WorldWideWilma

Deniz krijgt eerste 2toDrive rijles

RIP Steve Jobs

 

Buikcorrectie

Elke dag als ik uit de metro stap, draait de roterende mupi op het perron juist naar de poster van Triumph waarop een dame een figuurcorrigerende slip aanprijst.

Het is op zich een prachtige slip, massief en reikend tot aan het middenrif, waardoor deze dus met zekerheid het antoniem van een string genoemd kan worden. Het kantenmotief moet het geheel minder massief doen laten lijken. Frappant is het knal zuurstofroze kruis. Hoewel zelf ook vrouw en daardoor als vanzelfsprekend vrouwvriendelijk, associeer is die knalroze driehoek toch het meest met de bips van een mandril. Het is voor de heren overduidelijk: negeer het koket met kantprint voorziene enorme harnas erboven, want dáár in die roze driehoek eronder, dáár bevindt zich het hof van Eden.

En dat is dan ook waar mijn fantasie van op hol slaat. Laat ik eerlijk zijn: ook ik heb een buitenproportionele buikomvang die zonder correctie zeker misstaat in elk kek modisch jurkje. Dus als potentiële klant van deze corrigerende Triumph-slip overweeg ik elke morgen als het beeld – alsof op commando – weer recht voor mijn neus op A0 formaat verschijnt, de aanschaf ervan. En elke morgen weet ik – nog voor ik mijn bevallige lichaam door het OV-poortje heb laten schrijden – één ding zeker: nee, deze slip gaat het niet worden.

Want single ladies, laten we eerlijk zijn. Stel dat we die slip zouden dragen onder dat leuke DDD jurkje wat we het afgelopen weekend hebben aangeschaft en stel nou dat we, uiteraard door ons mooie karakter en onderhoudende dialogen, ons uiteindelijk zouden bevinden in de slaapkamer van een nieuw verworven beste vriend. Zouden we dan met deze enorme slip die eerste sexy indruk willen maken? Ik denk het niet.

De slip is volgens mij vooral bedoeld voor stellen met een lange staat van dienst. Zij die elkaars verval, door decennialang delen van liefde en leed, hebben geaccepteerd en waarvan de zintuigen ook langzaam maar zeker een handje geholpen moeten worden. Ik heb het over dames wier edelmetalen huwelijk, met kinders, aanhang en kleinkinders, aanstaande is (en ja, soms benijd ik die). Na een bezoek aan de audicien, is deze slip zeker een aanrader. Dan kan de leesbril van manlief op het nachtkastje blijven en volgt hij met gemak het spoor via knalroze kruis naar het Hof van Eden.

Wie niet in wonderen gelooft, is geen realist: #Superheavy

9/11 10 jaar later

Never forget 9/11

Hurricane Irene in NYC

Hotel the New Yorker (our home away from home) in afwachting van de komst van Irene.

Mijn absolute favo van 2011: Slow down, Smooth & Turrell #in

Vakantieoverpeinzingen, dag 6: Zorg en WelZen

Ik kom herboren en volledig gereviseerd naar huis aan het eind van deze week. Dinsdag liet ik me - ter voorkoming van vervellen en ter bevordering van een wat langer blijvend on-Hollands bruin kleurtje - uitgebreid scrubben, masseren, besprenkelen met verwarmde essentiële (nodige) oliën direct afkomstig van kruiden uit de naast gelegen woestijn (?!) en mijn gezicht behandelen met een dito essentieel masker. Na de behandeling ben ik de hele dag van het ene dutje in het volgende powernapje gerold; me dunkt dat het heilzaam en Zenbevorderend was! Vandaag complementeerde ik deze verlengde moederdagtraktaties met een pedi- en manicure en een nieuw lakje op 20 nagels, geheel volgens oriëntaals gebruik inclusief 'nail art', hoewel dat laatste voor mijn doen wel heel erg over vingertop is.  Wellicht ten overvloede, maar in ieder geval nu als laatste zin, mijn nagelstyliste heet Ahmed ...

Vakantieoverpeinzingen, dag 5: Nice day

Ons kamermeisje heet Mohammed, hij is best lang, ongeveer 25 jaar en heeft een flinke spleet tussen zijn voortanden. Hij maakt op perfecte wijze elke dag onze kamer toonbaar, hangt zalig stralend witte, zachte handdoeken op en verzint elke dag een nieuwe manier van het opvouwen van mijn 'pyama' en/of de dunne sprei. Mohammed zorgt ervoor dat we hem elke morgen als eerste tegen komen na het verlaten van de kamer, zodat hij ons ' Have a nice day ' kan wensen. Dat, en zijn creativiteit van pyamavouwen, staan garant voor een leuke fooi als we vrijdag het resort zullen verlaten. Ik kan dat namelijk wel waarderen. Het is net als in Amerika waar elke winkelpersoneelslid eerst vraagt hoe het met je gaat, voordat de producten die je wilt kopen worden gescand. Veel Nederlanders noemen het nep of oppervlakkig; ik waardeer het zeer. Als ik dan toch mijn zuurverdiende Euro's uitgeef, wil ik er eigenlijk best graag wat aandacht en attente klantvriendelijkheid voor terug.  Ik ben dus blij met Mohammed en dat zal ik bij vertrek laten blijken. In Egypte zijn alle kamermeisjes trouwens mannen. Dat voorkomt een hoop ellende, zo bleek een paar maanden geleden in New York maar weer. Hoofd Marketing en het hoofd Guest Relations zijn overigens in dit resort wel vrouwen.

Vakantieoverpeinzingen, dag 4: Sandy sunsets

Vanuit het vliegtuig zagen we de eerste al, inmiddels staat de teller op vier: Sandy sunsets. Als de zon in de Sinaï woestijn ondergaat, ontstaat er een pastelkleurig uitzicht van lichtbeige, terracotta en lichtblauw. De horizon ontbeert het felle rood en de zwarte silhouetten die we in Nederland wel zien, ontstaan door tegenlicht. Hier is alles door de warmte van de zon en het zand van de woestijn verzacht naar pastel. Geen idee of het kenmerkend voor de Sinaï is, of dat alle woestijnen dit prachtige schouwspel bieden. In ieder geval voelt het nu we voor de derde keer hiervan mogen genieten als een tweede thuis. Het is ook fijn om elke dag van het prachtige rif en de vissen, vandaag een close encounter met een flinke rog en behoorlijk wat vissen van een groter formaat mogen ervaren, te kunnen genieten. Zo dobberend op de golven, blik onderwater, luchtpijpje fier er boven uit, is het bijna meditatief. Jongens ik kom volkomen zen thuis, let maar op!

Vakantieoverpeinzingen, dag 3: Re-animatie

Er zijn veel dingen die je op vakantie doet, die je anders nooit zou doen. Snorkelen is er een van, vissen, minstens een halve meter groot, met de hand voeren ook. Vandaag zwommen de vissen rond mijn benen terwijl ik op een speciaal daartoe aangelegd 'rifpad' pootjebaadde. Toen ik met mijn vinger in het water voor wat golfjes zorgde, dartelde de veelkleurige vis vrolijk langs mijn hand; wel drie of vier keer, totdat ... Hap! De twee kleine tandjes zorgde zelfs voor piepkleine wondjes die even bloedde. Ik had tijdens de lunch fishfingers gegeten en nam aan dat het een revancherende actie was. Wat je ook nooit thuis doet, is naar een imitatie van Michael Jackson kijken, maar ook dat deed ik gisteren wel. Bij een resort hoort een animatieteam en bij een animatieteam als vanzelfsprekend een locale minder hetrofiele lolbroek met passie voor dans en/of theater. Wij zijn gezegend met ene Oscar, die overigens een prima staaltje moonwalking liet zien. Het meest hilarisch was daardoor de aankondiging door zijn collega: King of Ze Pop, en dat in vier talen .... Het wordt overigens hoog tijd dat men 'animatizione' op het vakantieadres opnieuw uitvinden. Re-animeren zou ik dat willen noemen.

Vakantieoverpeinzingen, dag 2: Return to the Sharm

En zo belandden we dus in het Sultan Garden resort, een immens complex met alles erop en eraan, zoals vier zwembaden, waarvan een met golfslag, wat wel een beetje dubbelop is, Het complex is zo groot dat er een TafTaf rijdt, een open busje dat je vanaf elke 'buurt' met zelfde soort huisjes naar het strand met eigen huisrif brengt. Snorkelen kan dus gewoon voor de deur! Dat is zo fijn aan Sharm el Sheikh, daarom kwamen we na drie jaar terug. De boeking kwam pas tot stand nadat ik via Facebook had kunnen informeren over de aanwezigheid van wifi. De eigen facebookpagina en het snelle bevestigende antwoord waren doorslaggevend. Sultan Garden is 2.0! Eenmaal hier viel dat wel enigszins tegen; in de kamer is door kabelbreuk de highspeed internetverbinding buiten werking en de wel werkende wifi haalt het tot zwembad 1, een stilte bad (want ook daarover is nagedacht). We klagen er niet over want voordeelkamer is een compleet huis met woon- en slaapkamer, keuken en riante badkamer. Ook leuk aan Sharm is de mix van nationaliteiten in het hotel. Zo zitten elke avond Arabische families, Italiaanse gezinnen, Russische stelletjes en 'Lastminutende' Nederlanders in het restaurant. Zojuist arriveerden ook een hele lading Britten. Een eindje verderop staat de villa van Mubarak en het ziekenhuis waar hij nu in zou liggen. Het is rustiger dan gebruikelijk qua toeristen, maar levendig genoeg om gezellig te zijn.

Vakantieopverpeizingen, dag 1: Kippenvel

Ik klaag niet snel, ik ben hoopvol en het spreekwoordelijke glas is bij mij altijd vol, niet eens voor de helft. Toch zakte na de eerste twee weken vakantie de moed in mijn schoenen; vijf weken vrij en de temperatuur werd alleen maar lager, de regen buien - ja wel een mooi gezicht dat meteorologische geweld vanuit mijn raam op de 18e verdieping - alleen maar talrijker en heftiger. Ik deed wat ik niet van plan was: ik boekte een last minute richting Egypte. In het vliegtuig, waar de temperatuur tijdens het boarden wel flink opliep door wat rompslomp van andere passagiers, kreeg ik - na een powernapje van ruim drie kwartier - ergens boven Bosnië kippenvel.  Ik keek er bewust naar, knoopte mijn roze vestje dicht en glimlachte. Niet eerder dan over acht dagen zou ik weer kippenvel hebben, want op bestemming - zo beloofde de pilot ( "vanuit de cockpit dames en heren, jongens en meisjes" ) was het achtendertig graden.

In need

DiscoDip bij Nachtegiel

Disco Dip Deniz bij Giel #3FM

Weer gladde-Italiaan-modus bij @giel3fm, zometeen @meisjesmetijsjes rocken! #3fm by denware- Thematic.me.

North Sea Jazz 2011 begon om nooit te vergeten

Meisjes met IJsjes, ft. .... #in

Tweets van mijn zoon om te bewaren #in

Een zoon met veel talenten! #in

Groeibriljant, aldus Marketingfacts.nl

Midweekje Times Square boeken

Als je 7 dagen op Times Square woont, dan gaan je dingen opvallen die je als passant, al is het elke avond, niet zo snel gewaar bent. Zo is de advertentieruimte op de gevels net Centerparcs. Nou ja, het boeken ervan dan.

Elke maandagmorgen worden in alle vroegte de hoogwerkers het plein op gereden. Het zijn eigenlijk het meest hoogwerkertjes, kleine handgeduwde karretjes die ontzettend hoog kunnen en waarin de medewerkers van het Timessquariaanse equivalent van JCDecaux  in een ommezien van tijd zijn de meeste blow-ups vervangen.

Dezelfde exercitie is ook op vrijdag te zien. Dan worden de midweek-boekingen weer vervangen. Sommige uitingen die op vrijdag worden gehangen, zijn op maandag al weer weg (weekend hanging), anderen pas weer een volle week later.

Ook sommige led-beelden worden gewisseld, met dezelfde interval, maar de meeste zijn in ieder geval tijdens on verblijf van een week niet gewisseld.

Noem het beroepsdeformatie, maar ik bleef er naar kijken. Kijk even mee hoe het er op onze laatste donderdagavond uit zag:

 

Steve is on the bass now

Bij metrostation South Ferry / One New York Plaza

 

Zwembroek nodig?

RET versus MTA

Met een Metrokaart voor 7 dagen onbeperkt reizen op zak duiken we, als we echt even haast hebben of een zere teen van het vele lopen, de Subway in. Dat is overigens altijd bijzonder prettig. In tegenstelling tot de RET in Rotterdam, is de MTA zeer klantvriendelijk.

Er hangt een bordje in elke metrowagon waarop staat dat je voor het beledigen of bedreigen van het MTA personeel een straf kan krijgen die varieert van $ 350,- boete tot zelfs gevangenisstraf. Wij zien niemand die ruzie zoekt met het personeel of er zelfs tegen medepassagiers over klaagt en dat terwijl het aantal passagiers de gehele dag door gigantisch is.

Geen wonder als je elke dag wordt geamuseerd door het personeel. Zo klinkt bij het binnenrijden van elk station altijd een gezellige, soms zelfs komische, aankondiging. Geen vooraf getapete boodschap, maar altijd persoonlijk en met een actuele twist.  Ook het feit dat gewoon standaard alle deuren van de metro worden geopend, is vele malen prettiger dan het zelf moeten drukken op een eerst rood, dan langzaam groen kleurende knop, of erger: de student die naast de knop hangt, dwingend aan dient te kijken, zodat die op de knop drukt, want er is geen ruimte meer tussen knop zijn hoofd.

Dat brengt me meteen het gedrag van de passagiers. Ook op het onvrijwillig delen van je muzikale voorkeur in het openbaar vervoer staat een boete en dus luistert iedereen op privé geluidssterkte naar hun favoriete muziek. En dan is er uiteraard Subway-entertainment. Er is altijd wel een leuke straatmuzikant of hele groep die het transfereren tussen perrons een stuk aangenamer maakt.  Zelfs op een regenachtige dag als vandaag, schijnt ondergronds gewoon de zon ...

Obama is coming to town #in

Er komt heel wat bij kijken als de president de stad bezoekt.  Al eerder zagen we het typisch, maar zeer afdoende, gebruik van dumptrucks die de straat, waarin de president zich dan bevindt, aan beide zijden afzet. Ze zijn tot aan de nok gevuld met zand en zien eruit alsof ze zo van de plek waar ze het zand feitelijk moesten dumpen zijn afgereisd naar de straat die moest worden verzegeld.

In oktober 2009 was Obama bij de Mandarin ten tijde van ons bezoek, vlak om de hoek van ons shabby hotel. Na afloop reed hij vlak langs de plek die ons door een vriendelijke politieagent was ingefluisterd en zwaaide hij uitbundig naar ons terug. Met een gepast gevoel voor melodrama, schoot er ik spontaan van vol ….

Na het overweldigende nieuws dat Bin Laden was omgebracht (de nieuwsuitzending en de festiviteiten maakten diepe indruk; zowel positief als negatief, had het de president ook dit jaar weer behaagd om de stad te bezoeken en ook deze keer verkoos hij een plek op nog geen 100 meter van ons – dit keer overigens zeer comfortabele, hotel.

Op de hoek van 8th Ave/ 48th St heerste echter spanning. De politieagenten waren helemaal niet olijk en zeker niet bereid tot het geven van inside information waar het beste te staan om hem te kunnen zien.

 Het was wel indrukwekkend om te zien hoeveel veiligheidsmaatregelen er werden genomen: alle ramen moesten gesloten blijven op 8th Ave (een Kennedy leermoment kennelijk), er stonden zowel scherpschutters op diverse daken en balkons en laten we vooral de overduidelijke man van de secret service, vermomd met lullig hondje, niet vergeten. Maar verder ook: veel politie,  nadrukkelijk aanwezig en continu allerlei aanwijzingen en correcties schreeuwend.

 

Het plekje bij de betreffende brandweerkazerne zou geen mooie plaatjes opleveren, zo ver was meteen duidelijk. En dus gingen we naar Times Square/48th, de plek waar hij toch uiteindelijk koers zou gaan zetten naar downtown om bij Ground Zero een krans te leggen.

Daar hadden we geluk: doordat er op het laatste moment een afzetting werd verschoven en veel toeristen dus een andere plek moesten innemen, kwam er vlak vooraan een goede plek vrij. En daar stonden we dan weer: op (bijna) de eerste rij.

En weer zagen we heel erg goed de president voorbij razen. Je herkent hem in de geblindeerde auto namelijk zeer eenvoudig aan zijn oren …

 

Hip hop in de studio

Na een bezoek aan Apple on 5th (inclusief knieval voor de deur, zoals afgesproken met iRent) werd alweer hoog tijd voor een eerste hoogtepunt: een bezoek aan de radiostudio van @WBAI waar Jay Smooth elke vrijdagavond het programma the Underground Railroad presenteert. Dat laat zich het beste vergelijken met 2 uurtjes Funx, want het is hiphop all over!

Deniz was uitgenodigd om een kijkje te komen nemen tijdens het radioprogramma en dus reisden we naar WallStreet waar de studio is gevestigd. Binnen een paar minuten waren we dikke vrienden met Jay en de aanwezige hiphop-artiesten. Erg lang bleven we niet, want het was inmiddels over elven en we hadden al 23 uur geen bed meer geraakt.  Zoveel avonturen en dan was dit nog maar de eerste dag!

New York, New York; Manhattan, Manhattan

Met een vertraging aankomen betekent ook midden in de spits arriveren in New York en dat op een vrijdagavond. Gelukkig heeft ook Newark besloten dat de taxi's tegen een vaste prijs - een flat fare - de klanten naar Manhattan brengen, want de file voor Lincolntunnel was er een van enormous proportions!

Uiteindelijk arriveren we rond 5uur in ons hotel: The Manhattan, midden op Timesharing Square. Het is een superluxe hotel met een zwembad en een kamer die qua grootte onze woonkamer thuis evenaart. Er staan 2 queensize bedden in met elk 4 van  die grote donzen kussens die je, eenmaal horizontaal wijs maken dat je stinkend rijk bent. In tegenstelling dat alle andere hotels waar we de laatste jaren verbleven, als in New York, passen de nachtkastjes, het bureau en de dressoir (met flatscreen tv die het doet) qua houtsoort exact bij elkaar!

Veel tijd om er bij stil te staan, gunnen we ons zelf niet, de stad wacht en dus staan we in no time weer op straat. Times Square bruist en de grasmat van Bryant Park is under construction, maar dat geeft niet. Deze trip is er niet een van Frappo's bij Bryant, maar van Macco's downtown. En van Apple in the Big Apple natuurlijk!  

Step your mind

Achteraf weet je alles van te voren, zei mijn wijze vriend Dolf altijd al. ik schrijf dit achteraf, maar toch zou ik het weer precies zo doen. Dit was het geval:

Om zolang mogelijk in New York te kunnen verblijven hadden de leuke mensen van iRent een zeer vroege vlucht naar New York voor ons geboekt. Om 09.15 zouden we vertrekken, hetgeen ons om local time 12.00 uur in hartje Manhattan zou brengen. Dat betekende wel dat we met nog een 5 op de klok in diende te checken en dus boekten we een overnachting in CitizenM. 

CitizenM bleek een ware sensatie! De kamer is niet veel meer dan een bed met een douche en toilet en toch is het - met lengte - de meest Coole hotelkamer waar ik ooit verbleef. De douchecabine is een ronde buis waarin de stortkop een hoofdrol speelt. Het mooie is dat ie het pas doet als de ronde schuifdeuren volledig gesloten zijn. Zo werd de totale "Beam me up Scotty" Erlebnis een feit. Overigens bleek het toilet ook in beammeup-design. Daar waar ik het declameren van de StarTrek-oneliner onder de douche nog kon onderdrukken, liet ik me in de kleine met melkglas van de rest van de kamer gesepareerde ronde toiletruimte, toch even gaan ... De korte overnachting werd onvergetelijk en daardoor de 6 uur vertraging dragelijk. Achteraf gezien hadden we gemakkelijk thuis kunnen slapen en op ons gemak naar Schiphol kunnen reizen, maar CitizenM had ik voor geen goud willen missen.

Verboden te Twitteren (artikel van Deniz in NRC) #in

Stadswandeling #in

Ik loop elke dag een flink stuk. Op weg van huis naar kantoor stap ik bewust drie haltes eerder uit dan strikt noodzakelijk. Sterker: ik kan zelfs overstappen op de metro en dan bijna voor de deur van het kantoor waar ik de hele dag kan zitten, uitstappen. Maar dat doe ik dus niet. Aan het eind van de dag loop ik zelfs nog een stukje langer, ongeacht hakhoogte en weersomstandigheden. Eerder dronk ik groene koffie 2x 10 dagen lang en nu snoep ik elke dag van groene thee capsules.

Voor het eerst van m'n leven wil ik namelijk afvallen. Ik bedoel: ik wilde dat wel vaker, maar nu doe ik er ook echt iets voor. Door te stoppen met roken en de ongemakken behorend bij mijn leeftijd, is er meer Wilma dan nooit te voren ontstaan. Dat noopt tot maatregelen.

Geen heftige overigens, ik wil maar een luttel aantal kilootjes kwijt. Ik bedoel: ik ben nog rank en slank genoeg om de obesitas-scout van SBS door te laten lopen als deze mij op mijn crusade dwars door de stad zou tegen komen. Daarbij geldt ook: op mijn leeftijd hoef je er ook niet meer als 21 jaar oud uit te zien, toch?

Hoewel ... dat jurkje gedragen door die 40+-er die nu recht op mij af komt lopen, is wel precies mijn smaak en zou mij ook heel erg goed staan ... als ik 10 kilo lichter zou zijn.

En kijk die nieuwe kleurtjes van Zara doen het ook goed ... twee volle maten kleiner dan ik nu draag...

Overpeinzend stap ik de tram in. Morgen nog maar langer doorlopen dan. Morgen pas.

Pasen 2011, the Passion

Verslaafd, Fresku, Ali B én Winne

Justin Bieber: un dj beffa delle “Beliebers” in Olanda (Deniz goes Italy!)

Terwijl Justin Bieber zijn WorldTour vervolgt, reist de viral en daarmee de internationale bekendheid van Deniz, met hem mee. Zo wordt er op een Italiaans fanblog geschreven:

"Alcuni lo troveranno esilarante, altri forse un po’ crudele, ma di sicuro il dj e blogger olandese Deniz Alkac si è divertito un mondo sentendosi per un minuto come il vero Justin Bieber.

Come potete vedere dal video, Deniz si è agghindato per sembrare JB e a bordo di unalimousine dai vetri oscurati ha iniziato ad aggirarsi nei pressi del palazzatto diRotterdam dove la sera si sarebbe esibita la popstar canadese.

Il risultato? Guardate voi stessi!"

De teller loopt nog steeds op. De bedenkers van het format Viral Factor mogen tevreden zijn!

Justin Bieber hoax

Wat een media-aandacht!

FAKE JUSTIN BIEBER PRANKS FANS WITH LIMO - AHOY ROTTERDAM (very funny) #in

Some mothers do have 'em: #Fopbieber #in

Some mothers do have 'em: #Fopbieber #in

Aanrader in de mailbox #in

Ik ben en muzikale omnivoor; ik vind alles mooi van Satie tot SexPistols, van Aznavour tot Kanye West, in bijna elke taal. Hoewel van de communicatie (en dus een notoire kletskous), houd ik ook van luisterliedjes. 

Vorige week kreeg dit e-mailbericht:

Donderdag 14 april sta ik met een solo concert in theater PePijn in Den Haag. In dit heerlijke intieme theater heb ik - nu ik eens helemaal alleen op t podium sta - alle aandacht voor het "bezoek". Alle opsmuk en schone schijn neem ik voor eigen rekening.

De muziek is puur, de gitaren zijn van hout, de stem is enigszins doorrookt en de toon is gezet!
Oftewel: ik geef een muziekfeestje, kom je ook?

Wil je eerst nog wat filmpjes en foto's zien en wat muziek fragmenten beluisteren, kijk dan even op:  www.marco-otto.nl.  Wil je meteen kaarten bestellen, ga dan naar: www.theater-pepijn.nl. Wil je mijn laatste cd kopen (zodat je bij het optreden kunt meezingen) ga dan naar: itunes

Marco Otto, live solo 

Donderdag 14 april, Theater PePijn

 Nieuwe schoolstraat 21-23, 2514 HT Den Haag

070-361 05 40

 

Ik ga zeker kijken en luisteren. Kom ik daar bekenden tegen? 

Voor alles is een eerste keer: eerste artikel in NRC, geschreven door Deniz #in #fb

Mijn010 met @denware #in

Henny Vrienten bewerkt #Lotgenoten van MC Winne, prachtig #ABOVT

Vandaag in #NRC: 6,5 uur per dag bezig met media #in

Exclusieve preview Ali B op volle toeren - afl 8 met MC Winne!

Woensdag 9 maart op TV: 

Huisgehaakte groene muts #in

Ik ben wellicht niet erg gelukkig in de liefde, maar zeker niet erg gelukkig in het spel. Ik speel al jaren zowel in de staats- als in de postcodeloterij, maar geen der loterijen heeft me tot nu toe verblijd met een substantieel bedrag op mijn bankrekening.

In 1972, toen ik nog mavoleerling was, verspeelde ik al mijn bij elkaar gespaarde kwartjes tijdens een braderie ten behoeve van een goed doel. Ook daar ging elke mooie prijs aan mijn neus voorbij, totdat …. bij het eindspel: het rad van fortuin, ineens de hoofdprijs: kies zelf je prijs uit alles wat stond uitgestald, mij ten deel viel.

Uit al het moois koos ik een huisgehaakte groene muts, tot onmetelijke ergernis van mijn ‘grote zus’, die de muts ronduit lelijk en als volledig uit de mode typeerde. Ik heb de muts nooit gedragen. Jarenlang was de groene muts de metafoor voor ‘ik win nooit iets’.

Op 29 april (over 55 dagen) vertrekken zoon en ik per vliegtuig naar New York om daar in het prachtige *** The Manhattan at Times Square Hotel maar liefst een volle week te verblijven. Een prachtige reis die we hebben gewonnen door mee te doen aan een prijsvraag van iRent, specialist in Mac verhuur (what else?!). De prijs is zo mooi, dat ik er zelfs een beetje verlegen mee ben. 

Het duurde dan weliswaar 39 jaar, maar ik kan nu met brede glimlach melden: ik won ooit een huisgehaakte groene muts en nu dit:

een droomreis naar New York!

Concrete jungle where dreams are made! The streets will make me feel brand new, big lights will inspire me! Lets hear it for New York, New York, New York.

 

Entering a dream #in

Het aftellen is begonnen: 29 april is het zover: dan vliegen we weer naar - wat ons betreft - de mooiste, beste, coolste, meest inspirerende plek op aarde: New York City. Deze keer helemaal mogelijk gemaakt door iRent. Morgen - 2 maart om 15.00 uur - krijgen we in Nijkerk de gewonnen prijs uitgereikt.

Op twitter werd ik op deze video geattendeerd, met als titel: Leaving NYC subway feels like entering a dream. En dat klopt helemaal. Veel mensen pakken de shuttle of een taxi op JFK, maar wij geven de voorkeur aan de subway richting Manhattan.  

Als we dan - ogen net boven het trottoir uit komend - voor het eerst de stad weer zien, de buzz onze trommelvliezen raakt en de vibe zich meester maakt van lichaam en ziel, dan stappen we daadwerkelijk in een droom, die maar liefst 8 dagen zal duren. iRent bedankt!

 

Thank you from Egypt #in

(bron: NRC)

Mensenkennis

Boekwerk in Spijkerbroek