WorldWideWilma

Huisgehaakte groene muts #in

Ik ben wellicht niet erg gelukkig in de liefde, maar zeker niet erg gelukkig in het spel. Ik speel al jaren zowel in de staats- als in de postcodeloterij, maar geen der loterijen heeft me tot nu toe verblijd met een substantieel bedrag op mijn bankrekening.

In 1972, toen ik nog mavoleerling was, verspeelde ik al mijn bij elkaar gespaarde kwartjes tijdens een braderie ten behoeve van een goed doel. Ook daar ging elke mooie prijs aan mijn neus voorbij, totdat …. bij het eindspel: het rad van fortuin, ineens de hoofdprijs: kies zelf je prijs uit alles wat stond uitgestald, mij ten deel viel.

Uit al het moois koos ik een huisgehaakte groene muts, tot onmetelijke ergernis van mijn ‘grote zus’, die de muts ronduit lelijk en als volledig uit de mode typeerde. Ik heb de muts nooit gedragen. Jarenlang was de groene muts de metafoor voor ‘ik win nooit iets’.

Op 29 april (over 55 dagen) vertrekken zoon en ik per vliegtuig naar New York om daar in het prachtige *** The Manhattan at Times Square Hotel maar liefst een volle week te verblijven. Een prachtige reis die we hebben gewonnen door mee te doen aan een prijsvraag van iRent, specialist in Mac verhuur (what else?!). De prijs is zo mooi, dat ik er zelfs een beetje verlegen mee ben. 

Het duurde dan weliswaar 39 jaar, maar ik kan nu met brede glimlach melden: ik won ooit een huisgehaakte groene muts en nu dit:

een droomreis naar New York!

Concrete jungle where dreams are made! The streets will make me feel brand new, big lights will inspire me! Lets hear it for New York, New York, New York.

 

Life in New York captured in 3 minutes

NYC - Mindrelic Timelapse from Mindrelic on Vimeo.

The beat of New York

THE BEAT OF NEW YORK from tim hahne on Vimeo.

Midnight Express



Nee, geen film – een goeie trouwens – over gevangenschap in Turkije, maar de sneltrein, midden in de nacht, van Luxor naar Caïro. Ik ben dan weliswaar al weer weken aan het werk, ik moet mijn vakantieverhaal toch afmaken.

De treinreis, met verstrek om 00.00 uur vanaf Luxor CS was een bijzondere ervaring en alles wat ik niet had verwacht.

Zolang als ik me kan herinneren maakte de nachttrein van Luxor naar Caïro indruk op me. Het leek me een variant op de Trans Siberië Express, maar dan met weinig comfort, levende kippen en bloedje heet.

Het werd anders: de trein was erg druk, dat wel, maar wij reisden eerste klas en hadden dus besproken zitplekken. Dit betekende ook dat de coupé voorzien van was airco. En hoe! Om maar met de deur in huis te vallen: ik heb slecht kunnen slapen omdat het zo koud was!

Die airco zat overigens alleen in de coupés en niet bij de tussenbalkons, waar minder gefortuneerde Egyptenaren ongekoeld de hele nacht op hoopjes lagen te slapen of zich staande vergaapten aan de gekoelde medereizigers.

Met als flauw excuus de gang naar het toilet, zochten de gebalkonneerden vaak verkoeling door via onze coupé vaak naar het toilet te lopen en dat was op zijn zachtst gezegd ‘minder fijn’, want wij lagen op de eerste rij stoelen bij de deur tussen coupe en tussenbalkon. We lagen ja, dat dan weer wel, op riante vliegtuigstoelen die naar achteren verstelbaar waren, maar de mijne was kapot en klapte in een dreun bijna horizontaal naar achteren.

Toen we de volgende morgen om 7.00 uur op Caïro CS aankwamen, was ik blij om weer de broeierigheid van de stad op mijn blote armen en benen te kunnen voelen. We werden naar het Indiana Hotel gebracht waar we even uitsliepen, ons opfristen en vervolgens de stad op eigen gelegenheid bezochten.

Wij kozen ervoor om na het avondeten bij BonBini, een loungy restaurant aan de Nijl, te gaan winkelen in het bruisende winkelgebied van Caïro. Door de modern verlichte winkels, met nog fellere lichtreclames aan de gevels, waanden we ons af en toe in Londen tijdens een hittegolf, maar eenmaal in de winkels wisten we het weer: we were shopping like the Egyptians.

Luxor, luxe hoor!

We waren gestart in een stadshotel in Caïro, met kamers die zo groot waren dat het eerder appartementen leken, sommigen inclusief zitkamergedeelte en badkamers met wirlpools – maar: géén waterdruk genoeg om  te vullen . In de woestijn en op de felucca sliepen we onder de sterren en gebruikten we respectievelijk natuurlijke warmwater bronnen en de Nijl als badkamer. In de Dakla oase verbleven we in koepelvormige huisjes met een goede douche en een ventilator. In Aswan was het zwembad op het dak klein, maar een heerlijke verfrissing en de kamers doelmatig maar zonder noemenswaardig raam met uitzicht. Luxor daarentegen deed zijn naam eer aan.

Het Queen Valley Hotel, direct grenzend aan de Sfynxstreet, die loopt vanaf de Luxor naar de Karnak tempel, was het tot dan toe meest luxe hotel op onze trip. Een flink zwembad , waarin je echt baantjes kon trekken, op het dak was omringd met een groen nepgrastapijt, zodat je slipperloos in de ruim 45 graden Celsius van het ligbed naar het bad kon lopen. We hadden een prachtige kamer met leuk uitzicht, free wifi en een goede badkamer met genoeg waterdruk: Luxe hoor!

We hadden Luxor vorig jaar als dagexcursie al bezocht, dus sloegen we de meeste tempelbezoeken en de Vallei van de Koningen over en vertoefden ontspannen op het dak van het hotel.

IJszeilen op de Nijl

In Aswan namen we na 2 dagen nu eens niet het busje om door te reizen naar Luxor. Er lagen 2 traditionele zeilboten voor ons klaar: z.g. felucca’s. Daarmee gingen we tot Kom Ombo (zeg maar halverwege) Aswan en Luxor.

De 7 ‘jongere leden’ van ons reisgezelschap klitten op deze zeilboot bij elkaar, al ware zij jeugdigen in het Dorp van Wim Sonneveld, de ouders en onze 3 vrijgezellen van thirty-something reisden op de andere zeilboot. Bij ons aanboord bevonden zich de 2 koppige bemanning en de ‘bedrijfsleider, die het overigens flink aan de stok kreeg met een groepje Aswanen aan wal. Het ging zelfs zo ver, dat de toeristenpolitie (gewapend) tussen beiden moest komen en ons ondertussen geruststelde met  de mantra ‘Ser ish no problem’.  Door alle trammelant had de betreffende ‘bedrijfsleider’ dusdanige hoofdpijn gekregen dat hij ons al gesticulerend duidelijk maakte dat hij van boord ging en ons aan de goede en gezellige (en dat was ook zo) zorgen van zijn bemanning overliet. Groot was de hilariteit toen de beste man, gehuld in traditioneel wit gewaad met geblokte hoofddoek, de zeilboot verliet met een spiksplinternieuwe laptoptas in zijn hand.

De tocht voerde ons langs vruchtbare grond vol vogels en andere fauna, die ik helaas niet kan benoemen. Eén vogeltje is me bij gebleven: de ijsvogel. Er zaten er heel veel van in het Nijlriet en vanuit mijn stadse inborst vond ik dat heel bijzonder, aangezien het  41 graden Celsius in de schaduw was.

Ieder huis een eigen Croc

Sinds wijle president Nasr een enorme dam in de Nijl liet bouwen, is er aan de zijde van Egypte geen Nijlpaard of Krokodil meer gesignaleerd. De dam staat in Aswan en ziet er lang niet zo sensationeel uit, maar de positieve en negatieve effecten op de flora en fauna zijn desalniettemin gigantisch.

In Aswan bezochten we een school, waar we zowel in het Arabisch als in het Nubisch het alfabet leerden en tot 10 leerden tellen, maar ook een huis waarin een Nubische familie woonde en leefde. Wat bleek: elk Nubisch gezin heeft minimaal 1 zo niet meer krokodillen. Ze halen deze zeer jong aan de andere kant van de dam, in Soedan, uit de Nijl en voeden ze op tot een soort van huisdieren.

Ze worden prima verzorgd, zo niet gekoesterd zoals wij onze katten betuttelen, en hebben een prima onderkomen in de doorgaans behoorlijk grote huizen aan de Nijl.

We gingen Hibiscusthee drinken  en eten bij een Nubische familie en mochten de huis-Croc vasthouden. Een hele ervaring, die overigens wat koeler aanvoelde dan de katten thuis, maar dat lag natuurlijk aan de koudbloedige aard van dit beestje.

Aswan of Afwan

Het aller leukst van deze reis is de afwisseling. Na 4 dagen woestijn, met overigens oases zo groot als een provincie en met 100.000 inwoners, doemt de skyline van Aswan op. De stad wisselt nu niet allen de woestijn af, maar ook de bus blijft even staan. Vanaf hier gaan we namelijk met een traditionele zeilboot, een felluka, de Nijl af richting Kom Ombo.

Aswan is een typische stad, waar twee grote bevolkingsgroepen in pais en vree met elkaar samenleven: de Nubiërs en de Egyptenaren. Een tikkeltje brutaler dan in Caïro zijn ze wel, maar het kopen van een peshmina (een shawl) is niet alleen modisch, ook thuis, maar wat mij betreft ook een vorm van humanitaire hulpverlening, maar dan één op één. Ik heb de teller op 5 peshmina’s staan, maar het worden er vast meer. Aswan lijkt op Afwan, maar dat laatste betekent “Niets te danken”in het Arabisch en vormt dus het vaste antwoord op “Shoekran”.

Vanuit Kom Ombo werd koers gezet naar Luxor, uiteraard deden we onderweg nog wel een tempeltje aan. Vanuit het net geen 200 km verderop gelegen Luxor zullen we per nachttrein terug naar Caïro reizen, om vandaar uit – een dag later – richting Dahab te vertrekken, waar we de kamelen zullen bestijgen voor een 2 daagse trektocht door de Sinaï-woestijn. Modaliteiten te over dus. Met dank aan Shoestring, die dit allemaal perfect regelt.

Slapen onder de sterren

Naarmate het comfort afnam, nam de gezelligheid in de groep toe. Hoewel de anarchistische levensstijl van in het onderwijs actieve medemensen mij dus niet altijd bekoort, is de humor en het absoluut jezelf kunnen zijn (zij dus in al hun eigenwijsheid óók) een zegen in onze groep. We lachen vanaf het eerste ochtend licht (in de woestijn is dat bij zonsopgang om half 7) tot in de late avond. We plagen elkaar en strijden onbewust om wie het meest ad rem is.

Onze gids Sari beleeft veel lol aan ons en ontboezemde gisteren avond dat hij niet het gevoel heeft te werken. I bet he says that to all the groups! Feit blijft dat we gewoon geboft hebben met onze reisgenoten.

In de woestijn was het zeer primitief kamperen. Gewoon op een dun bedje in het zand. We kregen bedoeïenenmaaltijden, die voornamelijk bestaan uit rijst, yufka brood en kip. Met 6 maaltijden in de woestijn wilde dat wel eens gaan vervelen, maar we hadden er eigenlijk ook grote lol om. Eenmaal in Aswan, toen we als lunch pizza’s konden bestellen vanuit de minivan waarin we rondreizen, bestelden we pizza’s met kip en extra rijst. En in Luxor durfden we daarom ook de MacAsia niet aan, te bang dat deze uit een wrap van yufka brood, kip en rijst zou bestaan. We namen we wel een double quarterpounder (een zogezegde halfpounder dus) en dronken die weg met een literbeker cola.

Paddestoelen in de woestijn

Na 2 stadse dagen was het tijd om de woestijn in te gaan. In de vroege ochtend reisden we af richting de Witte Woestijn, maar liefst 240 km vanaf Caïro, maar eerst raakten we in een file, als gevolg van een botsing op de andere weghelft. Een kijkersfile is dus ook in Egypte geen onbekend verschijnsel. Vanuit de stilstaande bus verveelden we ons niet. Zo stond voor ons een pick-uptruck met 4 (verdacht veel op Hollands stamboekvee lijkende) koeien. Aan de linkerzijde prijkten de 3 piramides van Gizeh net boven de woonwijk met onafgebouwde woningen uit.

Egyptenaren bouwen bij voorkeur hun woningen niet af, want zodra een huis klaar is, moet er belasting worden gebouwd. Om die reden is 80% van alle huizen die je tegen komt niet af. Je zou ook kunnen stellen dat het oefenwoningen zijn, net als de piramides van 4.000 jaar geleden.

Voordat we in de Witte Woestijn belandden kwamen we ook een door Unesco beschermd gebied tegen met alleen maar kristalgesteente. De Christalmountain die in dit gebied de kroon spant, doet zijn naam zeker eer aan.

In de Witte Woestijn zijn paddenstoelen ontstaan van het witte kalksteen dat door de wind is afgesleten. Wat rest is een adembenemende vlakte met witte vormsels die in een Star Wars Episode niet zouden misstaan.

Vanaf een witte kristallen berg zagen we de zon ondergaan. We hebben thuis geen klagen qua sunsets, maar deze sunset was adembenemend.

Er is inmiddels een running gag ontstaan met een gelijktijdig op Caïro aangekomen reisgezelschap van Reislust.nl (wie zo’n naam verzint, verdient het om nare klanten te krijgen, maar dat ter zijde). Dit gezelschap volgt dezelfde route, maar is meer comfort beloofd, terwijl zij altijd op dezelfde plaatsen belanden als wij – alleen net overal te laat. Zo arriveerden zij bij de kristallen berg toen wij al een Egyptische diner met veel bier en plezier rond het kampvuur verorberden.

In de Witte Woestijn sliepen we – net als 2 dagen laten in de Kharga woestijn, maar dan naast een enorme zandduin – onder de blote hemel. In beide gevallen liet ik Kyteman (Pitchblack Darkness, no light, no air, no sound) me in slaap zingen.  Onvergetelijk!

Oefenpiramide

De tweede dag stond in het teken van de oudheid. Natuurlijk stopten we het eerst bij Gizeh, bij de 3 piramides en de sfinx. Op zich was het bezoek aan de sfinx hilarisch omdat de vorige avond een reisgenoot lelijk was gevallen en zij haar neus dusdanig had bezeerd dat ze nu met een neus-, en kaakbedekkende pleister door het leven ging. We moesten er erg om lachen. Zij zelf gelukkig ook!

Op weg naar Saggara, de plek waar we het oudste bouwwerk uit steen bezochten uit 2 eeuwen voor Christus en waar de trappiramide van Djozer staat, breidde ik mijn vocabulaire uit met een nieuw woord: oefenpiramide. De hele (zand)vallei staat vol met deze oefenpiramides.

We besloten de avond in Caïro in stijl met warterpijp en diner op het dak van ons hotel, met prachtig uitzicht op de verlichte Caïro-Tower

Caïro revisited

We waren er al 2 jaar geleden, maar dan in de vorm van een excursie van één dag: Caïro. Daarna wist ik één ding zeker: ik zou terug komen. Wat is dan zo bijzonder aan Caïro? Het is een metropool van een totaal andere orde dan alle andere grote steden die ik heb gezien. Het Midden-Oosten straalt ervan af en toch is het een elegante, tikkie mondaine stad; althans aan de oevers van de Nijl dan.

De piramides en de sfinx zijn uiteraard indrukwekkend, maar niet de belangrijkste reden van mijn  Schwarzenegger-belofte; nee het bruisende en tegelijkertijd zo duidelijk lijden van de stad, gebukt gaand onder stof, smog en armoe, intrigeren me.

In het vliegtuig naast me zat een lieve dame die vanuit Parijs via Amsterdam op weg was naar huis. Ze woont pal tegenover de piramides, vertelde ze mij (en ik maar denken dat mijn uitzicht bijzonder is) en vroeg me naar mijn bestemming. Ik zal haar onverhulde blik op mijn tot bijna wit geblondeerde haren nooit vergeten, waarna ze vroeg: ‘Are you fully aware of the fact that it is 40 degrees C in the shade at this time of year? Ja, dat was ik wel, verzekerde ik haar, waarna haar blik nogmaals richting haardos ging.

Relatief gezien viel de hitte bijzonder mee en bezochten we op de eerste dag achtereenvolgens het Museum met al haar schatten, de Citadel (met een van de mooiste Moskeeën die ik ooit heb bezocht) en de Khan el-Khalili. Dit is de meest indrukwekkende bazar die ik ooit bezocht. Niet dat het een shoppingparadijs is, in tegendeel wellicht, maar fotogeniek is het zeker en de ervaring onuitwisbaar.

We sloten de dag af met Egyptische tapas in een enorm gezellig restaurant.

Walk like an Egyptian, part III

a.s. Vrijdag is het zover; dan vertrekken voor de derde maal richting Egypte. Deze keer niet om lui te dobberen boven een rif, behorend tot een all-inclusive resort in Sharm el Sheikh of Hurghada. 

Nee, deze keer doen we Egypte echt. Drie weken lang reizen we avontuurlijk, zo belooft Shoestring ons, door het land van de farao's. Niets is all-inclusive, soms slapen we zelfs zonder dak boven ons hoofd. We flaneren langs de Nijl en bezeilen die later ook nog een keer, we kamperen in oase's, beklimmen tempels, begluren planeten in donkere nachten en snorkelen uit eindelijk toch wel weer tussen de mooie vissen in Dahab om het zand goed tussen de tenen weg te spoelen, terwijl al die tijd internet schaars is en twitter dus plaats maakt voor reisverslagen op dit blog (ervan uitgaande dat we wel internetcafe's tegenkomen onderweg).

Onderstaand de route:

 

New York revisited, the roundup

We liepen 5 dagen van uptown, naar downtown, van de Westside naar de Eastside.  De hemel was blauw, de straten zonovergoten, de parken in herfsttooi, de mensen vriendelijk, geïnteresseerd en hulpvaardig. Nergens ter wereld word ik zo vaak Sweety, Honey, Doll, Sweetheart,  Looking Good Mummy  en  - ook heerlijk om te horen  - Ma’am genoemd. 

 

We deden wat toeristen doen en liepen de BrooklynBridge, de bezochten de HighLine, beklommen de laatste 6 verdiepingen van de EmpreStateBuilding om op tijd zonsondergang te zien en bekeken de eerste schaatsers op Rockefeller Plaza. We aten bij het HardRockcafe grote steaks en kochten een NewYork sweatshirt op Times Square (waar overigens midden op straat een echte Amerikaanse bruiloft aan de gang was).

We ontbeten tussen echte Manhattanites bij Dishes op Park Avenue, aten Strawberry Shortcakes tussen de (wannabe) celebs bij Pastis op de hoek van Little West Street in Meatpacking District en doken een leuk bistrootje, net om de hoek van Amsterdam Avenue in Upper West, in om samen met Twanna minestrone soep te eten, omdat het restaurantje in het RiversidePark toch gesloten bleek te zijn.

We checkten onze email en twitterden als WiFi openbaar en gratis was (zelfs in onze kamer die niet veel groter dan een kast bleek te zijn!), maar ook in de Applestores op 5th avenue en downtown op 14th, waar overigens een hele klas kinderen een rondleiding kreeg. In plaats van een museumbezoek waarbij ‘het verleden’ wordt behandeld, kregen zij een flinke dosis ‘toekomst’ voorgeschoteld.

We fotografeerden uitzichten, high-rises, brownstones, parken, mensen en onszelf. We hadden metro-kaarten om onbeperkt met de subway te reizen, maar kozen er meestal voor om te lopen en zo nóg meer New York te kunnen zien, ruiken, inhaleren. We werden moe, laadden ons weer op, raakten geïnspireerd en (ook niet vervelend) vielen al bewegend ook nog af.

We kwamen, na een even comfortabele terugvlucht als op de heenreis, die weliswaar 1,5 uur werd vertraagd omdat JFK en het luchtruim erboven werd gesloten toen we op de runway taxiede naar de startbaan, omdat de Airforce One van Obama opsteeg (even voelde ik de behoefte om naar hem te twitteren met de mededeling dat het een Nederlandse gewoonte is om te trakteren wanneer onze paden zich voor de derde keer zouden kruisen), voldaan terug in Brussel.

De treinreis naar huis was na 8 uur vliegen, door overvolle treinstellen en het natte, koude weer, erbarmelijk slecht, maar niets - écht niets  - kon de New York pret drukken.

New York: I see ya zoen (again)!

Puttana your Pittipandi!

Na een zalige nachtrust en haastig verorberd ontbijt in het Novotel Brussels Airport brengt de shuttle ons naar het 5 minuten verderop gelegen terminal. We vliegen met Jet Airways en weten inmiddels door bezoek aan hun website dat de ticketprijs weliswaar een budget airline suggereerde, maar dat Jet Airways dat zeker niet is.

Eenmaal aan boord overtreft de realiteit zelfs die wetenschap. De Airbus blijkt een oase van ruimte waarin Business Class geen stoelen, maar bedden heeft en Economy Class over de meest zalige stoelen die ik ooit in een vliegtuig zag, beschikt. Een zee van beenruimte, een verstelbaar hoofdsteuntje met zijflapjes tegen stijve nek en meteen na boarden zo’n leuk wit warm handdoekje completeren het gevoel dat we een prijs in de loterij hebben gewonnen. In de stoel voor ons beschikken we over een eigen entertainmentcentre, met keuze uit 28 (deels Holly- deels Bolly-) woodfilms, meer dan 100 CD’s gerangschikt over alle denkbare muziekgenres, een stuk 10 afleveringen uit populaire series zoals Friends en ruim 30 games. Passagiers kunnen onderling bellen en smsen op basis van stoelnummers in het geval je niet naast of achter elkaar zit. Iedere stoel beschikt over een écht vliegtuigdekentje – zo één met die specifieke weving van de stof – , een qua kleur bijpassend kussentje en een headset.

En dan hebben we het nog niet eens over de maaltijden (zalige curry’s geserveerd op écht servies en met écht bestek en - last but not least - wijn in een glas) en ongelofelijk vriendelijk en onvermoeibaar personeel, dat na de maaltijd verzoekt of we de raampjes willen blinderen om vervolgens de lichten doven. Wat lijkt op en verplicht middagdutje is in feite een wijze aansturing tot slaap, zodat we 8 uur later nog fit genoeg zijn om van New York, waar het 6 uur vroeger is, tot en met de late avond te kunnen genieten.

Zodra de captain het lampje ‘fasten your seatbelts’ aan doet, klinkt een vooraf opgenomen boodschap waarin een sonore voice-over uitlegt wat de bedoeling is. Gedurende de vlucht gebeurt dit uiteraard meerdere malen – ook bij turbulentie bijvoorbeeld – en het is elke keer dolkomisch om aan te horen. De boodschap wordt namelijk eerst in het Hindi afgespeeld en roept steeds de herinnering bij me op van Oh moeder, wat is het heet (It Ain't Half Hot Mum) een Britse comedyserie, die eind jaren 70 werd uitgezonden.

Met een zangerige toonval wordt gesproken over Pittipandi, waarvan we in de Engelse versie menen te kunnen concluderen dat het Seatbelt betekent. Jet Airways zal wat mij betreft daarom altijd in mijn positieve gedachten blijven als de ‘Puttana Pittipandi’- airliner!

Video Shows Every Flight on Earth in 72 Seconds

No transfer to Manhattan

We boekten al ruim vóór de zomervakantie. Dat moest ook wel, want er was – voor een fatsoenlijke prijs tenminste – geen ticket te koop om op kortere termijn naar New York te gaan. We gaan al een jaar of 5  per definitie elk jaar, soms twee keer per jaar en soms slaan we een jaartje over. Dat bedoel ik niet protserig, het is gewoon onze extra vakantie, zoals velen op wintersport gaan. En ook dit jaar hadden we bedacht om net voor de verkiezingen en in de herfstvakantie van het voortgezet onderwijs in Rotterdam, onze geliefde stad te bezoeken. Om foto’s te maken, een Obama tee te kopen en gewoon een short term Manhattanite te zijn.

Maar bij aanvang van dit schooljaar bleek Rotterdam zich niet aan de - door het Ministerie van Onderwijs op internet gepubliceerde -   richtlijn te houden. In eerste instantie probeerden we nog de boel een week te verschuiven, maar dat werd op een dergelijk korte termijn weer onbetaalbaar. Een onverwacht hoge rekening liet de emmer overlopen: op de website van Continental Airlines (ja daar hebben we heel decadent een ‘elite’-pass van) annuleerde ik de tickets en met een luttel e-mailtje het hotel. No problem. Het was gewoon deze keer ‘not meant to be’, nu maar kijken of we in de voorjaarsvakantie voor een goede prijs weg kunnen!    

Boer(ka) zoekt vrouw

In tegenstelling tot de meeste andere Nederlanders zitten we in Sharm el Sheikh niet in een resort, maar hebben we gekozen voor (redelijk groot overigens) hotel, direct aan de Na’ama Baai gelegen en midden in het centrum. Ik schat dat er meer dan 800 gasten in het hotel verblijven en - los van een groep van 30-40 Italianen, waardoor overigens het geserveerde eten van een enorm hoge kwaliteit is – is er geen sprake van een overgrote meerderheid van één nationaliteit. Sterker, ook de ‘plaatselijke’ toeristen, gasten uit Jordanië, Saoudi Arabië en andere golfstaten zorgen voor een enorm mooi palet in de horecaruimten, bij het zwembad en op het strand. Zo tref je op nog geen 5 meter van elkaar een strakke Slavische schone (waarom altijd in gezelschap van een veel te dikke, lompe man?) in een veel te kleine string-bikini, direct naast een moslima, gehuld in een boerkini met tijgerprint (want die zijn bij de plaatselijke detailhandel hét etalageartikel). In de zee worden deze dames liefdevol begeleid door hun echtgenoten (in normale zwemboxer) bij het snorkelen en ook op de rand van het zwembad zien we de ene moslima na de andere met veel plezier het zwembad in plonzen, al dan niet geholpen door een zacht duwtje van manlief (zelfs de kleine groep dames die alleen ná zonsondergang het zwembad frequenteren hebben – samen met hun echtgenoten – de grootste lol.  In de zaal waar dagelijks het ontbijt, de lunch en het diner (ja … we zitten all-inclusive en nee …. dat vooroordeel kan ik beslist weerleggen) wordt geserveerd, tref je dan ook nauwelijks verhulde dameslichamen naast die in zwarte boerka’s gehuld zijn aan. Deze laatste groep moet overigens wel erg veel moeite doen om het eten te laten smaken, want voordat zo’n hap onder de mondbedekkende zwarte lap verdwijnt is er heel wat creativiteit aan de dag gelegd.

Desalniettemin zijn de familietaferelen, ongeacht nationaliteit, kleding en samenstelling bij elke tafel gelijk: geanimeerd en gezellig. Sharm zou dus een prima werkbezoekbestemming voor Geert Wilders kunnen zijn, want dat deze moslima’s onderdrukt worden door hun echtgenoten is mij in ieder geval niet opgevallen. Daarover zouden we kunnen discussiëren in termen van: wordt hier al of niet de schijn opgehouden, maar volgens mij is dat laatste vooral een bezigheid van westerse echtparen.

Our home away from home

One step beyond: the nightbus to Cairo

Een week lang hebben we cultuur gesnoven en zand gehapt. We waren zo dichtbij Saoudi- Arabie dat een providerwissel op mijn mobiel zich meldde. De Golf van Aqaba zat er wel tussen, maar de Saoudi's hadden ons in de gaten! Zo kwamen we ook met de nachtbus in Cairo terecht. Een stad die me 'by surprise' echt te pakken heeft. Het mondaine van de Nijloevers, het metropolistische van de hoogbouw aan beide kanten en het contrast met de sloppenwijk, waar in de smalle steegjes tussen de opgestapelde krotten de woestijn nog steeds de stad lardeert, was adembenemend. De piramides bleven daardoor wat mij betreft een extraatje.

Overal waar we komen in Egypte en dus ook in en om ons hotel, ruikt het naar nicotine, staan asbakken 'ready to use' voor je neus, of worden daar gezet zodra je plaatsneemt en de sigaretten zijn zo wat te geef. Egypte wordt wellicht daardoor ook veel bezocht door stugge rokers, want ook onder de toeristen is roken eerder een regel, dan een uitzondering. Het lijkt erop dat Egypte me wil beproeven, maar ja .... roken, dat stadium ben ik al voorbij: één stap slechts, maar toch....

Beautiful

Wat ik nog niet gemeld had, maar wat zeker het vermelden waard is, is dat we al weer twee dagen genieten van onze nieuwe kamer. Gelegen op de 2e verdieping en voorzien van 3 raampartijen, waarvan 1 een plafond tot grond schuifdeurconstructie die toegang verschaft tot een prachtig balkon. Beautiful, zonder meer. Ten tijde van de verkassing was Deniz behoorlijk ziek. De vloek van de Farao wordt dat hier genoemd en uit zich door alle tegenovergestelde richtingen die voedsel normaal gesproken aflegt. In de lift ging hij zelfs even onderuit, zodat de daadwerkelijke verhuizing 3 uur later plaatsvond. Dat alles was gisteren al weer allang vergeten, terwijl op de thee gingen bij de Bedouien en vervolgens een rit door hartje Sinai aflegde op kameel. Gelukkig was de volgende stop een snorkelbreak, zodat we weer enigszins konden afkoelen. Doordat we de gehele dag in de woestijn hadden doorgebracht hebben we gisterenavond de avond als koeltjes ervaren, terwijl de minimumtemperatuur toch echt steevast bij 28 graden blijft steken.

Beautiful, zo werd ik vanmorgen door de Egyptian genoemd die de Beachbar runt. Hij zegt het absoluut tegen elke dame in het hotel, maar het is knap lang geleden dat iemand van het andere geslacht mij zo noemde, dus ik stak het compliment mooi en mijn zak, ergens tussen de eerste en tweede vetrol, die na het stoppen met roken is ontstaan. Zelf vind ik de Italiaanse man met brede schouders en een sixpack die een abonnement op een fitness-club verraadt ook errug Beautiful. Maar ja ....

Egypte, deel 1

Na een voorspoedige tram/trein/vliegreis kwamen we, toch wel weer redelijk aan de late kant en dus in het pikkedonker, aan in Sharm el Sheikh. We zitten midden in het bruisende centrum en geloof me, dat is een understatement. In de straten die direct in de omgeving van het hotel zijn gelegen, buzzt het van Arabisch vertier, rondslenterende stelletjes en waterpijprokende toeristen uit de directe omgeving van de Sinaï. Met andere woorden: het aantal Europeanen is beperkt en dus hebben we instant het idee daadwerkelijk in een andere wereld onze vakantie door te brengen. Van enig uitzicht vanuit de kamer is helaas geen sprake, maar daar wordt aan gewerkt. Morgenochtend verhuizen we van de per abuis ons aan toegewezen, ruime en keurig verzorgde – dat moet gezegd - raamloze ruimte naar de goede kamer. Hoewel mede hierdoor onze eerste indruk een tikkie negatief is uitgevallen, zijn we vanmorgen met goede moed de Rode Zee ingestapt. Met snorkelset uiteraard, want dat is hier zoiets als een rollator in een verzorgingsflat en een Klippan-Ikea bank in een studentenflat, wat ons vervolgens vele ‘ close encounters of the third kind’ opleverende met de plaatselijke visstand. Mijn hemel!  Zo dichtbij, zulke grote tropische vissen (in zulke grote getalen) was ik niet eerder.

De verleiding bestaat dus wel degelijk om de gehele vakantie van 14 dagen de snorkelset onlosmakelijk van het gezicht te maken, maar door het gevaar dat ik dan met een mond thuis kom die dan het meest op de mond van een opblaaspop lijkt, zie ik daar toch maar van af.

Down memorylane.. NYC one year ago

TimeSquare - of exact 46th & Broadway - plaatselijke tijd even voor 11.00 uur. Op kantoor in Rotterdam bij TPO Studios tunen alle collega's in op de Earthcam, cam 4 en maken o.a. deze foto. Nog ruim 5 maanden en dan gaan we weer, tenminste .... als het me lukt om van de sigaretten af te blijven. Geboekt hebben we al, dus als dat geen incentive is, weet ik het niet meer.

Frozen Grand Central Station in NYC

NYC: Waar anders?

Da best place on earth

Het is officieel. Al eerder raakten we verliefd op de stad, de mensen en de plekken die uniek zijn. Nu voor de derde keer - en extra lang - terug in de Big Apple is het officieel. New York is great en naast alle bijzondere - en alom bekende - plekken, hebben we nu ook onze favouriete stek gevonden: Bryant Park. Vlak achter the Public Library on 5th, langs de 41st Street. Nog geen 6 flatgebouwen in het quadraat groot, maar een oase van rust, intelligentie en - als je mazzel hebt - en dat hebben we tot nu toe ook steeds gehad in New York, of we nu in de winter, in de herfst, en nu dus ook in de lente, de stad bezochten - de zon. Elke dag rond 3 PM was het uitrusten in de zon in Bryant Park. Mensen kijken, zoveel verschillende mensen, rare, oude, jonge, gewone: ze waren er allemaal. En wij houden van ze. Al zijn ze harder, introverter en meer nevermind dan tijdens onze eerdere bezoeken. 9-11 ligt achter hun, een goede zaak, maar de sfeer die er was is weg en zal waarschijnlijk ook nooit meer terug komen. Morgen naar huis, waar het regent en koud is. Goodbye New York, see u again .... soon.