WorldWideWilma

Nieuwe buren, deel 3: Mannen met baarden

Ik woon nu in de buurt van de ‘groene passage’ , een verzameling biologisch, ecologisch verantwoorde winkels, een voor mij totaal onbekend terrein.  Ik kom er nu best regelmatig, maar dan bij het AH filiaal dat op hetzelfde rijtje zit. Ik woon sowieso in een supermarkttriangel, op loopminuten afstand kan ik terecht bij twee AH’s (waarvan er een tot tien uur ‘s avonds is geopend op werkdagen!) en een Jumbo. En dan is er dus die ‘groene passage’.

Op dat rijtje groene middenstand zit ook een biologisch, ecologisch verantwoorde horeca-uitbater: Spirit, direct gehuisvest naast Himalaya waar je wierook en allerlei boekwerken over chakra’s kan kopen. Ik ben in beide zaken nog niet naar binnen gegaan.

Wat me wel op valt, als ik er op een drafje langs flaneer, is het ruime aanbod ‘mannen van mijn leeftijd’ dat zich op het terras of binnen bij Spirit en Himalaya laaft aan ecologisch biologische lekker- en/of wijsheden. Ik kan hen gewoon niet missen want – hoewel vroeg donker en ik volslagen nachtblind – de weelderige grijze haardossen, zowel op het hoofd als – vaak nog ruimer bemeten – hangend aan de kin zijn van enorme proporties.

Ze dragen dikgebreide truien en hebben spekzolen onder de schoenen, maar wie aan de hand van mijn beschrijving een beeld van vieve vijftigplussers - mogelijk actieve bergsporters met goed ontwikkelde biceps en kuiten -  krijgt, moet ik meteen en resoluut teleurstellen. De mannen met baarden, hangen wat uitgeblust op de FSC houten bankjes en combineren de ‘numi’-thee met sigaretten.

 

Nieuwe buren, deel 2: Niemand

Op de dag dat we de sleutel kregen van ons nieuwe huis, eind november, viel het ons op dat het trappenhuis weliswaar naar ‘oudere woningen’ rook (en dat had ons tijdens de 2 bezichtigingen ook juist zo bekoord) maar dat uitgerekend recht tegenover ons in het trapportaal wel een hele pregnante lucht hing. Iets zurigs, onbestemd en zeker onaangenaam.

De volgende dagen waarop we uiteraard het nieuwe huis frequent bezochten, viel het ons ook nog op dat er nimmer licht brandde in de naburige woning, waardoor onze ongerustheid groeide. Het stonk en er was nooit licht aan.  Dat kon immers betekenen dat een hoogbejaarde bewoner in eenzaamheid zijn laatste adem had uitgeblazen.

Als nieuwkomers wil je dan niet meteen alarm slaan. Het kon even goed zo zijn dat een jonge bewoner een jaar lang was gaan backpacken in Nieuw Zeeland en vergeten was de tilapiafilet in de afvalemmer op te ruimen. Of een goudvis die gedurende een drieweekse rondreis in Zuidoost Azië totaal was vergeten.

De overige voordeurdelers, die de bewoner wel konden duiden, moesten het immers ook opvallen, zo niet diens afwezigheid, dan zeker de lucht, die overigens door mij weinig doeltreffend met een geurstokjes op de vensterbank van een klein venstertje in het portaal werd bestreden, en zij kwamen niet tot actie.

Langzaam maar zeker verdween de lucht – of wenden wij eraan, vroegen we ons hardop af -  maar aan de andere kant van het trapportaal bleef het stil en het licht 24/7 uit. We waren het bijna vergeten, tot vorige week …

Bij het ophalen van de post uit het vakje naast de voordeur, bleek het postvakje van de betreffende buur bruut opengebroken. Er zat een enorme lading post in, die overigens een paar uur later geheel was verdwenen. Op de voordeur prijkte een nieuw, niet passend, slot en het smoezelige deurmatje in het portaal was verdwenen.

Er was dus wel degelijk iets aan de hand, maar wat, wie en in welke hoedanigheid blijft een raadsel. Vooralsnog antwoorden wij op de vraag wie er naast ons woont: “Niemand”. 

De tijd gaat snel

Op 7 april 2009 werd Deniz verrast door zijn, toen al, grote BNN-helden Coen en Sander, die hem opbelden in hun uitzending en hem feliciteerden met zijn verjaardag. Toen al was hij vastberaden om radiomaker te worden, alleen nog wat verlegen. Ik schreef er destijds dit over.

Vannacht noemde diezelfde Coen hem vanuit het Glazen Huis 'collega', want vanaf 1 januari is hij een van de BNN University-talenten. Wat ging die tijd snel!

 

Was ie nou maar voetballer …

Er is een historische zin geschreven door Boudewijn de Groot in zijn klassieker: De eenzame fietser: “Als ie maar geen voetballer wordt, ze schoppen ‘m misschien half dood”.

Stel je voor: je hebt een hele lieve zoon, hij wordt al groot nu hij zijn 16^e verjaardag heeft gevierd. Groeien zie je hem met de dag en de baard zowel in keel als op kin dienen zich aan. Je lieve zoon is eenvoudig in de opvoeding. Nooit uitgesproken negatief maar ook niet laaiend enthousiast en passies worden uitgesteld tot later. Hij doet gewoon zoals dat heet: z’n ding. Rolt zonder problemen door het middelbaar onderwijs, schrijft zich in op het mbo, trapt op zaterdag een balletje bij de dichtst bijzijnde voetbalvereniging en kijkt op zondag naar TV. Hij gamet best veel, lummelt wat op straat – al of niet met een balletje – met een groepje vrienden, sleutelt wat een zijn 3^e hands brommertje . Op vrijdag en zaterdag gaat hij uit. Wat hij dan doet, rookt en drinkt, dat weet je niet, maar dat hoeft ook niet want niets loopt uit de hand. Zo’n zoon …

Niks mis mee, maar …. dan gebeurt het: op een zonnige zaterdag wordt hij tijdens een voetbalwedstrijd flink onderuit gehaald. Onder de noemer ‘sportief en gezond’ breekt hij zijn been op maar liefst 2 plekken. Nog geen 2 uur later ligt hij in het ziekenhuis, waar hij zich wekenlang amuseert met chatten en gamen op de – troostbiedende -  pas aangekochte laptop. Eenmaal thuis zijn dagelijks (voetbal)vrienden over de vloer en vergroeit hij tot een geheel: jongen, gips en de laptop. School, het maken van projecten of leren van lesstof: het zit er maandenlang niet in.

In Nederland noemen we dit pech. Zo’n jongen ervaart begrip, compassie en tolerantie; hij heeft het immers al moeilijk genoeg met die lelijke beenbreuk. Er is geen discussie over cijfers en absentie  laat staan een retoriek over leren en plichten. Terecht.

Stel je nu een andere jongen van 16 eens voor: mijn lieve zoon van 16. Hij is al vanaf groep 8 basisschool elke dag druk in de weer om zijn talenten te ontwikkelen als radiomaker, presentator, columnist en ondernemer. Hij sport niet (maar is ook niet ongezond dik), hij doet wegens chronisch tijdgebrek nooit het huiswerk en slaagt (toch) met glans en hoge cijfers voor zijn voortgezet onderwijsdiploma.

Hij is een einzelganger, een ondernemer die het liefst zijn eigen gang gaat. Hij heeft focus, is creatief en hongerig. Hij gamet en comazuipt nooit, rookt niet, gaat wel eens uit, maar niet eerder dan dat al het werk voor de krant, zijn radioprogramma of de videoproductie voor een klant, af is.  Hij bezoekt het liefst muziekevenementen om eens even lekker los te gaan, met vrienden uiteraard. Want hij heeft wel vrienden maar die wonen niet vanzelfsprekend om de hoek. Soms werkt hij aaneengesloten dag en nacht en dat snappen ook veel leeftijdsgenoten niet die liever in de avonduren op de bank TV kijken of gamen.

En dan gebeurt het: hij valt op, krijgt steeds vaker mooie aanbiedingen, mag auditeren als radiomaker, wordt gevraagd als ambassadeur en steeds vaker verschijnen zijn columns in steeds meer bladen. Daarnaast – en misschien wel door zijn bijzondere talenten – loopt het eigen videoproductiebedrijf ook op rolletjes.

Steeds vaker passen alle mooie aanbiedingen die op zijn pad komen niet meer in de vrije uren van het schoolrooster. Huiswerk past allang niet meer in de planning, waarin radiomaken, schrijven, filmen en gefilmd worden, domineren. Iedereen om hem heen weet: deze jongen komt er wel. Vlieguren, die heeft ie nog wel nodig. Of zoals hij het zelf schrijft:

In de mediawereld heb je vooral veel passie nodig, maar ook connecties en tijd. Passie om te laten zien hoe graag je wilt, connecties om daaraan je passie te laten zien en tijd om (vrijwillig) te laten zien dat je het waard bent.

Maar daardoor mist hij wel eens een paar uurtjes of een dagje op school. Diezelfde school overigens waar die zoon met beenbreuk op zit … Door veel soms (te veel) vlieguren te maken en daardoor oververmoeid te raken mist mijn zoon ook wel eens een weekje school. En die (veel kortere) absenties blijken gek genoeg wel een groot probleem.

De docenten klagen, misgunnen hem openlijk zijn succes, kleineren hem tepas en ontepas in de klas (anders krijgt ie maar praatjes) en de schooldirecteur mailt zich suf tussen het ‘bespiedend’ volgen van alle twitterberichten door.

Niemand op school die spreekt over: begrip, tolerantie, vrijstelling, geen seconde wordt er gekeken of er wellicht sprake kan zijn van dispensatie zoals op diverse ROC’s wanneer de leerling een voetbaltalent blijkt te zijn….

 Daarom verzucht ik wel eens, in tegenstelling tot Boudewijn de Groot:, Was ie nou maar wel voetballer … in plaats van excellerend in taal en communicatie …

 

Wijze woorden: Column in TEDxYouth Amsterdam magazine

Nachtblind

Donker is het als ik het huis verlaat om me te spoeden naar het werk; donker is het ook als ik na gedane arbeid weer huiswaarts keer. De donkere dagen voor Kerstmis; we zitten er midden in. Al moet eerst natuurlijk nog de man met de baard en tabberd de extra lange donkere avonden benutten om alle kinderen van schoencadeaus te voorzien. Het daagt me nu ik dit schrijf pas, waarom dit feest in deze tijd van het jaar wordt gevierd. Op een warme zomeravond waarop de horizon rozig verlicht blijft tot na elf uur, werkt zo’n mythe natuurlijk niet.

Veel mensen maken én vinden het gezellig. Diep in mijn hart, vind ik dat ook wel, alleen …. ik zie niets wat geen licht geeft. Dat heet nachtblind en dat heeft ongemakken.

De ongemakken van nachtblind spitsen zich vooral toe op deelname in het verkeer. Een argeloze student in modieus zwart op een fiets zonder verlichting is voor mij pas zichtbaar als de lichtbundels van mijn koplampen de fietsspaken raken. De ooit als ‘nou ja ze zitten erop, maar waarvoor weet ik ook niet’ bermstralers behoeden me voor het continu raken van stoepranden én vluchtheuvels. Het moge duidelijk zijn: autorijden is tussen vijf uur ’s middags en negen uur ’s ochtends in de winter voor mij lastig, maar fietsen volstrekt uit den boze. Een bumperdeukje doet immers minder pijn dan een flinke val.

Ik realiseer me dat ik tijdens mijn autorijlessen, meer dan dertig jaar geleden, bij het commando van de rijinstructeur ‘hier links af’, daadwerkelijk ter stond links af ging en in de met bodembedekkers beplante middenberm belandde omdat ik het toen óók al niet zag, want nachtblindheid is aangeboren. Althans: de variant die ik heb dan …

Dus even voor alle klas- en reisgenoten die door de jaren heen getuige zijn geweest van mijn verzwikte enkel na een val in de greppel, mijn gehechte voorhoofd na pijnlijke confrontatie met een tak en mijn bloedneus na een frontale botsing met een muur: ik zag deze obstakels tijdens de nachtelijke wandelingen écht niet. Ik zag ook in Tunesië die kameel niet, die achter de duinen lag te slapen, terwijl ik (toegegeven) dronken van te veel wijn tijdens de nachtelijke barbecue op het strand, even discreet een plasje wilde doen. En dat dus bovenop zijn kop deed …

En zo heeft nachtblindheid ook een groot voordeel: alles na zonsondergang heeft de potentie een hilarische anekdote te worden. 

 

Deniz krijgt eerste 2toDrive rijles

RIP Steve Jobs

 

Buikcorrectie

Elke dag als ik uit de metro stap, draait de roterende mupi op het perron juist naar de poster van Triumph waarop een dame een figuurcorrigerende slip aanprijst.

Het is op zich een prachtige slip, massief en reikend tot aan het middenrif, waardoor deze dus met zekerheid het antoniem van een string genoemd kan worden. Het kantenmotief moet het geheel minder massief doen laten lijken. Frappant is het knal zuurstofroze kruis. Hoewel zelf ook vrouw en daardoor als vanzelfsprekend vrouwvriendelijk, associeer is die knalroze driehoek toch het meest met de bips van een mandril. Het is voor de heren overduidelijk: negeer het koket met kantprint voorziene enorme harnas erboven, want dáár in die roze driehoek eronder, dáár bevindt zich het hof van Eden.

En dat is dan ook waar mijn fantasie van op hol slaat. Laat ik eerlijk zijn: ook ik heb een buitenproportionele buikomvang die zonder correctie zeker misstaat in elk kek modisch jurkje. Dus als potentiële klant van deze corrigerende Triumph-slip overweeg ik elke morgen als het beeld – alsof op commando – weer recht voor mijn neus op A0 formaat verschijnt, de aanschaf ervan. En elke morgen weet ik – nog voor ik mijn bevallige lichaam door het OV-poortje heb laten schrijden – één ding zeker: nee, deze slip gaat het niet worden.

Want single ladies, laten we eerlijk zijn. Stel dat we die slip zouden dragen onder dat leuke DDD jurkje wat we het afgelopen weekend hebben aangeschaft en stel nou dat we, uiteraard door ons mooie karakter en onderhoudende dialogen, ons uiteindelijk zouden bevinden in de slaapkamer van een nieuw verworven beste vriend. Zouden we dan met deze enorme slip die eerste sexy indruk willen maken? Ik denk het niet.

De slip is volgens mij vooral bedoeld voor stellen met een lange staat van dienst. Zij die elkaars verval, door decennialang delen van liefde en leed, hebben geaccepteerd en waarvan de zintuigen ook langzaam maar zeker een handje geholpen moeten worden. Ik heb het over dames wier edelmetalen huwelijk, met kinders, aanhang en kleinkinders, aanstaande is (en ja, soms benijd ik die). Na een bezoek aan de audicien, is deze slip zeker een aanrader. Dan kan de leesbril van manlief op het nachtkastje blijven en volgt hij met gemak het spoor via knalroze kruis naar het Hof van Eden.

9/11 10 jaar later

Never forget 9/11

Hurricane Irene in NYC

Hotel the New Yorker (our home away from home) in afwachting van de komst van Irene.

Vakantieoverpeinzingen, dag 2: Return to the Sharm

En zo belandden we dus in het Sultan Garden resort, een immens complex met alles erop en eraan, zoals vier zwembaden, waarvan een met golfslag, wat wel een beetje dubbelop is, Het complex is zo groot dat er een TafTaf rijdt, een open busje dat je vanaf elke 'buurt' met zelfde soort huisjes naar het strand met eigen huisrif brengt. Snorkelen kan dus gewoon voor de deur! Dat is zo fijn aan Sharm el Sheikh, daarom kwamen we na drie jaar terug. De boeking kwam pas tot stand nadat ik via Facebook had kunnen informeren over de aanwezigheid van wifi. De eigen facebookpagina en het snelle bevestigende antwoord waren doorslaggevend. Sultan Garden is 2.0! Eenmaal hier viel dat wel enigszins tegen; in de kamer is door kabelbreuk de highspeed internetverbinding buiten werking en de wel werkende wifi haalt het tot zwembad 1, een stilte bad (want ook daarover is nagedacht). We klagen er niet over want voordeelkamer is een compleet huis met woon- en slaapkamer, keuken en riante badkamer. Ook leuk aan Sharm is de mix van nationaliteiten in het hotel. Zo zitten elke avond Arabische families, Italiaanse gezinnen, Russische stelletjes en 'Lastminutende' Nederlanders in het restaurant. Zojuist arriveerden ook een hele lading Britten. Een eindje verderop staat de villa van Mubarak en het ziekenhuis waar hij nu in zou liggen. Het is rustiger dan gebruikelijk qua toeristen, maar levendig genoeg om gezellig te zijn.

Vakantieopverpeizingen, dag 1: Kippenvel

Ik klaag niet snel, ik ben hoopvol en het spreekwoordelijke glas is bij mij altijd vol, niet eens voor de helft. Toch zakte na de eerste twee weken vakantie de moed in mijn schoenen; vijf weken vrij en de temperatuur werd alleen maar lager, de regen buien - ja wel een mooi gezicht dat meteorologische geweld vanuit mijn raam op de 18e verdieping - alleen maar talrijker en heftiger. Ik deed wat ik niet van plan was: ik boekte een last minute richting Egypte. In het vliegtuig, waar de temperatuur tijdens het boarden wel flink opliep door wat rompslomp van andere passagiers, kreeg ik - na een powernapje van ruim drie kwartier - ergens boven Bosnië kippenvel.  Ik keek er bewust naar, knoopte mijn roze vestje dicht en glimlachte. Niet eerder dan over acht dagen zou ik weer kippenvel hebben, want op bestemming - zo beloofde de pilot ( "vanuit de cockpit dames en heren, jongens en meisjes" ) was het achtendertig graden.

North Sea Jazz 2011 begon om nooit te vergeten

Tweets van mijn zoon om te bewaren #in

Groeibriljant, aldus Marketingfacts.nl

Hip hop in de studio

Na een bezoek aan Apple on 5th (inclusief knieval voor de deur, zoals afgesproken met iRent) werd alweer hoog tijd voor een eerste hoogtepunt: een bezoek aan de radiostudio van @WBAI waar Jay Smooth elke vrijdagavond het programma the Underground Railroad presenteert. Dat laat zich het beste vergelijken met 2 uurtjes Funx, want het is hiphop all over!

Deniz was uitgenodigd om een kijkje te komen nemen tijdens het radioprogramma en dus reisden we naar WallStreet waar de studio is gevestigd. Binnen een paar minuten waren we dikke vrienden met Jay en de aanwezige hiphop-artiesten. Erg lang bleven we niet, want het was inmiddels over elven en we hadden al 23 uur geen bed meer geraakt.  Zoveel avonturen en dan was dit nog maar de eerste dag!

Justin Bieber: un dj beffa delle “Beliebers” in Olanda (Deniz goes Italy!)

Terwijl Justin Bieber zijn WorldTour vervolgt, reist de viral en daarmee de internationale bekendheid van Deniz, met hem mee. Zo wordt er op een Italiaans fanblog geschreven:

"Alcuni lo troveranno esilarante, altri forse un po’ crudele, ma di sicuro il dj e blogger olandese Deniz Alkac si è divertito un mondo sentendosi per un minuto come il vero Justin Bieber.

Come potete vedere dal video, Deniz si è agghindato per sembrare JB e a bordo di unalimousine dai vetri oscurati ha iniziato ad aggirarsi nei pressi del palazzatto diRotterdam dove la sera si sarebbe esibita la popstar canadese.

Il risultato? Guardate voi stessi!"

De teller loopt nog steeds op. De bedenkers van het format Viral Factor mogen tevreden zijn!

Justin Bieber hoax

Wat een media-aandacht!

FAKE JUSTIN BIEBER PRANKS FANS WITH LIMO - AHOY ROTTERDAM (very funny) #in

Some mothers do have 'em: #Fopbieber #in

Some mothers do have 'em: #Fopbieber #in

Voor alles is een eerste keer: eerste artikel in NRC, geschreven door Deniz #in #fb

Mijn010 met @denware #in

Henny Vrienten bewerkt #Lotgenoten van MC Winne, prachtig #ABOVT

Vandaag in #NRC: 6,5 uur per dag bezig met media #in

Exclusieve preview Ali B op volle toeren - afl 8 met MC Winne!

Woensdag 9 maart op TV: 

Huisgehaakte groene muts #in

Ik ben wellicht niet erg gelukkig in de liefde, maar zeker niet erg gelukkig in het spel. Ik speel al jaren zowel in de staats- als in de postcodeloterij, maar geen der loterijen heeft me tot nu toe verblijd met een substantieel bedrag op mijn bankrekening.

In 1972, toen ik nog mavoleerling was, verspeelde ik al mijn bij elkaar gespaarde kwartjes tijdens een braderie ten behoeve van een goed doel. Ook daar ging elke mooie prijs aan mijn neus voorbij, totdat …. bij het eindspel: het rad van fortuin, ineens de hoofdprijs: kies zelf je prijs uit alles wat stond uitgestald, mij ten deel viel.

Uit al het moois koos ik een huisgehaakte groene muts, tot onmetelijke ergernis van mijn ‘grote zus’, die de muts ronduit lelijk en als volledig uit de mode typeerde. Ik heb de muts nooit gedragen. Jarenlang was de groene muts de metafoor voor ‘ik win nooit iets’.

Op 29 april (over 55 dagen) vertrekken zoon en ik per vliegtuig naar New York om daar in het prachtige *** The Manhattan at Times Square Hotel maar liefst een volle week te verblijven. Een prachtige reis die we hebben gewonnen door mee te doen aan een prijsvraag van iRent, specialist in Mac verhuur (what else?!). De prijs is zo mooi, dat ik er zelfs een beetje verlegen mee ben. 

Het duurde dan weliswaar 39 jaar, maar ik kan nu met brede glimlach melden: ik won ooit een huisgehaakte groene muts en nu dit:

een droomreis naar New York!

Concrete jungle where dreams are made! The streets will make me feel brand new, big lights will inspire me! Lets hear it for New York, New York, New York.

 

Entering a dream #in

Het aftellen is begonnen: 29 april is het zover: dan vliegen we weer naar - wat ons betreft - de mooiste, beste, coolste, meest inspirerende plek op aarde: New York City. Deze keer helemaal mogelijk gemaakt door iRent. Morgen - 2 maart om 15.00 uur - krijgen we in Nijkerk de gewonnen prijs uitgereikt.

Op twitter werd ik op deze video geattendeerd, met als titel: Leaving NYC subway feels like entering a dream. En dat klopt helemaal. Veel mensen pakken de shuttle of een taxi op JFK, maar wij geven de voorkeur aan de subway richting Manhattan.  

Als we dan - ogen net boven het trottoir uit komend - voor het eerst de stad weer zien, de buzz onze trommelvliezen raakt en de vibe zich meester maakt van lichaam en ziel, dan stappen we daadwerkelijk in een droom, die maar liefst 8 dagen zal duren. iRent bedankt!

 

Thank you from Egypt #in

(bron: NRC)

Mensenkennis

Jazzpianist Shearing overleden

NRC schrijft vandaag: ‘Jazzpianist Shearing (91) overleden’, lees je op een willekeurige nieuwssite, om vervolgens weer door te klikken. Want wie was Shearing immers? Toch was het een bijzondere man, bijvoorbeeld door zijn compositie ‘Lullaby of Birdland’.

Rotterdam op z'n mooist

Social media protestbord in Egypte

(met dank aan Kirsten Verdel  aka @locuta voor de tip!)

 

Egypte #25jan - een moedig volk schrijft geschiedenis

Loesje is terug: zeer goed gevonden!

Coen Moulijn, Rotterdamse held

Vorig jaar waren we te gast bij  het ABN AMRO World Tennis Tournament. Rechts van ons spotte ik in het publiek Coen Moulijn. 'Kijk', zei ik tegen mijn altijd met camera uitgeruste zoon, ' daar zit de grootste voetballegende die Rotterdam ooit heeft voortgebracht'. Het feit dat ik hem (her)kende is de feitelijke onderbouwing voor dat statement, want ik heb absoluut niets met voetbal.

Zoon (her)kende hem niet, maar schoot er verder op los om mooie sfeerplaten te scoren voor zijn fotoblog.

Vandaag, op de kop af 11 maanden later, neemt Rotterdam afscheid van die voetballegende. Het zal langs de route beslist druk zijn en de terechte erehaag op de Coolsingel indrukwekkend, want of je nou wel of niet iets met voetbal hebt: Coen Moulijn is voor elke Rotterdammer een held.

Rotterdam van nu in het licht van d'oude meesters

Merry Xmas everybody!

Dagenlang liep ik te verzinnen, wat ik dit jaar zou posten als kerstgroet: weer kat Mo in de boom? Leuk, maar al getwitterd dus niet meer origineel. Een Xmas flashmob? Prachtig maar eentje waar je echt kippenvel van krijgt, heb ik niet kunnen vinden. Totdat ik via twitter op Jeroen Mirck' s blog kwam en deze reportage zag. Het is New York, het is exact het gedachtegoed waar het om gaat met Kerstmis en ja ... kippenvel. Kijk en geniet van Miracle on 22nd Street!

 

Mi have a droom (Rotterdam, 2059) Dag van de Rotterdamse geschiedenis

Het gedicht, door dichter des vaderlands Ramsey Nasr, is al meer dan een jaar oud. Toch krijg ik er nog steeds kippenvel van. De eerste strofe is afgedrukt op het zeildoek dat op het Schouwburgplein in Rotterdam ligt en waar je er al op lopend, de hele geschiedenis van Rotterdam op terug vindt. 

 

mi have een droom

(Rotterdam, 2059)

wullah, poetry poet, let mi takki you 1 ding: di trobbi hier is dit
ben van me eigen now zo 66 jari & skerieus ben geen racist, aber
alle josti op een stokki, uptodate, wats deze shit? ik zeg maar zo
mi was nog maar een breezer als mi moeder zij zo zei: “azizi
doe gewoon jij, doe je gekke shit genoeg, wees beleefd, maak geen tsjoeri
toon props voor je brada, zeg ‘wazzup meneer’, ‘fawaka’ – en duh
beetje kijken op di smatjes met ze toetoes is no trobbi
beetje masten, beetje klaren & kabonkadonk is toppi
aber geef di goeie voorbeeld, prik di chickies met 2 woorden”
zo deed mi moeder takki toen & boem tranga! kijk, hier staat ik
hand in hand, harde kaas, api trots op di belanda, niet dan?
now dan, want mi lobi roffadam & deze stitti is mi spanga

ja joh, tantoe bigfoot long ago, toen was geluk gewoon da shit
wij rampeneerden & met mate, heel di hoed was 1 famiri
weinig doekoe, aber boieee: keek me gaan, keek me lopen
met me broekoe, keek me clippen met me ketting, wullah
mi was di grote otochtone condoekoe van vele boezoemies
op leip lauwe pattaas kwam ik vet binnensteppen van pompi doppe
loperdelopi door di stad, dat met ze gebouwen botertje bats
aan di bigtime poenani-master ze voets lag
                                                              & keek ze now leggen:
moeilijk lekker roffadam, met ze amperbroeki an, heet & klaar
in spleetlauwe stegies & zij zo: “kom kill, wandel dan, moeni worri
tab je lippi, play mi down op plattegrond, breek mi billen, gimmi bossi”
& bakoekoe jawohl, daar gingen wi dan, mi & di stitti, kierend
van mond tot mond – mi schudde di doesji, zi schudde mi hard
terug & lang & op & down tot binnen in ons (oh blueberry yam yam)
di zon lijk een smeltende bal naar omhoog kwam: knetter & glowy
opende zich di stitti ze eigen, rees op & kwam roze rondom mi te leggen
dát was roffadam: wi wandelden strak & di regen was gone

zo ging dat dan, in di goeie ouwe klok van glim & gouwe tiffies
aber now wullah, now dat ik old & bijna didi, now zit ik hier
game over te kniezen op me stoeroe, in een kapot veranderde stitti
word ik remi da rimpel, weke pampa achter glas & ik zweer je gast
deze land is niet meer wat ze was – sjoef dan habibi, sjoef door di ruiten
al di toelies, al di tuigkoppen uit di tegenwoordige tijd, oyooo
di playen biggi pompoe pompoe, aber komen niet van hiro & di zuigt maar
& di praat maar habbi dabbi & di doet maar takki takki poep & ik zeg you
di bokitoos hebben geen props of respect, di hebben da dockz in da fitti gezet

dus poetry poet, kijk me ogen, luister me oren, want hier is mi torri
hardcore & luid: mi have een droom, vol is vol, belanda boven
sluiten di shit & alles wordt wider basis controller, luchtdicht lijk da weerga
terug naar di wortel – vóór alle stitties zwaar paraloezoe & dikke ruïna
ja mi have een droom, dat me matties & ik ooit di zon wider clearly
omlagi zien komen, groter & groter, om dan benoekoe vaarlijk & slow
hier boven di straties, di cribs & di homies van roffadam nider te dalen
lijk een warme babeloeba in me gezicht – mi have een droom vandaag
lang bewaard & opgezwollen, dat heel di stitti wider lijk vroeger
over mi komt & mi wegpakt, in ze wreed tedere vel van di nacht
& vroeger nog, toen di dag nog niet dwars door mi heen kwam gewaaid
lijk gruis in me wijdopen hart – tantoe vroeger, daar have ik een droom
blakka-zwart & wit lijk snow, want daar bleef alles lijk het was
daar zijn da pieps nog keurig & strak – mi have een droom van brekend glas
ik droom achteruit, van een stittie die stilstaat & thuis op mi wacht

 

Naar New York met iRent

Vanmorgen toen ik wakker werd realiseerde ik het me meteen: vorig jaar was ik druk doende om mijn koffers klaar te zetten. De reis ging vorig jaar naar New York, het was een cadeautje van de familie vanwege mijn 50ste verjaardag. Met weemoed dacht ik aan de - voor mij - mooiste stad van de wereld terug. Dit jaar zat een dergelijke reis er niet in: blauwe enveloppen gooiden roet in het eten.

Vanmiddag, laatste middag voordat de herfstvakantie zou beginnen, werkte ik de laatste loodjes weg. In die drukte gaat mijn mobiele telefoon: een voor mij onbekend 06 nummer.

Ik neem op, maar in de drukte versta ik niet wie tot mij spreekt. Desgevraagd wordt de firmanaam herhaald: iRent. Of het telefoontje gelegen komt. Ja???

Dan komt het: ik blijk de winnaar van een  4 daagse reis naar New York voor 2 personen met ook nog eens € 500,- zakgeld! We hebben inderdaad een aantal weken geleden meegedaan met de prijsvraag en mogen nu gaan nadenken wanneer we weer worshippend op onze knieën, de handen wapperend, de drempel van de Applestore op 5th zullen passeren.

I am ab-so-f*ck-a-lute-ly the happiest girl in town.

Heel erg bedankt @apple-rental!

 

Reportage over loopbaan van Deniz door MTNL

Waar was ik 9/11 2001

We woonden in een gestoffeerd - te koop staand -  herenhuis in Krimpen ad IJssel dat ik had gehuurd om de perikelen rond mijn scheiding tot rust te laten komen. Ik haalde mijn zoon op van school en ging naar de markt. Daar hoorden we dat er een vliegtuig - een ongeluk - door een van de Twin Towers was gevlogen. Eenmaal thuisgekomen zagen we op de geleende TV juist dat de eerste toren instortte. Zoveel agressie, zoveel doden, zoveel verdriet. Het mijne was er niks bij.

Never forget 9/11

Geboren nachtvlinder

Ik werd vannacht spontaan wakker om  04.01 uur en ik glimlachte.

Twaalf jaar geleden werd ik ook midden in de nacht wakker. We woonden nog als een gezin in een eengezinswoning. Ik was me meteen bewust van welk geluid ik wakker was geworden: de kraan bij de wasbak in de badkamer. Toch sliep manlief als een roos naast me. Dat kon dus alleen Deniz zijn, maar wat deed in hemelsnaam een jongetje van 3 bij de wasbak in de badkamer omstreeks 4 uur ’s nachts?  Ik sprong uit bed en liep de badkamer in.
Daar trof ik een klaarwakkere kleuter aan die zijn handen stond te wassen bij een wasbak. Door het afvoerputje verdween het water in allerlei kleuren. Desgevraagd antwoordde Deniz dat hij een hele mooie tekening voor me had gemaakt … met vingerverf.

Het kunstwerk lag in zijn kamer op de grond, naast een Playmobil spacestation dat al weken in aanbouw was geweest, maar nu in een vergevorderd stadium verkeerde. Nee, hij had niet kunnen slapen, was maar aan het werk gegaan en vroeg me – me nu stralend aankijkend – of ik niet blij en trots was dan?

Jaren gingen voorbij waarin ik echt alles probeerde om Deniz een normaal slaapritme te laten krijgen, van melatonine (die ik promootte  als ‘pilotenpilletjes’) tot antroposofische korreltjes (die ik stiekem in zijn warme melk oploste) en adviezen van allerhande deskundigen. Niets hielp. Deniz was en is een jongen die maar weinig slaapt, maar die altijd goed presteert op school en fit en vrolijk door het leven gaat.

Vannacht werd ik om 04.01 uur spontaan wakker en ik glimlachte. De eerste uitzending van het nachtprogramma ‘Al wakker Nederland’ van de nieuwe omroep Wakker Nederland  op Radio1 was zojuist begonnen. In de redactie, 15 jaar oud en daarmee de jongste redactionele medewerker van een publieke omroep ooit, mijn Deniz …. Ja, ik ben blij en trots!

(foto: Deniz aan het werk bij V-radio als DJ)

 

Parijs begint in Rotterdam

 

Ik voelt de Tour al!

Gisterenavond was de ploegenpresentatie. Alhoewel ik niets met (wieler)sport heb, kreeg ik toch kippenvel toen Lance Armstrong met z'n RadioShack-ploeg het podium op kwam gereden. Al snel was de twitterploeg ook compleet en werd het heel gezellig.

Zaterdag om 10.00 uur moet ik me als vrijwilliger in de 'Informatievoorziening' melden bij De Kuip. Daar krijg ik een kledingpakket en blikjes drinken. Met een busje word ik vervolgens naar de locatie gebracht waar ik mijn shift zal draaien. Ik heb er ongelofelijk veel zin in!

Foto van @trance_cat van gisterenavond bij ploegenpresentatie & Bløf met @jantien010 @danischouten, @spems @elskamp @tom_beek, @denware @gijsbregt, @sybrenandringa en @hadeja.

Kaas moet zwemmen

Teamuitje in Gouda met kaasles en kookworkshop op mijn verjaardag groot succes!

 

Afspraak met Aboutaleb, deel 1

Op 3 maart, op de vroege zaterdagavond voorafgaande aan Museumnacht hakte ik de knoop door: er was zoveel te zeggen over en tegen de burgemeester van Rotterdam, dat ik besloot hem een e-mail te sturen. Hij had immers zelf, tijdens een gemeenteraadverkieingsbijeenkomst in Your World gezegd, dat hij alle e-mail die hij via de website www.rotterdam.nl ontvangt, daadwerkelijk leest.

Dus stuurde ik hem een uitgebreid e-mailbericht en ging vervolgens de deur uit, mijn geliefde Rotterdam in, voor een fikse cultuursnuif.

Ik was er helemaal op voorbereid dat ik nooit een reactie zou ontvangen en, zittend in de tram richting het Grote Kerkplein, smeedde ik al driftig plannen om van de e-mail een open brief te maken en deze op bit blog te plaatsen.

Mijn verbazing (én waardering) was daarom enorm groot, toen de volgende morgen mijn malbox opende en daarin - nog geen half uur ná verzending van mijn e-mailbericht aan hem - het volgende antwoord aantrof:

Geachte mevrouw van Raamsdonk,

Om te beginnen wil ik u graag bedanken voor uw uitgebreide mail. De inhoud ervan geeft aanleiding tot een brede scala aan antwoorden over uw waarnemingen en opvattingen. Toch kies ik ervoor dat niet via de mail te doen, maar uw uitnodiging voor een bezoek te aanvaarden. Ik zal mijn secretaresse vragen met u contact op te nemen en te overleggen over een geschikte datum.

Hoogachtend,

Ahmed Aboutaleb
Burgemeester

De daaropvolgende maandagmorgen werd ik daadwerkelijk gebeld door de Burgemeester's secretaresse en er werd een datum op redelijk korte termijn geprikt.

Door allerhande oorzaken met een hogere prioriteit is de afspraak inmiddels wel een paar keer verschoven, maar vanmiddag is het dan zover: ik word om 16.00 uur op het stadhuis verwacht.

Wordt vervolgd!