WorldWideWilma

Opening nieuw schoolgebouw door Alexander Pechtold

Op 5 maart a.s. om 14.00 uur  zal, oud-leerling van het Rotterdamsch Lyceum, Alexander Pechtold het nieuwe schoolgebouw van de havo/vwo-school ‘Lyceum voor Beeldende Vormgeving', aan de Westzeedijk 497 in Rotterdam, openen.

De D66 voorman was zelf leerling op het Rotterdamsch Lyceum, een vestiging van de onderwijskoepel LMC Voortgezet Onderwijs, waartoe statutair het Lyceum voor Beeldende Vormgeving behoort.

Deze innovatieve havo/wvo is de enige vooropleiding voor de Kunstacademie in Nederland. De school werd ontwikkeld in nauwe samenwerking met de Rotterdamse Willem de Kooning Academie (WdKa) en ging in september 2009 van start.

Achtergrond

Het idee voor deze school komt niet uit de lucht vallen. Vooropleidingen voor dans, muziek en theater heeft LMC al in huis, het ontbrak Rotterdam echter nog aan een havo/vwo school waarbij de beeldende vakken 5 of 6 jaar lang centraal staan. In deze behoefte voorziethet Lyceum voor Beeldende Vormgeving vanaf 1 augustus 2009.

Onderwijs

Het unieke van het Lyceum voor Beeldende Vormgeving is dat leerlingen in alle klassen 10 uur per week les krijgen in allerlei vakken die met beeldende vormgeving te maken hebben. Gedacht moet dan worden aan vakken zoals: tekenen, schilderen, werkplaatstechniek, ideeontwikkeling, mode, film, illustratie, animatie, digitale media en filosofie.

Voor de start werd gebruik gemaakt van ruimte in de naburige Mavo Delfshaven voor de z.g. ‘avo-vakken’, terwijl de creatieve vakken in Villa Zebra werden gegeven. Om de leerlingen efficiënt te laten forensen tussen deze twee locaties kreeg elke leerling in de brugklas een schoolfiets.

Als op 5 maart het historische pand, dat in Rotterdam bekend staat als ‘De Pepermuntfabriek’, is geopend, krijgen de leerlingen de beschikking over een functioneel goed doordacht gebouw, met op de tweede etage ruim baan voor de creatieve vakken bij optimaal daglicht.

Op zaterdag 6 maart a.s. is iedereen welkom tijdens de open dag , die van 10:00 tot 15:00 uur wordt georganiseerd.

Tsunami-alert

Terwijl de berichtgeving van over op handen zijnde Tsunami’s langs de hele pacifische kust elkaar steeds nadrukkelijker opvolgen, gaan we mijn gedachten terug naar 2004.

Dat jaar was – alle overige ellendige momenten in het leven, wie heeft ze niet, ten spijt -het meest slechte jaar van mijn leven en overtreft daarmee zelfs het jaar 1991 waarin bij mij kanker werd geconstateerd (inmiddels volledig genezen) en 2001 het jaar van mijn scheiding, die op het nippertje geen huiselijk drama werd.

In 2004 zag ik het allemaal niet meer zitten, moegestreden, leeggezogen en - wegens bevriezing door een rechter - nagenoeg zonder financiële middelen, was ik weliswaar opnieuw begonnen, maar lukken deed het maar niet. Een nieuwe liefde had me verlaten en plannen voor vestiging in het buitenland waren verdampt. Kortom: een tunnel zonder licht aan het eind.

Totdat zoonlief en ik op tweede kerstdag naar Amsterdam vertrokken om een matineevoorstelling van Slava’s Snowshow in de Theaterfabriek bij te wonen. De show was onvergetelijk. We werden meegenomen door zijn positieve energie, zijn humor, de knappe effecten. Het was alsof een fee met haar toverstok een sluier geluk over ons uit stortte. Slava moet het vanaf het podium gezien hebben hoe wij samen, midden in die uitverkochte zaal, straalden van geluk. Na het encore kwam hij, lopend over alle andere stoelen, regelrecht naar ons toe.

 

‘Thank you so much mister Slava’, stamelde ik nog dronken van wat me was overkomen, ‘Thank you so much for giving us the happiest moment of this year’. Hij pakte mijn hand in zijn beide handen en kneep er zachtjes in. In zijn ogen zag ik alleen tragiek. Een echte clown, dacht ik nog. 

Totdat we op Amsterdam CS als door een mokerslag werden getroffen door het nieuws wat ons tot dan toe totaal was ontgaan: honderdduizenden slachtoffers van een Tsunami aan de andere kant van de wereld. Slava wist het al, realiseerde ik me en ik schaamde me voor mijn geluk. 

De een z'n dood ...

Deze week waren we, zoonlief en ik, Twitterjarig. Exact twee jaar geleden zijn we actief gaan twitteren onder de namen (@twit2wilma en @denware) die we vandaag de dag nog steeds voeren. Ik zeg dat er even bij, want we waren in de zomer van 2007 al op Twitter, maar dan onder andere pseudoniemen en daar deden we eigenlijk niets mee. @twittuh koos ik toen als naam, hmmm … soms krijg er op dat account nog wel eens follower erbij, maar morsdood is dat account toch wel.

Morsdood was ook de man die op 18 februari 2008 onder de bumper van de auto van mijn vriendin lag, pal voor onze voordeur. Eerder had de man in kwestie recht onder mijn balkon zijn ex-vrouw neergeschoten (overigens overleed zij later aan die verwonding in het ziekenhuis) en daarna zichzelf door het hoofd geschoten.

Terwijl buren zich verzamelden achter het lint van de politie en de SBS-6 camera’s snorden; ik belde zoon Deniz, die in de tram op weg naar huis was, met de melding zich te haasten, want er viel iets te fotograferen. Eenmaal de ‘ crime-scene’ aanschouwd te hebben, rende hij naar onze 18e verdieping, schoot vanaf het balkon een close-up van de dode man (die voor alle persfotografen onzichtbaar achter een scherm lag) en vervoegde zich bij de aanwezige schrijvende pers.

Al vrij snel hapte de Telegraaf toe - de foto stond de volgende morgen op de voorpagina van het Rotterdam-katern - , maar had hij ook de aandacht van de overige pers en een aantal ‘ journalistieke’ buurmannen, zoals Erwin Boogert en Francisco van Jole te pakken. Er werd over hem geblogd en getwitterd …. 

Een directe aanleiding voor hem op ook ‘op twitter’ te gaan en omdat we wel vaker dingen gezellig samen doen, moedigde hij ook mij aan te gaan twitteren. De eerste die ik ging volgen was natuurlijk zoonlief, toen buurman Francisco van Jole (@2525) en Obama -  die toen nog volop aan het campagne voeren was. Ik was meteen verkocht en blogde over de ontvangen e-mail: “ Barack Obama is following you on Twitter “ .

Sindsdien heb ik bijna elke week wel een of meerdere leuke tweetmeets in de agenda staan, meestal in Rotterdam, soms elders in het land.  Soms met inmiddels dierbaar geworden vrienden, waar ook ter wereld. Onvergetelijk was de spontane actie om in 2008 met 12 twitteraars naar Parijs te gaan om daar de Nike Human Race te lopen. 

Op grote events staat er binnen een half uur een ‘ follower’ naast je om even te babbelen, even samen iets te drinken. Gewoon gezellig, zonder enige verplichting of diepgang, maar altijd met een positieve invalshoek.

In geval van onverhoopt praktisch ongemak onderweg is er altijd wel een twitteraar in de buurt die te hulp schiet.  Dat hoeft niet eens een follower te zijn, want door re-tweets belandt het onheilsbericht bij een veelvoud van de eigen followers. Met twitter ben je nooit zonder ‘bekenden’ of ‘ bekenden-van-bekenden’  en dus nooit alleen.

De man, die zichzelf  - na z’n wanhoopsdaad uit pure eenzaamheid - van het leven beroofde, verschafte mij een groter netwerk van ‘ warme’ contacten dan ik ooit zonder twitter had kunnen formeren. Dan denk ik toch: stel dat het sociale netwerk van die man groter zou zijn geweest ...

Een winterse zaterdagochtend

#State Awards: Winne, awarded als beste artiest zingt over het liefste meisje van de wereld

Op maandagavond 14 december nam, totaal verdiend, Winne 3 Awards in ontvangst. Eén voor beste artiest (zo blij dat iedereen dit nu snapt), één voor het beste album van 2009 (Winnen zonder Strijd, hij wist het van te voren dus ...) en één voor de beste live sessie op 101 barz. Afsluitend trad hij op o.a. met Jiggy Dj''e en Flinke Namen, maar tijdens 'Alles wat ik wil' samen mett GMB liepen de Echtuh Tante rillingen over mijn rug.

OV misdragingen in een RET reizigers perspectief

 

Woord vooraf:

Vóór ik de mug, die mij 20x heeft gebeten in een klammige zomernacht, zodat ik door lymfe oedeem dagen lang niet alleen jeuk, maar ook pijn zal ervaren, doodsla, prevel ik een gebedje ter vergiffenis en hoop ik op begrip omdat een dialoog met de betrokken dader écht niet wilde lukken. Dit ter illustratie van mijn absolute pacifisme. Bovendien ben ik  de trotse pr-dame van een schoolbestuur waar leerlingen van zowel een praktijkonderwijs op Rotterdam-Zuid als een vmbo in Rotterdam-Schiebroek een project initieerden in een tram om het gedrag van jongeren aan de kaak te stellen in resp. tramlijn2 en 25.

Dit gezegd hebbende verwijs ik ook graag naar een redelijk recente blogpost over mijn eigen dagelijkse commute per tram en metro en de wanprestaties van het betreffende RET personeel.

Het leidde twee dagen geleden nog tot een hilarische dialoog met mijn waarde collega. Ik gaf aan dat ik had geboft diezelfde ochtend, omdat mijn sprintje naar de bij de beginhalte gestationeerde tram niet was afgestraft met een vriendelijk zwaaiende trambestuurder en dito conducteur in de wegrijdende tram, zoals dat vaker wel dan niet gebeurde.

Zij bepleitte, wetende dat ik ernstig negatief bevooroordeeld ben over Rotterdam-Zuid, waar zij weer liever is dan ik, dat het RET personeel op Zuid wel altijd heel beleefd stopt als een passagier  nipt zijn tram dreigt te missen. Geen wonder, zo diende ik haar van repliek, op Zuid kijkt het personeel wel link uit om geen service te verlenen, de klappen zijn daar flink aangekomen.

Zojuist hoor ik een quote minister Eurlings in het nieuws van vijf uur: “een plaats in het OV moet je verdienen door goed gedrag”. Menen ze dit nou echt? Let wel: ik kom nog uit een wereld waarin een aanbieder door goede service mijn klandizie verdient. Dit is dus de omgekeerde wereld.

Ik betaal aan abonnementen € 600,- per jaar om hele slechte service te ervaren, zoals conducteurs die te beroerd zijn om goedemorgen te zeggen, of überhaupt hun gesprek op hun mobiele telefoon willen onderbreken om mij als klant te woord te staan. Conducteurs die op me op de vroege morgen deel maken van hun ochtendhumeur en me alsof ik bij hun op de vmbo in de klas heb gezeten meteen tutoyeren. Die feitelijk niet eens vrágen naar mijn plaatsbewijs, maar met een loverboyachtige wenk van het hoofd het plaatsbewijs opeisen. RET-geüniformeerden die als ik om reisadvies vraag hun schouders ophalen en me verwijzen naar een infoshop op Centraal Station, wat dan overigens totaal niet op weg ligt. En dan heb ik nog geluk, want ik heb ook al eens totaal verkeerde informatie horen verkondigen.

Nogmaals, ik sla nooit en ik keur geen enkele vorm van agressie  om welke reden dan ook goed, maar ik ben empathisch genoeg om te begrijpen dat wanprestatie wangedrag oplevert. Nu moet dat dubbeltje ook nog bij de RET vallen én bij Eurlings..

 

Mijn moeder en de kerstboom

Ze was al ziek en omdat het weer kanker was, een ziekte die als een woekeraar elk familielid, zowel van vaders als van moeders kant te pakken heeft gehad, en bij haar nu voor de derde keer de kop op stak, was het einde op komst, toen ik plots op mijn 36ste, ongepland, onbedoeld en daardoor compleet in de war, zwanger van vakantie uit Turkije terugkwam.

Toen in het voorjaar, 2 dagen voor haar laatste verjaardag, haar kleinzoon werd geboren, ging het snel bergafwaarts met haar gezondheid, alsof ze had gewacht om nog – hoe kort ook – van hem te kunnen genieten. Ze overleed in de bloedhete zomer van 1995 op 75 jarige leeftijd. Ik heb het over mijn moeder.

Mijn zus en ik waren tijdens haar laatste jaren stellig geweest: we wilden niet dat ze iets zou nalaten. In de tijd die haar nog restte  moedigden we haar aan haar te genieten van elk moment en elke cent. Desalniettemin liet ze ons ongeveer vijfhonderd gulden na, een bedrag dat we tegen wil en en dank in ontvangst namen rond Sinterklaas en waar we geen raad mee wisten.

Als bij toeval kwam ik een dag later in Gouda in een  seizoenwinkel waar ze louter kunstkerstbomen verkochten. Tot dan toe vond ik een kunstboom maar niks en het was in die tijd ook nog niet zo gewoon als nu. Ondanks mijn vooroordelen vond ik deze prachtig, groot en vooral nauwelijks van echt te onderscheiden. Van het geld van de erfenis kochten mijn echtgenoot en ik  de grootste, mooiste kunstkerstboom uit de winkel  en namen er een ingenieuze skibaan (die poppetjes, waaronder de kerstman zelve, vanaf het midden van de boom al cirkelend over de takken naar beneden liet glijden en met een heus skiliftje weer omhoog transporteerde) en een bewegende Kerstmannenpiek bij.

Eenmaal thuis gekomen bleek het optuigen een enorm karwei, dat al gauw een uur of vier in beslag nam, maar we deden het graag want het was ook het eerste Kerstfeest van onze zoon Deniz.

Sinds mijn scheiding, 6 jaar later, doe ik het samen met Deniz en elk jaar is mijn moeder tijdens het optuigen onderwerp van gesprek. Elk jaar veranderen de vragen die hij stelt over zijn oma die hem maar 3 maanden heeft mogen koesteren. De vragen pasten bij een zesjarige (Was jouw moeder streng?), later bij een tiener (Hoe oud was jij toen je moeder jou  een mobiel gaf?) en zijn nu de vragen van een puber (Waarom is oma nooit meer hertrouwd nadat opa was overleden?). Wat destijds mij verweten kon worden als een overdreven, kitscherige aankoop is tot op de Kerst van vandaag, 14 jaar later, een waardevolle investering gebleken, want mijn moeder, mijn zoons oma, ze is er nog elke december bij.

Urban Country Club over het Hart vh Rotterdamse Onderwijs, deel 4

Urban Country Club over het Hart vh Rotterdamse Onderwijs, deel 3

Urban Country Club over het Hart vh Rotterdamse Onderwijs, deel 2

Urban Country Club over het Hart vh Rotterdamse Onderwijs, deel 1

Politieagenten overtreden verkeersregels

Peter R. de Vries, jullie kennen mijn gevoelens jegens deze narcist – om maar meteen de teerling te werpen – heeft het weer voor elkaar: vanavond zal het aantal kijkers naar zijn programma weer alle kijkcijfers overstijgen, want hij heeft met verborgen camera vastgesteld dat medewerkers van de politie, die de verkeerswetgeving handhaven, zelf deze regels overtreden. Tja, niets menselijks is hen vreemd, al zou je het omgekeerde vermoeden. Toch had ik zelf jaren geleden al een akkefietje van gelijke strekking, luister …

We schrijven 1993, ik ben ondernemer en de zaken gaan zo goed dat er een auto in een hogere klasse wordt aangeschaft, die het oude barrel waarmee we zijn gestart vervangt. Het dan als muisstil in de markt gezette Mazdamodel 626 – met elektrisch bediende ramen, toen nog geen usance – wordt aangeschaft en in de eerste 2 weken rijd ik een kleine 500 gulden aan boetes wegens snelheidsovertredingen bij elkaar. De Mazda is namelijk zo muisstil dat ik me niet gewaar ben van snelheden die tot 180 km/u reiken, daar waar het oude barrel mij allang  het sein zou hebben gegeven het volume van de autoradio vooral op te schroeven wegens gerammel en geruis. Balend van de kapitaalvernietiging neem ik me voor om nooit en te nimmer meer te snel te rijden, totdat …

Ik de volgende morgen al de A12 bij Gouda oprijd en constateer dat over 3 banen het vrachtverkeer elkaar nauwelijks inhalend mij in feite de doorgang met de toegestane snelheid  van 120 km/u belet. Op het korte stukje vierde baan, besluit ik gas te geven – nog één keer dan, bij uitzondering – tot 140 km/uur om zo de brede colonne te omzeilen om vervolgens braaf de A12 te kunnen vervolgen. Al doende echter, zie ik in mijn achteruitkijkspiegel slechts één koplamp met een noodgang mij tegemoet komen. Ik besef dat ik de zoveelste vooroordeelonderschrijvende dame ben, die weliswaar aan het inhalen is, maar op de meest linkerbaan met veel te weinig snelheid om de echte mannen in het verkeer ruim baan te geven en geef dus nog even tikkie gas bij, tot 160 km/u om zo kort mogelijk de motorrijder te hinderen.

Als ik eenmaal ingesorteerd ben naar de meest rechter rijstrook, blijkt – je raadt het al – dat het geen stoere leatherboy op de motor betreft, maar een medewerker van de rijkspolitie … Hij seint met zijn rechterarm dat ik naar de vluchtstrook met uitvoegen. Ik heb zwáár de pest in; er wacht me immers toch weer een boete!

Op de vluchtstrook open ik (voor het eerst van mijn leven) met een subtiele druk op een knopje het raam in het portier, een vlaag van rijkdom en macht lijkt daardoor bezit van me te nemen. De agent , die  zijn helm heeft afgenomen, buigt – de helm onder zijn rechterarm gevat – naar het raampje  en opent het gesprek met: ‘goedemorgen mevrouwtje’. Nu neemt een vlaag van ongetemde feministisch strijdgewoel bezit van me en ik reageer even badinerend met: ‘goedemorgen agentje’.

Zijn ogen knipperen en dat is het sein waarop ik de rode lap zie, in een stier verander en de verbale aanval inzet. Met mijn arm over het raampje hangend vertel ik hem het volgende:
‘U kwam met minimaal 160 km/u aanrijden, zónder het voeren van geluidsignalen en/of zwaailichten. Dit is een zware overtreding, waar ik – voor deze ene keer – geen werk van zal maken, maar ik waarschuw u:  maak hier geen gewoonte van’, vervolgens laat ik – met weer een subtiele druk op de knop -  elektrisch mijn raampje sluiten, zet de Mazda in de eerste versnelling en trek op, de vluchtstrook verlatend. In mijn achteruitkijkspiegel  zie ik de perplexe motoragent mij nakijken. Eén is ding zeker: als hij vanavond thuis komt, heeft zijn vrouw géén gezellige avond. Ik heb er nooit meer iets van gehoord, dus in alle consternatie is hij daadwerkelijk vergeten mijn kenteken te noteren. 

New York revisited, the roundup

We liepen 5 dagen van uptown, naar downtown, van de Westside naar de Eastside.  De hemel was blauw, de straten zonovergoten, de parken in herfsttooi, de mensen vriendelijk, geïnteresseerd en hulpvaardig. Nergens ter wereld word ik zo vaak Sweety, Honey, Doll, Sweetheart,  Looking Good Mummy  en  - ook heerlijk om te horen  - Ma’am genoemd. 

 

We deden wat toeristen doen en liepen de BrooklynBridge, de bezochten de HighLine, beklommen de laatste 6 verdiepingen van de EmpreStateBuilding om op tijd zonsondergang te zien en bekeken de eerste schaatsers op Rockefeller Plaza. We aten bij het HardRockcafe grote steaks en kochten een NewYork sweatshirt op Times Square (waar overigens midden op straat een echte Amerikaanse bruiloft aan de gang was).

We ontbeten tussen echte Manhattanites bij Dishes op Park Avenue, aten Strawberry Shortcakes tussen de (wannabe) celebs bij Pastis op de hoek van Little West Street in Meatpacking District en doken een leuk bistrootje, net om de hoek van Amsterdam Avenue in Upper West, in om samen met Twanna minestrone soep te eten, omdat het restaurantje in het RiversidePark toch gesloten bleek te zijn.

We checkten onze email en twitterden als WiFi openbaar en gratis was (zelfs in onze kamer die niet veel groter dan een kast bleek te zijn!), maar ook in de Applestores op 5th avenue en downtown op 14th, waar overigens een hele klas kinderen een rondleiding kreeg. In plaats van een museumbezoek waarbij ‘het verleden’ wordt behandeld, kregen zij een flinke dosis ‘toekomst’ voorgeschoteld.

We fotografeerden uitzichten, high-rises, brownstones, parken, mensen en onszelf. We hadden metro-kaarten om onbeperkt met de subway te reizen, maar kozen er meestal voor om te lopen en zo nóg meer New York te kunnen zien, ruiken, inhaleren. We werden moe, laadden ons weer op, raakten geïnspireerd en (ook niet vervelend) vielen al bewegend ook nog af.

We kwamen, na een even comfortabele terugvlucht als op de heenreis, die weliswaar 1,5 uur werd vertraagd omdat JFK en het luchtruim erboven werd gesloten toen we op de runway taxiede naar de startbaan, omdat de Airforce One van Obama opsteeg (even voelde ik de behoefte om naar hem te twitteren met de mededeling dat het een Nederlandse gewoonte is om te trakteren wanneer onze paden zich voor de derde keer zouden kruisen), voldaan terug in Brussel.

De treinreis naar huis was na 8 uur vliegen, door overvolle treinstellen en het natte, koude weer, erbarmelijk slecht, maar niets - écht niets  - kon de New York pret drukken.

New York: I see ya zoen (again)!

Woensdag 21 oktober: The shoppingstreets of New York: 14th, 23rd en 35th.

Na een lekkere ‘Breakfast Special No. One’ op Times Square werd het vandaag hoog tijd dat we echt gingen shoppen. Daartoe namen we, zoals de evergreen ons aanmoedigt, de A-train richting Downtown.

Eén van de leukste straten op Manhattan is de 14e. Het is er hip, gezellig druk maar niet chaotisch en je ziet er de leukste mensen. We besloten de 14e vanaf 8 Avenue tot 3rd Avenue te bewandelen met als doel: shopping! Dat doel werd ruimschoots gehaald.

Al tegen lunchtijd was zoonlief voorzien van compleet nieuwe outfits, schoenen, een hoed en confisqueerde ik zelf, tevreden met de geweldige mid-seasonkorting, een paar kekke zwarte laarzen. Tijd voor lunch! We hadden afgesproken met Twanna Hines (@funkybrownchick), die ik onmiddellijk herkende toen ze zich tegenover de Diesel flagstore, vlakbij Union Square, bij ons voegde.

We zagen elkaar voor de eerste keer van ons leven ,maar het voelde alsof we al ons hele leven vrienden waren. Wat een ongelofelijk leuke vrouw, spontaan, grappig en funky natuurlijk! We raakten bijna niet uitgekletst – noch in het Nederlands, noch in het Engels - en genoten van heerlijke sandwiches en salade op het terras van de Coffeeshop op de hoek van Union en 16th Street.

Na de lunch liepen we genietend in het zonnetje richting Gramercy (Krom Messie oorspronkelijk) om vervolgens, midden in 23rd,  aan de voet van het Flat Iron te genieten van Madison Square park. 

We aten, na zonsondergang, for ol’times sake, bij de TicToc diner onder The NewYorker Hotel en winkelden nog even beetje verder rond 35th. Ook zo’n leuke straat waar o.a. Macy’s en veel filialen van H&M, Gap en FootLocker. Winkels die we in NL ook hebben, maar die door de midautumn-offers 2 halen 1 betalen en de zeer gunstige dollarkoers hier wel heel erg betaalbaar zijn. Bovendien vind ik het zelf wel leuk om bij een complimentje over een grijs vestje te antwoorden met ‘dank je, dat heb ik aan de overkant van het EmpireStateBuilding gekocht’, maar dat ter zijde.

Puttana your Pittipandi!

Na een zalige nachtrust en haastig verorberd ontbijt in het Novotel Brussels Airport brengt de shuttle ons naar het 5 minuten verderop gelegen terminal. We vliegen met Jet Airways en weten inmiddels door bezoek aan hun website dat de ticketprijs weliswaar een budget airline suggereerde, maar dat Jet Airways dat zeker niet is.

Eenmaal aan boord overtreft de realiteit zelfs die wetenschap. De Airbus blijkt een oase van ruimte waarin Business Class geen stoelen, maar bedden heeft en Economy Class over de meest zalige stoelen die ik ooit in een vliegtuig zag, beschikt. Een zee van beenruimte, een verstelbaar hoofdsteuntje met zijflapjes tegen stijve nek en meteen na boarden zo’n leuk wit warm handdoekje completeren het gevoel dat we een prijs in de loterij hebben gewonnen. In de stoel voor ons beschikken we over een eigen entertainmentcentre, met keuze uit 28 (deels Holly- deels Bolly-) woodfilms, meer dan 100 CD’s gerangschikt over alle denkbare muziekgenres, een stuk 10 afleveringen uit populaire series zoals Friends en ruim 30 games. Passagiers kunnen onderling bellen en smsen op basis van stoelnummers in het geval je niet naast of achter elkaar zit. Iedere stoel beschikt over een écht vliegtuigdekentje – zo één met die specifieke weving van de stof – , een qua kleur bijpassend kussentje en een headset.

En dan hebben we het nog niet eens over de maaltijden (zalige curry’s geserveerd op écht servies en met écht bestek en - last but not least - wijn in een glas) en ongelofelijk vriendelijk en onvermoeibaar personeel, dat na de maaltijd verzoekt of we de raampjes willen blinderen om vervolgens de lichten doven. Wat lijkt op en verplicht middagdutje is in feite een wijze aansturing tot slaap, zodat we 8 uur later nog fit genoeg zijn om van New York, waar het 6 uur vroeger is, tot en met de late avond te kunnen genieten.

Zodra de captain het lampje ‘fasten your seatbelts’ aan doet, klinkt een vooraf opgenomen boodschap waarin een sonore voice-over uitlegt wat de bedoeling is. Gedurende de vlucht gebeurt dit uiteraard meerdere malen – ook bij turbulentie bijvoorbeeld – en het is elke keer dolkomisch om aan te horen. De boodschap wordt namelijk eerst in het Hindi afgespeeld en roept steeds de herinnering bij me op van Oh moeder, wat is het heet (It Ain't Half Hot Mum) een Britse comedyserie, die eind jaren 70 werd uitgezonden.

Met een zangerige toonval wordt gesproken over Pittipandi, waarvan we in de Engelse versie menen te kunnen concluderen dat het Seatbelt betekent. Jet Airways zal wat mij betreft daarom altijd in mijn positieve gedachten blijven als de ‘Puttana Pittipandi’- airliner!

NYC revisited, deel 1

Vanmiddag om half twee gaf ik mijn autosleutels aan nichtje Lyra. Ze mag deze week in mijn auto rijden - niet dat dat nou zo bijzonder is - en zal er voor gaan zorgen dat het linkerportier wordt gemaakt. Al een paar maanden geleden heeft een onverlaat een flinke deuk net naast het portier veroorzaakt, zelf deed ik er de laatste keer dat het flink waaide er een schepje bovenop: de wind sloeg namelijk de deur uit haar scharnieren en sindsdien is het portier aan bestuurderszijde onophoudelijk dichtgeweest.

Ik spring inmiddels als een volleerd acrobaat over de versnellingspook iedere keer als ik instap, maar het is wel handiger toch, om  in een auto te stappen op een manier die auto-ontwerpers ook hebben bedoeld. Kortom: daar gaat Lyra dus voor zorgen, terwijl wij ....

Ja, wij zijn dus op weg naar New York. Op CS namen we - nadat Lyra en Winston ons hadden uitgezwaaid - eerst de trein naar Brussel. Die reis is heel voorspoedig verlopen, net als de overstap op Brussel Noord in de Airport Expresse, die ons inpandig aldaar afleverde. Slechts luttele seconden later was het nuttigen van de eerste Starbuck een feit.

Een gratis shuttlebus bracht ons vervolgens naar het Novotel - op steenworp afstand van de Terminal - waar we een nachtje verblijven en nog even genieten van comfort en internet in de lobby. Morgenochtend rond 6 uur gaat de wekker, maar nu dus niet omdat het werk/de school roept, maar om nog even uitgebreid te ontbijten en vervolgens rond te klok van 7 in te checken voor de JetAirways vlucht naar New York.

Wordt vervolgd ...

Talent Scoort - the Movie: LMC leerlingen op de grasmat van De Kuip

Op 25 september 2009 vond de finale plaats van Talent Scoort 2009. Samen met filmmaker Hugo Rikken maakte ik er de volgende film over:

Openbaar vervoer vanmorgen weer géén pRETje

Ik stap elke morgen op de tram bij het beginpunt van het traject – of bij het ‘eindpunt’, zoals dat veel gebruikelijker heet, maar dan vanuit het werk komend geredeneerd. Dat doe ik sinds begin januari, bij het aanvaarden van een nieuwe functie, waarbij ik de eigen auto tijdens kantooruren niet meer nodig heb. Het fijne van opstappen bij zo’n beginpunt is dat de tram er altijd al staat. Dat is vooral prettig bij slechte weersomstandigheden, want ook al mis je de tram, dan nog blijft wegwaaien of wegregenen je bespaard.

Soms is echter de tram die er staat, niet de tram die ook het eerst vertrekt. Daaraan liggen vast doordachte arbeidsomstandigheden en pauzereglementen  aan ten grondslag. Wij, passagiers, mogen dan toch plaats nemen in de niet vertrekkende tram totdat de tram die wel als eerst zal vertrekken bij dit punt arriveert. Doorgaans komt deze tram al luid ringelend op de parallelle rails aan, hetgeen ‘trams’ is voor: “Goede morgen dames en heren, ik vertrek eerst, dus wilt u alstublieft overstappen op mijn voertuig”. Het is duidelijk: ik spreek na 8 maanden het ‘trams’ al vloeiend. Vanmorgen echter, en niet voor het eerst, sjeesde de tram het stilstaande voertuig in volle vaart en zonder geluidssignalen, op de naast gelegen tramrails voorbij om vervolgens pas bij de eerstvolgende halte, nog net in het gezichtsveld van de ca. 25 wachtenden, tot stilstand te komen. Al daar wuifde de conducteur dat we (te voet klunend over gras en kiezelstenen) alsnog dáár konden instappen.  

Dat was een meevaller, want het komt ook voor dat zelfs die mogelijkheid niet wordt geboden en dat we dus gewoon de tram ‘missen’. Ik bedoel: het zal je tram maar wezen die op 9292OV als dé ideale verbinding op je trein of andere modaliteit werd geadviseerd, je keurig ruimschoots op tijd in een tram bent gestapt en je al zittend in dat voertuig wordt geconfronteerd met ruim 10 minuten extra wachttijd, waardoor je die aansluiting mist…

Vanmorgen kregen we dus gelukkig wel de gelegenheid om te voet de doorgereden tram in te halen. Eenmaal ingestapt zou je dan verwachten dat er excuses worden aangeboden, of op z’n minst beschaamd de ogen worden neergeslagen door het personeel op de tram die zo pardoes zijn klanten voorbij reed. Maar dat is volstrekt niet aan de orde.

Trampersoneel is sowieso niet van de klantvriendelijkheid of de hoge servicegraad. Ze (bestuurder én conducteur) zwaaien wel altijd heel attent als ik de tram nipt mis op dat zelfde beginpunt, waarschijnlijk omdat ze mijn in smeekbede omhoog gestoken armen verkeerd interpreteren. Ik keur het beledigen of bedreigen van (of het toebrengen van lichamelijk letsel aan) RET-personeelsleden niet goed, laat dat duidelijk zijn, maar vanuit empatisch perspectief kan ik me er alles bij voorstellen dat er wel eens iets knapt bij minder lekker in hun vel zittende passagiers.

De grootste verrassing van BruisendPark: Typhoon!

Run Wilma run, deel II

Het zijn nog niet heul veul kilometers, maar toch ben ik er trots op,dat ik dit rondje aan één stuk kan rennen!

Hoek van Holland's sunset

Amsterdam 14 aug 2009

Hoog bezoek

Vlog vanuit Hurghada, deel II

Vlog vanuit Hurghada, deel I

Flink zijn

‘Ik ben nogal flink’, zei hij, terwijl hij op de vliegtuigstoel naast me neer plofte in de Transavia Boeing 737-800. De eerst komende ruim 5 uur zou ik structureel 20% van mijn bubbel moeten delen met een corpulente medepassagier op de vlucht van Hurghada naar Amsterdam.

Flink waren ook – op een enkele uitzondering na – de gasten (veelal, maar niet uitsluitend, van Duitse origine) in ons hotel. Flink en ruimschoots voorzien van tatoeages. Flinke tatoeages overigens. Ik heb het niet over subtiele roosjes of tribals op normaal gesproken, doch nu vanwege badkleding zichtbare, verhulde lichaamsdelen. Nee, het waren hele stripverhalen, lopend van de rug naar buikpartij – of andersom – waar Goscinny en Uderzo beslist geïnspireerd van zouden zijn geraakt.

Ook flink: de geblondeerde plukken in het haar, die bij onze oosterburen (waar we overigens verder  niets op aan te merken hadden), nog beslist mainstream waren. Zo werd ‘zo 2003’, dus 12 dagen ‘zo nu’ en meenden we tientallen look-a-likes van minister Gerda Verburg bij de SuperBingo (overigens gewonnen door zoonlief) te zien.

De Transaviavlucht die ons na een fijne vakantie veilig terugbracht naar Nederland duurde door ‘tailwind’ een dik half uur korter dan gepland. Een mooie meevaller, omdat ik daardoor de vakantie kon afsluiten door iets korter flink te zijn.

Het omslagpunt

Hij was vier en de zondag van de wereldhavendagen veranderde van een gezellig gezinsdagje uit in een dag waarop de eerste felle discussie plaatsvond, die twee jaar later het startpunt zou blijken te zijn van het moment dat ons gezin uit elkaar zou vallen. Zijn beentjes waren moe en omdat pappa had afgehaakt en met de auto naar een onbekende bestemming was vertrokken, moesten wij met het openbaar vervoer huiswaarts. Gelukkig was er genoeg zitplaats, maar eenmaal bij de halte waar we uitstapten aangekomen, bleek het stukje lopen te veel voor zijn nog kleine beentjes. Hoewel ik daar eigenlijk geen zin in had, bezweek ik voor zijn smeekbede om hem op mijn schouders naar huis te dragen (zoals pappa altijd deed). Eenmaal comfortabel gezeten op mijn schouders, sprak hij de onvergetelijke belofte uit, dat als hij groot zou zijn, hij mij absoluut ook op zijn schouders zou dragen.

Hij is inmiddels veertien en vandaag in de Rode Zee nam ik plaats op zijn schouders en droeg hij me door het water naar een stukje verderop. Belofte ingelost....

Zo win ik ook al niet meer bij het baantje zwemmen, zijn de steelse blikken in het restaurant niet meer van het personeel naar mij, maar van ranke slanke Duitse dames van 12, 14 of 16 naar hem. Het is wat je noemt het omslagpunt. Het kleine jongetje is een jongeman.

Stigmatiseren mag (voor een keer)

1. Russen op je vakantiebstemming is niet fijn,

maar in dit hotel zijn ze niet (bij de buren wel volop)

    2. (te veel) Duitsers in je hotel is oorlog,

        er zijn hier overwegend Duitse gezinnen,

        dus geen oorlog)

    

    3. Vlamingen in de bus tijdens een excursie,

       dat is pas echt te lelijk (want die versta je goed

       en dus is de irritatie onmetelijk!)

Verklaring volgt!

17 Kamelen

2 Kamelen, let wel plastic kamelen, was het openingsbod van de gids tijdens onze reis door de Sahara gisteren. 2 Plastic kamelen en zoonlief zou zonder mij terugreizen naar Nederland. Het was me duidelijk: de jaren gaan tellen. Een vrouwelijke columniste schreef ooit, dat als de bouwvakkers niet meer naar je fluiten, je pas echt oud bent. Maar ja, 2 plastic kamelen .... dat is ook niet wat je zegt: hey, daar loopt mijn vleesgeworden droom.

Onze oudere chauffeur, vader van 6 kinderen, had echter wel interesse in een vrouw op leeftijd met bewezen kwaliteiten op het gebied van zonen baren. Net als een nog oudere collega van hem, die - naar eigen zeggen - had gefigureerd in GTST (hij sprak de volledige naam van de soap zo goed - en met zichtbaar respect - uit, dat er beslist een bijzondere aanleiding voor moest zijn) die volop met me sjansde, maar hij was dan ook echt oud (over the Sahara-hill zal ik maar zeggen ...).

Onze jonge gids bood dus niet meer dan 2 plastic kamelen. Zoonlief - Turks bloed dat bleek maar weer eens overduidelijk - nam er gelukkig geen genoegen mee. Zijn tegenbod was 17. Mooi opgehoogd zou je denken, maar ja dan nog waren het nog steeds 17 plastic kamelen ...

Yellow Brick teeth

De Afrikaanse Egyptians zijn net zo dienstbaar en servicegericht als in de Sinai, maar toch is er een groot verschil. Ik weet niet hoe dat komt, want per saldo komt al het personeel in en om de horeca of in dienst van het toerisme in het algemeen uit Cairo (dus sowieso uit het Afrikaanse deel). Mogelijk ligt er een selectieprocedure, rekening houdend met het feit dat niet allen wij, dertien in een dozijn toeristen, maar ook wereldleiders, te pas en te onpas Sharm bezoeken, aan ten grondslag. Ik heb het over de gebitten van de Egyptenaren.. hier dan. Zo vrolijk en aardig als ze ook zijn: je houdt je hart vast als die spontane glimlach jou ten deel valt, want dan heb je - anders dan in Sharm dus (waar desnoods met hagelwit zand werd gepoetst, ik noem maar iets geks) vol zicht op een mond vol geel gekeurde tandrestanten!

Vissies or no vissies; that is the question!

Na een paar dagen ga je toch vergelijken: Sharm of Hurghada en beiden hebben grote voordelen en te kort komingen.

Op de nog te posten vlog meld ik het al: we hebben geen vissies in de voortuin van dit prachtige resort met alles er op en eraan, maar dus geen vissies in de voortuin. Dat heeft geen enkel hotel in Hurghada, dus dat is wel een troost.

Om het te kort te compenseren hebben we bij de hostess een aantal (tja 1 is geen) snorkel-excusrsies geboekt. Daarbij ben ik overigens ernstig opgelicht met een flinke wisseltruc, en ja .. Thomas Cook voor het eerst in tientallen strandvakanties ga ik hierover en klacht indienen. Het is dus ernstig: kapotte elektriciteitskabels, griezelig ongedierte in de kamer en kamers met slechts een lullig raampje hebben altijd nog op mijn tolerantie mogen rekenen (ben er niet voor de kamer, maar voor het land), maar hier wordt op heftige wijze een grens overschreden. Ik betaalde maar liefst EU 40,- te veel voor het pakket aan uitstapjes en mevrouw Annelies voelde zich niet geroepen om op mijn opmerkingen hieromtrent in te gaan.

Enfin, we gingen dus snorkelen in de Rode Zee vandaag en zagen met een snelheid die beslist ongepast, gezien de fraaiheid van het rif absoluut ridicuul en voor mijn conditie helaas te ver gegrepen was (ik moest me door zoonlief laten helpen om de boot weer op tijd te kunnen bereiken, want ik werd verrast door een enorme golfslag, die me neer sabelde al ware het een fikse wind tegen). Nee, dan Ras Mohammed nabij Sharm ...

Ach, hier is het best okay; het eten is ronduit subliem en de zon schijnt en schijnt. Klagen? Dacht het niet!

I gotta move

Toen ik april vorig jaar stopte met roken, wist ik dat zou gaan gebeuren: dikker worden. Ik accepteerde dat destijds, want stoppen met roken en afvallen of gewichtsbeheersing; dat trekt niemand.

Uiteindelijk is er ruim 8 kilo Wilma bijgekomen, resulterend in een volle maat 42 (was afhankelijk van merk 38 - 40), want die kilo’s zijn natuurlijk niet evenredig over het gehele lichaam verspreid. Juist daar waar een kekke Diesel jeans niet onaardig staat, haakt mijn lichaam al bijna anderhalf jaar af.

Het zit me dus best dwars dat moge duidelijk zijn. Zo draag draag ik alleen nog maar Calvin Klein onderbroeken om zodoende toch een soort van troost te ervaren als ik op het labeltje de maat XL ontwaar.

Voor de vakantie pakte ik al met enthousiasme vaker de fiets, rende ik samen met zoon - nou ja we startten samen, maar dan was hij ook echt uit het zicht vertrokken - een rondje rond de wijk, hier in Egypte hebben we een hotel met Health Center en dus zou ik hier gemakkelijk elke morgen ‘iets’  aan de lijn kunnen doen. Een voornemen nog, eens kijken wat er van terecht gaat komen. Wordt vervolgd!

Putje en Puistje en de reusachtige kwallemoon

Begint een vakantie met hondenpoep? Ja, de onze wel! Althans, bij het verlaten van ons flatgebouw op weg naar het OV, dat ons tot en met Schiphol zou brengen (met overstappen wel te verstaan), miste ik op een (honden)haar na een hondendrol met de wieltjes van mijn koffer. Niets aan de hand, ik miste 'm, maar kon niet nalaten om mijn gedachten de vrije loop te laten gaan over de gevolgen van het NIET missen van het betreffende uitwerpsel. Gevolgen die beslist zouden hebben gereikt tot - het op vier uur en drie kwartier - Hurghada, waar wij gisterenavond arriveerden.

Al in het vliegtuig herkenden we de horizon, zoals deze waarschijnlijk alleen in zonnige en zanderige landen kan zijn. Een stoffige horizon, die bij zonsondergang de gegarandeerde belofte van alweer een warme droge dag in zich draagt.

Het hotel: Giftun Azur Beach is prima. We hebben een leuke bungalowachtige kamer met een terrasje in een lommerrijke tuin. Ja, hartje Sahara - nou ja hartje - maar dat lommerrijke is feitelijk ook nog een understatement.

Niet eerder verbleef ik in een resort met zoveel flora. Palmbomen wisselen gigantische ficussen (fica?) af en tussen al dat groen zijn leuke paviljoentjes met kamers gebouwd. Wij zitten in paviljoentje F.

Dat al die rust, zon en comfort onze creativiteit tot grote hoogten brengt, getuigt de titel van deze blogpost. Het betreft een nieuw concept in de geest van Suske en Wiske. Enfin, we hebben dus de grootste lol! Wordt vervolgd.

Goed naar mijn zin in het onderwijs

 Het eerste half jaar zit er op. Net na mijn centraal schriftelijk havo-examen, zoals dat nog heette in 1975, nam ik als gevolg van een weekje meehelpen in de basisschool klas van mijn zus (een geboren docent) de wijze beslissing om niet in haar voetsporen te treden en pedagogische academie te laten voor het wat het was. Ik ging aan de slag in het bedrijfsleven.

Begin dit jaar, 34 jaar later, was het dan toch zo ver: ik aanvaardde een functie in het onderwijs; als beleidsmedewerker pr & communicatie bij LMC, een onderwijskoepel van 28 Rotterdamse binnenstadsscholen. Ik betrad een hele andere wereld met het mooiste product ooit onder mijn hoede: 8.000 Rotterdamse jongeren tussen 12 en 18 jaar oud.

In het afgelopen half jaar overleefde ik een cultuurshock, hoewel ik me nog dagelijks over ‘onze manieren’ blijf verbazen, terwijl ik die met gepaste zachte zetjes ook probeer te veranderen, ontmoette ik BN- ‘ers op onze scholen en schudde ik de hand van Rotterdamse en Haagse politici. Maar vooral genoot ik van onze leerlingen, met hun  ondernemerskwaliteiten toen zij hun YourWorld-plannen moesten presenteren, van hun mondigheid tijdens debatten met politici in de raadzaal van het stadhuis in Rotterdam en van hun talenten op het podium tijdens festivals en  YourWorld evenementen. Oertrots werd op de leerlingen van onze praktijkscholen Talingstraat (vanwege hun film over geweld in tramlijn 2) en Huismanstraat (om ze Rotterdam-Centrum met hun brassband zó rockte dat ze nu ook de DDD van de Bijenkorf op 1 oktober mogen openen). Met plezier draaide ik een sloopfeest gepresenteerd door Howard Komproe op Rotterdam Zuid in elkaar en met een beetje geluk doen we iets dergelijks het komende halfjaar ook in Hillegersberg, als de nieuwbouw van De Toorop mavo van start gaat.

Voor het eerst in 34 jaar ben ik de komende 5 weken aaneengesloten vrij. Dat is wel even wennen, al is het huishoudelijke ‘to-do’ lijstje lang genoeg en wachten Hurghada en New York op onze aankomst. Met tussendoor een zonnig Rotterdam waar van alles te doen is, zal de verveling niet vast niet toeslaan.

2 emmertjes water halen @personeelsuitje LMC op Scheveningse strand

18 mei heeft RET eindelijk wél leuk nieuws!

In het kader van Yourworld 2009 – Rotterdam als jongeren hoofdstad van Europa – werd subsidie verleend (een z.g. jongerenbijdrage ad. € 2500,-) aan het project Tramlijn 2 – Rotterdam.

LMC Voortgezet Onderwijs – een onderwijskoepel met 27 binnenstadsscholen in Rotterdam onder haar hoede – verdubbelde deze subsidie met nog eens  € 2500,- in het kader van haar 10- jarig jubileum.

De leerlingen van de LMC Praktijkschool Talingstraat hebben dat geld zeer goed besteed: zij bedachten zelf dat het (wan)gedrag van jongeren in tramlijn 2 positief te beïnvloeden zou zijn als zij er een soap over zouden maken. Het schrijven van het scenario, de acteurs, de figuranten, de gastrollen, het filmen, het editen en het afmonteren, werd geheel voor-door-met deze leerlingen uitgevoerd (onder begeleiding door Amin Daci - LMC,  Eagle Vison, muziek door monsieur Dubois).

Het verhaal heeft twee invalshoeken:

1. In de film wordt de problematiek (gedrag en houding van jongeren/leerlingen) rondom tramlijn 2 aangekaart.

2. Hiernaast brengen zij de thema's in beeld die van sociaal-maatschappelijk belang zijn: loverboys, pesten en meiden die in het buitenland worden achtergelaten (meestal door de familie voor het uithuwelijken).

Het resultaat is een prachtige film, die voor het eerst zal worden vertoond op:

Maandag 18 mei a.s. in LCC De Larenkamp, aan de Slinge 303, 3085 ER Rotterdam. Aanvang: 10.00 uur.

De première zal worden bijgewoond door o.a. mevrouw T. Drenthe (lid College van Bestuur – LMC Voortgezet Onderwijs) en de heer Pedro Peters (directeur RET).

Sloopfeest op Zuid groot succes!

Vrij regelmatig, zo niet dagelijks, wordt me gevraagd of het al een beetje went (nee!) in het onderwijs. Nog vaker stelt men mij de vraag of het niet een beetje te saai is (nee!). Mijn volmondige antwoorden zijn: nee, want ik hoef niet te wennen - 'een thuiskom'-gevoel is mijn deel - en nee, saai is het zeker niet.

Zo ging gisteren officieel de sloop van VMBO Zuiderpark van start. Als projectgroep hebben we daar meteen maar een feestje van gemaakt: mét en vóór de leerlingen, die hier  - naar verwachting in 2012 - op de meest innovatieve school van Rotterdam, in een prachtig schoolgebouw, ontworpen door architectenbureau JHK - na een doorlopende leerlijn vmbo-mbo, hun diploma zullen halen.

Als dat het perspectief is, dan maak je van het slopen van de oude panden een feest.Howard Komproe was er, Soufiane Touzani ook. Het AD legde het als volgt vast:

 

Marathon Rotterdam/LMC

De leerlingen hebben hun T-shirt gekregen en zijn op weg naar de start voor de 5k jongerenloop. We (v.l.n.r.: Peter van den Kerkhof, Tineke Drenthe, Rald Visser en ikzelf)gaan zelf ook op de foto, voordat we naar de Coolsingel gaan om de leerlingen aan te moedigen.

Nóg liever kan de lente niet worden

en dat vind ik dan gewoon aan het eind van mijn straat!

Ali B even uitleggen dat Roffa en niet Almere 'da place to be is'

foto: (c) Carel van Hees

Hij kwam in het kader van het project Switch Now jongstleden vrijdag, op de Sint-Montfort school voor MAVO, HAVO en VWO op Rotterdam-Zuid. Het programma startte met een debat waarin de leerlingen in Lagerhuis-opstelling hun stellingen poneerden en verdedigden of die van anderen juist weerlegden. Ali maakte samen met wethouder Grashoff deel uit van de jury.

Na een korte pauze was het tijd voor een kort concert, waarbij Ali werd bijgestaan door Sjaak en Darryl. Deze laatste zorgde voor behoorlijk wat schorre keeltjes bij de dames. De fans gingen zelfs zó ver, dat Ali ongemoeid het pand kon verlaten, maar Darryl daarbij de assistentie van bodyguards nodig had.

Voor het zover was, bood ik Ali, namens het overkoepelend bestuur van LMC én Woest Communicatie, een baby-outfit (rompertje, muts, T-shirt en slap) en een T-shirt voor Ali zelf aan, met het opschrift WOEST aantrekkelijk. Ik kon het als rechtgeaarde Rotterdammer niet laten om Ali aan te moedigen om naar Rotterdam te verhuizen en over 12 jaar de kleine Amin op één van onze voortgezet onderwijs scholen in te schrijven.

Dat vond Ali zo te zien wel amusant ....

Bounce, één, twee; loop met me mee ....

Carnavalskraker wordt werkelijkheid

Weet je wat ik graag zou willen zijn:

Niet instappen

Met het aanvaarden van de functie beleidsmedewerker pr & communicatie bij LMC voortgezet onderwijs nam ik ook het besluit om de auto naar 22 jaar maar eens te laten staan. Nu ik fulltime in dienst ben van een bestuur en ook nog eens in de vrije tijd bestuurslid van het Platform Communicatie Rotterdam bestuur ik al genoeg, zo heb ik bedacht.

 

En zo kwam het dat ik vanaf 5 januari structureel gebruik maak van de modaliteiten die de RET mij biedt. Nu is er een hoop te doen over de OV-chipkaart, maar geloof me: dáár zit echt geen verhaal in.

 

Wat me meteen opviel, was de rare gewoonte van de RET om trams die niet het gehele traject uitrijden te voorzien met de signage ‘niet instappen’. Dat is toch wonderlijk! Stel: je staat bij Centraal Station en je wilt naar de Oostzeedijk. De tram die beide punten verbindt op haar standaardtraject, rijdt wel, maar omdat veel later op hetzelfde traject deze niet wordt vervolgd, maar bij de remise wordt afgebroken, mag je niet instappen. Ik kan me zo voorstellen dat iedereen best een stukje mee wil rijden, ook al blijkt later dat je bij de halte vóór de remise de tram moet verlaten. Je kan dan zelf de beslissing nemen: loop ik de rest, stap ik over op de volgende tram, kies ik ervoor om over te stappen op een bus of metro wiens traject deze tram nog kruist voordat het vroegtijdig einde wordt bereikt óf … heb ik mijn bestemming voor die tijd al bereikt en het hele niet instappen verhaal is niet van toepassing op mijn reis. Ik bedoel: die tram rijdt toch, dus hoezo: Niet Instappen?

 

Maar dit ridicule verschijnsel haalt het niet bij het incident van de moeder met de buggy, die op het nippertje het perron bereikt terwijl de tram nog stilstaat, maar met een strenge vingerwijzing van de machtswellustige RET conducteur wordt verwezen naar de deur achterin de tram. Ze loopt er heen, maar de tram begint gelijktijdig te rijden. Ze kan niet meer instappen. De conducteur kijkt, grijnst en draait zich om. Niemand die de trambestuurder of de conducteur vermaant dat hij nog even moet stoppen.

 

Het mijn gewoonte (nog?) niet om mijn oren uit te rusten met de blijkbaar obligate oordopjes van telefoon of iPod: ik zit veel te veel als een kuiken om me heen te kijken. Er is ook een hoop te zien: mensen in alle leeftijdsklassen, soorten, maten en kleuren, forenzend, transfererend, recreërend op weg naar een bestemming.  Mijn wereld is groter geworden door het OV, immers in de auto op weg naar je bestemming ontmoet je niemand. In de tram, bus of metro kom je van alles tegen en mits de oordopjes van de medereiziger geen belemmering vormen, is een praatje zo gemaakt.

 

Ontmoetingen daar was het me ook om te doen, zowel in mijn keuze voor een nieuwe functie, als wijze van reizen bij uitvoering van die functie. Bovendien koos ik er ook maar weer eens voor om ontmoetingen te genereren op een datingsite. Maar na 7 dagen gratis ‘full membership’ en de gebruikelijke berichten met daarin passages als ‘gelukkig woon ik niet meer in Rotterdam, want de huidige bevolking staat me niet aan’, wist ik het zeker: dit soort platforms waarop mensen elkaar ontmoeten, is voor mij een tram waarop staat ‘Niet Instappen’, nét voor hij de remise inrijdt. Zelfs voor een klein stukje wil je er niet in mee.

Links opinieblaadje

 

Ivo Opstelten en ik: wij hebben iets gemeen. En dat mag ook wel, want we hadden, toen ik tweeënhalf jaar geleden – zomer 2006  – bij het toenmalige The Public Opinion kwam werken, een anekdotische ontmoeting.

 

Ik was nog maar net in dienst als in New Business gespecialiseerde account manager toen ik aanwezig diende te zijn bij een Ondernemersontbijt in het centrum van Rotterdam.

Door jarenlang, op het sabbaticaanse af, lanterfanten, was ik in die dagen geen ochtendmens en dus meldde ik mij veel te laat bij de receptie van dit evenement. Op het podium bevond zich onze burgervader en alle aanwezigen luisterden aandachtig. Om die reden wilde ik snel ergens achterin aanschuiven, maar ik werd meegenomen naar een tafel vlak voor het podium waar nog precies één plek vrij was.

Ik nam, hoogst verbaasd, plaats naast een plek waar een broodje met één hap eruit op een bordje lag en een kopje koffie, half leeg, wachtte op zijn rechtmatige consument en genoot van de sonore

stem van Opstelten, die op het podium zijn speech oreerde.

Nadat Ivo het applaus in ontvangst had genomen, daalde hij weer af tot de ontbijtende ondernemers en nam, tot mijn blijde verrassing, plaats op de stoel direct náást me. Het nieuwe gezelschap aan zijn rechterzijde begroetend, bestudeerde hij ook de badge, die ik procedureel opgespeld had gekregen en sprak de onvergetelijke woorden: ‘Zo mevrouw Van Raamsdonk van the Public Opinion, steekt u maar van wal met uw vragen’.

Ik was compleet flabbercasted vanwege de eer die mij zo maar te beurt viel en stotterde iets in de trant van: ik zou veel willen vragen, maar waaraan had ik de spontane uitnodiging te danken?

De verklaring was even logisch als hilarisch, want zo sprak Opstelten: ‘U bent toch van een links opinieblaadje?’

Sinds die ochtend kwamen we elkaar regelmatig tegen tijdens talloze netwerkbijeenkomsten en presentaties en mocht ik altijd rekenen op een kordaat knikje ten teken van herkenning.

Vandaag  is het zover: mijn laatste dag bij TPO Studios – de nieuwe naam voor the Public Opinion sinds november 2006 – terwijl Ivo in het stadhuis, hier een eindje verderop ongeveer met dezelfde gevoelens zal rondlopen. Ik ga per 1 januari aan de slag bij het LMC, hij bij de VVD. We zullen elkaar waarschijnlijk nooit meer treffen.

Q-Santa Run Rotterdam 2008: the results

Startnummer: 713 (van 3.000) - Binnenkomst: 38,59 minuten - gefinisht als 1.850ste deelnemer en 645ste vrouw.

SantaRun 2008

Trouw TV op bezoek bij GK van Hoogendorp

Al twaalf jaar lang publiceert Trouw de resultaten van de schoolinspectie: de schoolprestaties. Het Rotterdamse GK van Hoogendorp (VMBO) kwam als een van de beste naar voren. http://www.trouw.nl/video/?clip=1924093

Mooi retro perspectief

Druiprek

Het is een goede gewoonte van me in tijden van dilemma’s:  mijn definitieve keuze uitstellen tot het moment dat ik, na een goede nachtrust, de volgende ochtend wakker word. De optie die mij dan het eerst te binnen schiet, daar kies ik dan voor. Ik heb er een heel wetenschappelijke onderbouwing voor bedacht; immers de emoties ( positieve als in romantiseren, maar ook negatieve zoals zelf gecreëerde donkere wolken) zijn dan nog niet aan het onderwerp verbonden en bovendien is de geest dan nog onvermoeid, dus helder.

Gelukkig zijn er niet elke dag dilemma’s aan de orde en dus moet je iets anders bedenken om het eerst te doen als de wekker gaat. Dat wisselt tussen een lied wat mij spontaan te binnen schiet (ooit was dat zelfs het Wilhelmus, waarmee ik mezelf -  als republikein -  nogal verbaasde, totdat ik tijdens het ochtendnieuws vernam dat Koningin-moeder Julia die nacht was overleden) of een woord.

Vanmorgen was dat woord: druiprek. En dat is raar. Ik heb er namelijk geen en ook nog nooit gehad. Ik heb al sinds mijn puberteit een  ongelofelijke hekel aan afwassen. Daarom bezit ik al zo lang als ik me kan herinneren een vaatwasser. De eerste was een enorm bakbeest, dat feitelijk niet eens in de zeer kleine keuken van mijn ‘huisje-onder-de-huurwaarde’ – zoals eind 70-er jaren de etagewoningen in het Rotterdamse, die je voor onder de 100 gulden per maand kon huren werden genoemd.

Maar goed, sinds het wekkermoment van vanmorgen loop ik dus met het woord ‘druiprek’ in mijn hoofd. Ik besloot het te onderzoeken:

DRUIPREK
-uitlekstandaard

DRUIPREK
Een `druiprek` of `afdruiprek` is een hulpmiddel bij de afwas. Het gewassen serviesgoed, pannen of bestek kunnen op een droogrek worden neergezet zodat dit kan opdrogen en worden weggezet, eventueel na het gebruik van een theedoek.

 

De Fransen zonder vaatwasser gebruiken een égouttoir, de Engelstaligen een drainer, zo leert een snel rondje Babelfish. In het Arabisch schrijf je المصرف, de Italianen doen het met een scolapiatti, de Zweden zetten hun pas gewassen bordjes in een diskställ. De Spanjaarden, daarentegen, leggen hun tapasschaaltjes in een escurridero, hun Portugese buren gebruiken een escorredor. Onze buren, de Duitsers, zetten hun afwas liever in een Abtropfständer.

Even googlen op ‘druiprek’ levert geen wereldschokkende resultaten op en zeker geen waarvan ik de achterliggende bedoeling van die eerste ingeving vanmorgen kan rechtvaardigen. Rest mij de onrust bij de gedachte dat als ik vanavond de afwas in de vaatwasser zet, deze kapot blijkt te zijn.

.... wat ik in mijn schoentje vind

De afgelopen dagen was het elke morgen weer spannend: wat zou ik in mijn schoen aantreffen? Ik had (weer) geen wensen dit jaar, behalve dan dat een ‘man about the house’ de gezellige boel wel heel erg compleet zou maken. Sint heeft ons huisje echter voorbij gereden. Misschien maar goed ook, want als we Julia Roberts in Notting Hill mogen geloven (‘you know what the say about man with large feet …’), zou een man die in mijn moderate schoenmaatje 38 past, ook niet zaligmakend zijn geweest.