WorldWideWilma

New York revisited, the roundup

We liepen 5 dagen van uptown, naar downtown, van de Westside naar de Eastside.  De hemel was blauw, de straten zonovergoten, de parken in herfsttooi, de mensen vriendelijk, geïnteresseerd en hulpvaardig. Nergens ter wereld word ik zo vaak Sweety, Honey, Doll, Sweetheart,  Looking Good Mummy  en  - ook heerlijk om te horen  - Ma’am genoemd. 

 

We deden wat toeristen doen en liepen de BrooklynBridge, de bezochten de HighLine, beklommen de laatste 6 verdiepingen van de EmpreStateBuilding om op tijd zonsondergang te zien en bekeken de eerste schaatsers op Rockefeller Plaza. We aten bij het HardRockcafe grote steaks en kochten een NewYork sweatshirt op Times Square (waar overigens midden op straat een echte Amerikaanse bruiloft aan de gang was).

We ontbeten tussen echte Manhattanites bij Dishes op Park Avenue, aten Strawberry Shortcakes tussen de (wannabe) celebs bij Pastis op de hoek van Little West Street in Meatpacking District en doken een leuk bistrootje, net om de hoek van Amsterdam Avenue in Upper West, in om samen met Twanna minestrone soep te eten, omdat het restaurantje in het RiversidePark toch gesloten bleek te zijn.

We checkten onze email en twitterden als WiFi openbaar en gratis was (zelfs in onze kamer die niet veel groter dan een kast bleek te zijn!), maar ook in de Applestores op 5th avenue en downtown op 14th, waar overigens een hele klas kinderen een rondleiding kreeg. In plaats van een museumbezoek waarbij ‘het verleden’ wordt behandeld, kregen zij een flinke dosis ‘toekomst’ voorgeschoteld.

We fotografeerden uitzichten, high-rises, brownstones, parken, mensen en onszelf. We hadden metro-kaarten om onbeperkt met de subway te reizen, maar kozen er meestal voor om te lopen en zo nóg meer New York te kunnen zien, ruiken, inhaleren. We werden moe, laadden ons weer op, raakten geïnspireerd en (ook niet vervelend) vielen al bewegend ook nog af.

We kwamen, na een even comfortabele terugvlucht als op de heenreis, die weliswaar 1,5 uur werd vertraagd omdat JFK en het luchtruim erboven werd gesloten toen we op de runway taxiede naar de startbaan, omdat de Airforce One van Obama opsteeg (even voelde ik de behoefte om naar hem te twitteren met de mededeling dat het een Nederlandse gewoonte is om te trakteren wanneer onze paden zich voor de derde keer zouden kruisen), voldaan terug in Brussel.

De treinreis naar huis was na 8 uur vliegen, door overvolle treinstellen en het natte, koude weer, erbarmelijk slecht, maar niets - écht niets  - kon de New York pret drukken.

New York: I see ya zoen (again)!

Puttana your Pittipandi!

Na een zalige nachtrust en haastig verorberd ontbijt in het Novotel Brussels Airport brengt de shuttle ons naar het 5 minuten verderop gelegen terminal. We vliegen met Jet Airways en weten inmiddels door bezoek aan hun website dat de ticketprijs weliswaar een budget airline suggereerde, maar dat Jet Airways dat zeker niet is.

Eenmaal aan boord overtreft de realiteit zelfs die wetenschap. De Airbus blijkt een oase van ruimte waarin Business Class geen stoelen, maar bedden heeft en Economy Class over de meest zalige stoelen die ik ooit in een vliegtuig zag, beschikt. Een zee van beenruimte, een verstelbaar hoofdsteuntje met zijflapjes tegen stijve nek en meteen na boarden zo’n leuk wit warm handdoekje completeren het gevoel dat we een prijs in de loterij hebben gewonnen. In de stoel voor ons beschikken we over een eigen entertainmentcentre, met keuze uit 28 (deels Holly- deels Bolly-) woodfilms, meer dan 100 CD’s gerangschikt over alle denkbare muziekgenres, een stuk 10 afleveringen uit populaire series zoals Friends en ruim 30 games. Passagiers kunnen onderling bellen en smsen op basis van stoelnummers in het geval je niet naast of achter elkaar zit. Iedere stoel beschikt over een écht vliegtuigdekentje – zo één met die specifieke weving van de stof – , een qua kleur bijpassend kussentje en een headset.

En dan hebben we het nog niet eens over de maaltijden (zalige curry’s geserveerd op écht servies en met écht bestek en - last but not least - wijn in een glas) en ongelofelijk vriendelijk en onvermoeibaar personeel, dat na de maaltijd verzoekt of we de raampjes willen blinderen om vervolgens de lichten doven. Wat lijkt op en verplicht middagdutje is in feite een wijze aansturing tot slaap, zodat we 8 uur later nog fit genoeg zijn om van New York, waar het 6 uur vroeger is, tot en met de late avond te kunnen genieten.

Zodra de captain het lampje ‘fasten your seatbelts’ aan doet, klinkt een vooraf opgenomen boodschap waarin een sonore voice-over uitlegt wat de bedoeling is. Gedurende de vlucht gebeurt dit uiteraard meerdere malen – ook bij turbulentie bijvoorbeeld – en het is elke keer dolkomisch om aan te horen. De boodschap wordt namelijk eerst in het Hindi afgespeeld en roept steeds de herinnering bij me op van Oh moeder, wat is het heet (It Ain't Half Hot Mum) een Britse comedyserie, die eind jaren 70 werd uitgezonden.

Met een zangerige toonval wordt gesproken over Pittipandi, waarvan we in de Engelse versie menen te kunnen concluderen dat het Seatbelt betekent. Jet Airways zal wat mij betreft daarom altijd in mijn positieve gedachten blijven als de ‘Puttana Pittipandi’- airliner!

Video Shows Every Flight on Earth in 72 Seconds

No transfer to Manhattan

We boekten al ruim vóór de zomervakantie. Dat moest ook wel, want er was – voor een fatsoenlijke prijs tenminste – geen ticket te koop om op kortere termijn naar New York te gaan. We gaan al een jaar of 5  per definitie elk jaar, soms twee keer per jaar en soms slaan we een jaartje over. Dat bedoel ik niet protserig, het is gewoon onze extra vakantie, zoals velen op wintersport gaan. En ook dit jaar hadden we bedacht om net voor de verkiezingen en in de herfstvakantie van het voortgezet onderwijs in Rotterdam, onze geliefde stad te bezoeken. Om foto’s te maken, een Obama tee te kopen en gewoon een short term Manhattanite te zijn.

Maar bij aanvang van dit schooljaar bleek Rotterdam zich niet aan de - door het Ministerie van Onderwijs op internet gepubliceerde -   richtlijn te houden. In eerste instantie probeerden we nog de boel een week te verschuiven, maar dat werd op een dergelijk korte termijn weer onbetaalbaar. Een onverwacht hoge rekening liet de emmer overlopen: op de website van Continental Airlines (ja daar hebben we heel decadent een ‘elite’-pass van) annuleerde ik de tickets en met een luttel e-mailtje het hotel. No problem. Het was gewoon deze keer ‘not meant to be’, nu maar kijken of we in de voorjaarsvakantie voor een goede prijs weg kunnen!    

Boer(ka) zoekt vrouw

In tegenstelling tot de meeste andere Nederlanders zitten we in Sharm el Sheikh niet in een resort, maar hebben we gekozen voor (redelijk groot overigens) hotel, direct aan de Na’ama Baai gelegen en midden in het centrum. Ik schat dat er meer dan 800 gasten in het hotel verblijven en - los van een groep van 30-40 Italianen, waardoor overigens het geserveerde eten van een enorm hoge kwaliteit is – is er geen sprake van een overgrote meerderheid van één nationaliteit. Sterker, ook de ‘plaatselijke’ toeristen, gasten uit Jordanië, Saoudi Arabië en andere golfstaten zorgen voor een enorm mooi palet in de horecaruimten, bij het zwembad en op het strand. Zo tref je op nog geen 5 meter van elkaar een strakke Slavische schone (waarom altijd in gezelschap van een veel te dikke, lompe man?) in een veel te kleine string-bikini, direct naast een moslima, gehuld in een boerkini met tijgerprint (want die zijn bij de plaatselijke detailhandel hét etalageartikel). In de zee worden deze dames liefdevol begeleid door hun echtgenoten (in normale zwemboxer) bij het snorkelen en ook op de rand van het zwembad zien we de ene moslima na de andere met veel plezier het zwembad in plonzen, al dan niet geholpen door een zacht duwtje van manlief (zelfs de kleine groep dames die alleen ná zonsondergang het zwembad frequenteren hebben – samen met hun echtgenoten – de grootste lol.  In de zaal waar dagelijks het ontbijt, de lunch en het diner (ja … we zitten all-inclusive en nee …. dat vooroordeel kan ik beslist weerleggen) wordt geserveerd, tref je dan ook nauwelijks verhulde dameslichamen naast die in zwarte boerka’s gehuld zijn aan. Deze laatste groep moet overigens wel erg veel moeite doen om het eten te laten smaken, want voordat zo’n hap onder de mondbedekkende zwarte lap verdwijnt is er heel wat creativiteit aan de dag gelegd.

Desalniettemin zijn de familietaferelen, ongeacht nationaliteit, kleding en samenstelling bij elke tafel gelijk: geanimeerd en gezellig. Sharm zou dus een prima werkbezoekbestemming voor Geert Wilders kunnen zijn, want dat deze moslima’s onderdrukt worden door hun echtgenoten is mij in ieder geval niet opgevallen. Daarover zouden we kunnen discussiëren in termen van: wordt hier al of niet de schijn opgehouden, maar volgens mij is dat laatste vooral een bezigheid van westerse echtparen.

Our home away from home

One step beyond: the nightbus to Cairo

Een week lang hebben we cultuur gesnoven en zand gehapt. We waren zo dichtbij Saoudi- Arabie dat een providerwissel op mijn mobiel zich meldde. De Golf van Aqaba zat er wel tussen, maar de Saoudi's hadden ons in de gaten! Zo kwamen we ook met de nachtbus in Cairo terecht. Een stad die me 'by surprise' echt te pakken heeft. Het mondaine van de Nijloevers, het metropolistische van de hoogbouw aan beide kanten en het contrast met de sloppenwijk, waar in de smalle steegjes tussen de opgestapelde krotten de woestijn nog steeds de stad lardeert, was adembenemend. De piramides bleven daardoor wat mij betreft een extraatje.

Overal waar we komen in Egypte en dus ook in en om ons hotel, ruikt het naar nicotine, staan asbakken 'ready to use' voor je neus, of worden daar gezet zodra je plaatsneemt en de sigaretten zijn zo wat te geef. Egypte wordt wellicht daardoor ook veel bezocht door stugge rokers, want ook onder de toeristen is roken eerder een regel, dan een uitzondering. Het lijkt erop dat Egypte me wil beproeven, maar ja .... roken, dat stadium ben ik al voorbij: één stap slechts, maar toch....

Beautiful

Wat ik nog niet gemeld had, maar wat zeker het vermelden waard is, is dat we al weer twee dagen genieten van onze nieuwe kamer. Gelegen op de 2e verdieping en voorzien van 3 raampartijen, waarvan 1 een plafond tot grond schuifdeurconstructie die toegang verschaft tot een prachtig balkon. Beautiful, zonder meer. Ten tijde van de verkassing was Deniz behoorlijk ziek. De vloek van de Farao wordt dat hier genoemd en uit zich door alle tegenovergestelde richtingen die voedsel normaal gesproken aflegt. In de lift ging hij zelfs even onderuit, zodat de daadwerkelijke verhuizing 3 uur later plaatsvond. Dat alles was gisteren al weer allang vergeten, terwijl op de thee gingen bij de Bedouien en vervolgens een rit door hartje Sinai aflegde op kameel. Gelukkig was de volgende stop een snorkelbreak, zodat we weer enigszins konden afkoelen. Doordat we de gehele dag in de woestijn hadden doorgebracht hebben we gisterenavond de avond als koeltjes ervaren, terwijl de minimumtemperatuur toch echt steevast bij 28 graden blijft steken.

Beautiful, zo werd ik vanmorgen door de Egyptian genoemd die de Beachbar runt. Hij zegt het absoluut tegen elke dame in het hotel, maar het is knap lang geleden dat iemand van het andere geslacht mij zo noemde, dus ik stak het compliment mooi en mijn zak, ergens tussen de eerste en tweede vetrol, die na het stoppen met roken is ontstaan. Zelf vind ik de Italiaanse man met brede schouders en een sixpack die een abonnement op een fitness-club verraadt ook errug Beautiful. Maar ja ....

Egypte, deel 1

Na een voorspoedige tram/trein/vliegreis kwamen we, toch wel weer redelijk aan de late kant en dus in het pikkedonker, aan in Sharm el Sheikh. We zitten midden in het bruisende centrum en geloof me, dat is een understatement. In de straten die direct in de omgeving van het hotel zijn gelegen, buzzt het van Arabisch vertier, rondslenterende stelletjes en waterpijprokende toeristen uit de directe omgeving van de Sinaï. Met andere woorden: het aantal Europeanen is beperkt en dus hebben we instant het idee daadwerkelijk in een andere wereld onze vakantie door te brengen. Van enig uitzicht vanuit de kamer is helaas geen sprake, maar daar wordt aan gewerkt. Morgenochtend verhuizen we van de per abuis ons aan toegewezen, ruime en keurig verzorgde – dat moet gezegd - raamloze ruimte naar de goede kamer. Hoewel mede hierdoor onze eerste indruk een tikkie negatief is uitgevallen, zijn we vanmorgen met goede moed de Rode Zee ingestapt. Met snorkelset uiteraard, want dat is hier zoiets als een rollator in een verzorgingsflat en een Klippan-Ikea bank in een studentenflat, wat ons vervolgens vele ‘ close encounters of the third kind’ opleverende met de plaatselijke visstand. Mijn hemel!  Zo dichtbij, zulke grote tropische vissen (in zulke grote getalen) was ik niet eerder.

De verleiding bestaat dus wel degelijk om de gehele vakantie van 14 dagen de snorkelset onlosmakelijk van het gezicht te maken, maar door het gevaar dat ik dan met een mond thuis kom die dan het meest op de mond van een opblaaspop lijkt, zie ik daar toch maar van af.

Down memorylane.. NYC one year ago

TimeSquare - of exact 46th & Broadway - plaatselijke tijd even voor 11.00 uur. Op kantoor in Rotterdam bij TPO Studios tunen alle collega's in op de Earthcam, cam 4 en maken o.a. deze foto. Nog ruim 5 maanden en dan gaan we weer, tenminste .... als het me lukt om van de sigaretten af te blijven. Geboekt hebben we al, dus als dat geen incentive is, weet ik het niet meer.

Frozen Grand Central Station in NYC

NYC: Waar anders?

Da best place on earth

Het is officieel. Al eerder raakten we verliefd op de stad, de mensen en de plekken die uniek zijn. Nu voor de derde keer - en extra lang - terug in de Big Apple is het officieel. New York is great en naast alle bijzondere - en alom bekende - plekken, hebben we nu ook onze favouriete stek gevonden: Bryant Park. Vlak achter the Public Library on 5th, langs de 41st Street. Nog geen 6 flatgebouwen in het quadraat groot, maar een oase van rust, intelligentie en - als je mazzel hebt - en dat hebben we tot nu toe ook steeds gehad in New York, of we nu in de winter, in de herfst, en nu dus ook in de lente, de stad bezochten - de zon. Elke dag rond 3 PM was het uitrusten in de zon in Bryant Park. Mensen kijken, zoveel verschillende mensen, rare, oude, jonge, gewone: ze waren er allemaal. En wij houden van ze. Al zijn ze harder, introverter en meer nevermind dan tijdens onze eerdere bezoeken. 9-11 ligt achter hun, een goede zaak, maar de sfeer die er was is weg en zal waarschijnlijk ook nooit meer terug komen. Morgen naar huis, waar het regent en koud is. Goodbye New York, see u again .... soon.