WorldWideWilma

Alexander Pechtold veilt kunstwerk van leerlingen

Een schoolgebouw kan je openen door een lint door te knippen of om er - doe 's creatief - een fles champagne tegen aan te gooien, maar op vrijdag 5 maart deed het Lyceum voor Beeldende Vormgeving aan de Westzeedijk in Rotterdam het nog creatiever:

Aan oud-leerling van het Rotterdamsch Lyceum (waar deze nieuwe school in feite een dochter van is) Alexander Pechtold werd gevraagd zijn oude beroep op te pakken en het door de leerlingen van de 1e brugklas vervaagdigde kunstwerk te veilen.

De geduldige veilingmeester wist met enthousiasme en charisma het bod tot grote hoogte te brengen. De hamerslag viel bij het bod van 1200 euro. De leerlingen van de brugklas waren er zicht- en hoorbaar dolgelukkig mee.

 

Opening nieuw schoolgebouw door Alexander Pechtold

Op 5 maart a.s. om 14.00 uur  zal, oud-leerling van het Rotterdamsch Lyceum, Alexander Pechtold het nieuwe schoolgebouw van de havo/vwo-school ‘Lyceum voor Beeldende Vormgeving', aan de Westzeedijk 497 in Rotterdam, openen.

De D66 voorman was zelf leerling op het Rotterdamsch Lyceum, een vestiging van de onderwijskoepel LMC Voortgezet Onderwijs, waartoe statutair het Lyceum voor Beeldende Vormgeving behoort.

Deze innovatieve havo/wvo is de enige vooropleiding voor de Kunstacademie in Nederland. De school werd ontwikkeld in nauwe samenwerking met de Rotterdamse Willem de Kooning Academie (WdKa) en ging in september 2009 van start.

Achtergrond

Het idee voor deze school komt niet uit de lucht vallen. Vooropleidingen voor dans, muziek en theater heeft LMC al in huis, het ontbrak Rotterdam echter nog aan een havo/vwo school waarbij de beeldende vakken 5 of 6 jaar lang centraal staan. In deze behoefte voorziethet Lyceum voor Beeldende Vormgeving vanaf 1 augustus 2009.

Onderwijs

Het unieke van het Lyceum voor Beeldende Vormgeving is dat leerlingen in alle klassen 10 uur per week les krijgen in allerlei vakken die met beeldende vormgeving te maken hebben. Gedacht moet dan worden aan vakken zoals: tekenen, schilderen, werkplaatstechniek, ideeontwikkeling, mode, film, illustratie, animatie, digitale media en filosofie.

Voor de start werd gebruik gemaakt van ruimte in de naburige Mavo Delfshaven voor de z.g. ‘avo-vakken’, terwijl de creatieve vakken in Villa Zebra werden gegeven. Om de leerlingen efficiënt te laten forensen tussen deze twee locaties kreeg elke leerling in de brugklas een schoolfiets.

Als op 5 maart het historische pand, dat in Rotterdam bekend staat als ‘De Pepermuntfabriek’, is geopend, krijgen de leerlingen de beschikking over een functioneel goed doordacht gebouw, met op de tweede etage ruim baan voor de creatieve vakken bij optimaal daglicht.

Op zaterdag 6 maart a.s. is iedereen welkom tijdens de open dag , die van 10:00 tot 15:00 uur wordt georganiseerd.

What’s in a political name?

Vandaag verwonderde ik me over de namen van politieke partijen. Die verwondering werd aangewakkerd door een aantal positioneringssessies waar ik betrokken bij ben. Tijdens die sessies komt  bijvoorbeeld ter sprake dat ‘lekkere koekjes’ en ‘veilige scholen’ onzinnige kernwaarden zijn, want je moet er niet aan denken dat een koekje als vies zou zijn, evenmin een school onveilig.

Vervolgens ging ik stemmen. Het viel me voor het eerst van mijn leven op, dat het rijtje namen van de politieke partijen  stikt van de lekkere koekjes en veilige scholen. De D staat immers voor Democratie - en alle bijvoeglijke variaties hierop - maar je moet er toch niet aan denken dat een partij niet democratisch zou zijn… Ook de P van Partij trof ik – beslist overbodig – aan.

Kortom van mij mogen alle D’s en P’s uit de namen, dan houden we dus bijvoorbeeld alleen CA, 66 en vdA  of vdD over en ook 2 VV’s, maar dat laatste is vast geen toeval. Hoewel … mijn vader zaliger sprak altijd van Veel Vrije Dagen.

GroenLinks blijft GroenLinks, dat heeft Femke toch maar weer mooi voor elkaar. Met haar charme offensief richting de twitteraars van Nederland heeft ze overigens zichzelf bijzonder gunstig gepositioneerd. De kans is heel groot dat ze garen zal spinnen – excusé het huishoudelijk karakter van deze uitspraak – bij de terugslag die Maxime Verhagen op liep door de val van het kabinet.

Bij D66 hebben we natuurlijk onze eigen Boris, die ook op Dutch Bloggy uitreikingen steevast van de partij is, maar aan Femke en haar goed getimede feest kan hij niet tippen.
Is Femke onze nieuwe Obama, of liever gezegd Abama? De tijd zal het leren.

Stemmen in Rotterdam, deel 1

Morgen ga ik stemmen. Dat doe ik trouw elke verkiezing, behalve die ene keer toen Fortuyn was vermoord. Toen heb ik uit protest geen gebruik gemaakt van mijn zwaar bevochten recht, als burger, als vrouw, om te stemmen. Ik vond Nederland toen geen democratie, maar een verzameling van idioten, een verzameling van platonische necrofielen die massaal op een overleden politicus ging stemmen. Ik oreerde dat ik wel wilde stemmen, maar alleen als Den Uijl  ook verkiesbaar zou zijn.

Tijden veranderen, idioten niet, maar de massa gelukkig wel. Morgen eerst maar eens lokaal de kaarten schudden. Wie gaat in Rotterdam winnen? Zal de angst die na de Fortuyn-revolte in Rotterdam zijn in trede in de politiek deed groeien of afnemen? Heeft de inwoner van Rotterdam wel of geen lef? Durft Rotterdam écht? Het logische antwoord zou ‘ech wel’ moeten zijn, maar ik houd mijn hart vast voor groei van Leefbaar.

Leefbaar Rotterdam is immers een contradictie, want als het aan hen ligt wordt Rotterdam juist onleefbaar. Onleefbaar voor jongeren die op elke hoek van de straat ‘weggemuskitoot’ worden en onleefbaar voor niet-arische Rotterdammers, waartegen de vooroordelen welig zullen tieren.

Ik houd van Rotterdam omdat het een stad is die vergroend i.p.v. vergrijst en omdat nergens in Nederland zo veel verschillende nationaliteiten wonen als hier. Daar moeten Sörensen c.s. gewoon van afblijven.

Sport en sportief gaan niet samen

Ik wilde vandaag een smeuïg verhaal plaatsen over het schaatsen van gisteren. Ik heb niks met sport en dus zat ik de afgelopen weken een beetje semi-lollig te twitteren over de pakken van de dames en heren schaatsers.

Het smeuïge verhaal zou gaan over 'camel toes'. Je zou verwachten dat je als vrouw - hoe sportvrouw dan ook - je gewaar bent van het 'camel toe' effect en dat je - hoe bezijden de snelheidsbevordering dan ook - je schaatspak zo kiest dat de camel toe wordt voorkomen. Er zijn zelfs inlegkruisjes voor dus wat let je, vraag ik me dan af. 

Opzienbarend was de 'camel toe-vorming' bij heren, die hele klokkenspellen full frontal droegen en waardoor de strakke maillot niet anders kon, dan eenvoudig de bobbel in tweeën delen. Enfin, ik amuseerde me er prima mee.

Totdat gisterenavond iets mis ging. 

Een Koreaanse schaatser, te klein geschapen voor een 'toe', laat staan een 'camel toe', want die noopt tot enige afmeting, drukte de pret door voor het überhaupt tot Sven zelf was doorgedrongen en het op een officiële diskwalificatie van Sven aankwam al prominent met z'n vlag in vreugde rond te gaan rennen. 

Ik snap dat niet.

Ik snapte het ook al niet, toen ik enkele weken geleden (onterecht, dat weet ik wel) op de VIP-tribune van ABN-AMRO's World Tennis Tournament was beland en ik vast stelde dat het publiek uit z'n dak gaat als de tegenstander van hun favoriet een fout maakt, door bijvoorbeeld tegen het net te slaan. 

Als fouten maken tot blijdschap en vertier leidt (kijk naar alle grappen rondom het Nederlandse duo Kemkes/Kramer), is dat dan sportief? Ik vind van niet.

(B)Anale (TV)ongemakken

Noem me ouderwets, kortzichtig of zelfs preuts, maar ik kan het niet waarderen. Begrijp me daarin niet verkeerd: ik ben van het type: ‘in het midden verleg je geen grenzen’ en ‘taboes zijn er om te doorbreken’, maar op TV gaat het nu echt te ver.

Als vrouw kon ik vorig jaar de OB-commercial, gefilmd vanuit ‘a tampon’s view’ echt niet waarderen, hoe baanbrekend deze campagne ook was. Het was gelukkig meer een viral dan dat ie op primetime werd uitgezonden en sowieso van korte duur. De laatste maanden echter, zijn echt alle remmen los tijdens de reclamezendtijd.

Zo word ik echt niet goed van de Kwetsbare Vagina (wel een commercial die zo nodig het TV-diner met pizza danig kan verpesten), waarbij even wordt uitgerekend hoeveel nattigheid op jaarbasis in die contreien voorbij komt.

Maar ook de masculiene taboes zoals erectiestoornissen en (hoewel ook vrouwen die kunnen hebben, hier alleen een man duidelijk in beeld) anale ongemakken, komen tegenwoordig met ongepaste regelmaat, en op momenten dat je net je tanden in een of andere lekkernij wil zetten, op het TV-scherm voorbij.

Tel daarbij de gore promo’s van televisieprogramma’s over mensen met eetstoornissen (wie wil dit soort programma’s nou toch zien en waarom word ik, die er bewust voor kiest om er niet naar te kijken tóch met close-ups van viezige lichaamsdelen waar je helemaal niet zó dichtbij wil zijn geconfronteerd) bij op en het is volkomen logisch dat je veel meer radio gaat luisteren en op internet je visueel laat vermaken met beelden waar je niet onpasselijk van wordt.

Vandaar bij deze post geen illustrerend beeld.

Merry Xmas everybody!

RIP Ramses (bericht eerder geplaatst in december 2007)

Hij was mijn inspiratiebron. Een woordkunstenaar, die mij al in mijn puberjaren inspireerde tot diepzinnige gedichten. Hij was mijn toetssteen, een levenskunstenaar, die al ver voordat het een hype werd en er in zelfhulpboeken over werd geschreven, de kunst van het in het ‘nu’ leven beheerste, nog steeds volgens mij. Toen in 2005 de eerste beelden van zijn rentree op de bühne werden uitgezonden, raakte mij dat. Ik was ontroerd en pijnlijk bewust van het gemis tijdens zijn jaren van stilte. Ramses Shaffy was mijn held, mijn legende. Of zoals Beau van Erven Dorens het deze week in de Vara-gids schrijft: “Zijn portretten sieren mijn wanden, Laat me was mijn ringtone, Ramses mijn password en We zullen doorgaan mijn devies”. Omringd door vage vrienden in een bekende kroeg, zag ik hem vanavond live. Perfect begeleid door Gerard Alderliefste en zijn band, zong hij maar 2 nummers: Laat me en Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder en gelijk had hij. Dat je – als je je ogen dicht deed – je door zijn stem, nog zo zuiver, zo overtuigend – terug waande in de jaren 70 was niet aan het publiek besteed. Hij liet de Shaffy Cantate, Sammy en de Pastorale over aan Alderliefste. Nu Shaffy zo dichtbij was, kón ik het niet laten. Bij het verlaten van het etablissement sprak ik hem aan met de woorden: "Mijnheer Shaffy, u bent mijn held, mijn legende, mag ik u de hand reiken?" Hij omhelsde me en kuste drie keer mijn wang. Noem me puberaal, maar ik was - nee, dat ben ik nog steeds - verrukt!

Southern Sunset

Kunstwerk Duin 4.2 fleurt onze straat vanaf vandaag op

(Animatie vanaf Nieuwe Maas gezien)

Noordrand Express: the Movie

Noordrand Express from YOUR WORLD 2009 on Vimeo.

De kalkoen, de stier en DSB

Terwijl DSB de voorpagina’s vult en de gemoederen bezig houdt, word ik - als marketeer in hart en nieren - steeds vaker in het non-profitveld waar ik thans werkzaam ben, aangesproken op het feit dat marketing per definitie misleidend is. Toch is de kern van marketing het luisteren naar de behoefte van de klant en daaraan vervolgens voldoen en niet het belazeren van de doelgroep. Een echte marketeer is het met Winne eens als hij rapt: ‘Voor neppe shit moet je echt bij iemand anders wezen’ en dat laatste laat mij dan altijd weer terug denken aan die prachtige sessie van Sadhguru Jaggi Vasudev tijdens het Rotterdamse Zakenfestival van 2006. Hij vertelde – in het Engels - de naar senang zakendoen hunkerende ondernemers in het midden- en kleinbedrijf een parabel. Het was een mooi en lang verhaal dat ik verkort en in het Nederlands - met uitzondering van het moraal – als volgt navertel:

Er was er eens een kalkoen die graag net zo hoog als de wegtrekkende zwaluwen wilde leren vliegen. Op een boerderij ontmoette hij een stier, waaraan hij zijn hartwens voorlegde. De stier vertelde hem, dat als de kalkoen elke dag een hapje van de stier’s uitwerpselen zou eten, zijn wens zeker zou uitkomen.

De kalkoen deed wat de stier hem had geadviseerd en kwam iedere dag terug naar de stier om een hapje van diens uitwerpselen te eten en zo geschiedde het dat de kalkoen met duidelijke progressie steeds hoger van de grond af kwam als hij zijn vleugels spreidde. Na 4 maanden wist de kalkoen, gek van blijdschap, zelfs de top van de boom op een boerenerf te bereiken.

De boer, die tot zijn grote verbazing een kalkoen hoog in zijn boom zag zitten, pakte zijn geweer en schoot de kalkoen dood. Moraal van dit verhaal:
You may reach the top with bullshit, but you don’t stay there for very long.

DSB is het levende bewijs van deze wijsheid

Raak #free art

Kunstveiling de Aanschouw biedt schitterend werk aan.

6 LMC Scholen doen mee met YourWorldPortChallenge #Werelhavendagen 09

Winne ft. GMB: Alles wat ik wil.

Zijn schatje, mijn nichtje: wat is ze mooi! Mooi stel ook, in een mooie stad met een mooie track!

Rotterdam aan mijn voeten

Soms is een wolkje helemaal zo vervelend nog niet ...

Winne (én Lyra vanaf 01.23.23) bij NachteGiel

Steeds anders, altijd bijzonder

Coen en Sander feliciteren Deniz

Meisjes van 13, niet zo gelukkig, zong een kleinkunstenaar, wiens naam mij ontschoten is, decennia geleden. Ik moest er vaak aan denken het afgelopen jaar. Want jongens van 13 zitten er immers ook nét tussen in.
Om te vieren dat zoonlief geen 13, maar al weer 14 werd op 7 april, seinde ik de Coen en Sandershow in om hem te feliciteren.

Dit was, zo schreven de razendpopulaire BNN-heren op hun website, het resultaat: 

We hebben weer nieuwe post ontvangen. Dit keer van de moeder van Deniz, die jarig is. Hij is groot fan van Coen en wil later ook DJ worden. Na dit gesprek blijkt: hij moet nog een beetje oefenen, maar hij heeft een goede stem!

Op vrijdag 10 april ging Deniz, gewapend met taart, richting Hilsersum, waar hij warm door zijn idolen werd ontvangen. Coen en Sander: hartstikke bedankt!

Trots op Winne

Wie ‘noem het ziek, maar ik zie zelfs in HIV iets positiefs’, kan bedenken en vervolgens met een uitmuntende beat in kan kapselen tot een track op een hiphopalbum, dat qua wordplay in de Nederlandstalige raps, het best kan worden omschreven als een muzikaal correcte traktatie voor taalpuristische oren, is vanzelfsprekend mijn favoriet. 

Als je dan ook nog, voor mij het belangrijkste meisje op de wereld -het meisje dat van mij een tante maakte - met de track ‘Alles wat ik wil’ liefdevol en met een prachtige woordkeuze eert, dan kan je bij mij niet meer stuk.

Ik heb het over Winne. De rapper beleefde gisteren zijn ‘big bang’ omdat zijn album ‘Winne zonder strijd’ werd gereleased. We troffen hem eerst bij de Free Record Shop aan het Binnenwegplein om daar vol trots te zien, dat er heel wat fans zich hadden verzameld om een gesigneerde limited edition van het album te kunnen bemachtigen.

Later voegden we ons bij de rest van de familie in Watt, waar de releaseparty een apotheose beleefde, waar nu nog de rillingen van over mijn rug lopen. Winne gaat zijn belofte waarmaken, dat is zeker. Wij wisten dat al 2 jaar geleden, maar nu zal de rest van Nederland daarvan ook overtuigd raken.

Ik ben trost op Winne, Ey!

 

Kat uit de boom kijken voor gevorderden

Vrolijk de winter in ...

Foto door: Simon King

Mooi uitzicht met Kerst

Rotterdam krijgt dit jaar de meest in het oog springende kerstverlichting van Nederland. Studio VollaersZwart hult de Delfste Poort in duizenden sterren.

"Op de Delftse Poort, het gebouw van Nationale Nederlanden, worden over de hele lengte (151 meter) duizenden duurzame LED-lampjes aangebracht. De lichtjes worden ‘at random’ op de gevel geplaatst, waardoor een natuurlijke vorm ontstaat.

De duurzame LED-lampjes laden zich overdag op via zonnecellen en geven 's nachts acht uur licht. Het gebouw zal van half december tot half januari schitteren in de skyline. Het project STARS maakt deel uit van Winter in Rotterdam.", aldus RTV Rijnmond.

Foto's van het resultaat zullen dus over enkele weken terug te vinden zijn in het fotoalbum "Room with a View".

Freek en de enge narcist

Eindelijk iemand die de waarheid tegen Peter R. de Vries zegt: 'je gaat over lijken, puur om het amusement'. Awareness noemen we in het Nederlands gewoon bewustzijn, maar zover gaat de intelligentie van De Vries niet. Dit woord heeft ie nu eenmaal tijdens de uitreiking van Emmy opgevangen en daar gaat hij nu prat op.

Obama for President

Mijn nest was rood en Joop den Uijl mijn vaders idool. Mijn vader was fabrieksarbeider en we hadden het gezellig, maar niet breed. We hadden geen auto, geen telefoon en pas heel laat een tweede hands zwart/wit televisie met maar één zender (er waren er in die tijd twee). Ik had ruimdenkende ouders, of liever zou ik ze zelfs vrijdenkend willen noemen. Bij ons thuis was alles bespreekbaar, iedereen gelijk en altijd van harte welkom. Ik was negen jaar oud toen Martin Luther King werd vermoord. Zou het echt zo zijn, dat morgen, net iets meer dan veertig en een half jaar later, Obama zijn droom verwezenlijkt? De gedachte alleen ontroert me op voorhand.

27 OKT 2008: DE ZIN EN ONZIN VAN CORPORATE BLOGGING MET FRANCISCO VAN JOLE

Dat bloggen in opmars is, staat buiten kijf. Zowel consumenten als bedrijven posten steeds vaker een blog op internet. Uit recent onderzoek van PR-adviesbureau Porter Novelli blijkt dat 60 % van de communicatieprofessionals de ontwikkelingen rond internet(toepassingen) nauwlettend volgt. Toch volgt slechts een minderheid van de bedrijven wat er in de ‘blogosfeer’ over de eigen organisatie wordt geschreven. En maar eenderde van de communicatieprofessionals experimenteert met corporate blogging... Datum 18.00 uur 27 October 2008 Locatie Hal 4 Watertorenweg 200 3063 HA Rotterdam Aanvang 18.00 uur Aanmelden secretariaat@pcr-rotterdam.nl Wat is eigenlijk het belang van corporate blogging? En hoeveel waarde moeten we hechten aan de blogs die anderen over onze organisatie(s) posten? Is bloggen een hype die zal overwaaien? Of moeten we het een vast onderdeel maken van onze communicatiemix? Op maandag 27 oktober ben je van harte welkom om bij Hal 4 over deze en andere vragen mee te denken. De volgende gasten doen hun visie op blogging uit de doeken: Jaap Stronks, internetjournalist, programmamaker en adviseur. Jojanneke van der Bosch, eigenaar van en senior adviseur bij Eos Communicatie. Robert Leefmans, manager design en development bij Mangrove thinks ahead. Internetjournalist Francisco van Jole is moderator. Niet alleen discussie staat op deze avond centraal; je gaat ook zelf bloggen. Kunnen we op jou rekenen op maandag 27 oktober? Meld je nu aan via secretariaat@pcr-rotterdam.nl.

Vote for Hope

Obama '08 - Vote For Hope from MC Yogi on Vimeo.

The Freeze in Rotterdam komt eraan!

Aanstaande zondag 5 oktober, is het zover: The Freeze Rotterdam 2008, met zoveel mogelijk mensen op het zelfde tijdstip stilstaan in het centrum van Rotterdam!

De respons is geweldig, we verwachten honderden deelnemers!

 Hoe gaan we het aanpakken;

1) Draag een horloge of een mobiel bij je en zorg dat hij exact gelijk loopt met die van ons (zie www.Mediterendoejezo.nl/klok)
2) Zorg dat je om precies om 14:00 uur op het schouwburgplein bent (voor Bioscoop Pathe), daar zal ‘The place to Freeze’ bekend worden gemaakt waarna we naar de locatie zullen lopen.
3) Verzin een originele Freeze houding, alleen of samen met vrienden.
4) Let goed op dat je tijdens The Freeze niemand hindert of gevaarlijke situaties creëert.
5) Stuur deze mail door naar al je vrienden en kennissen, inschrijven is niet meer nodig, just be there!

In memoriam Dolf Beumer

Welkom thuis. Dat waren zijn eerste woorden voor mij. Ik was 19 en solliciteerde naar een functie waar ik de competenties niet voor had, maar het bedrijf was lekker dichtbij mijn huis op het Noordereiland gevestigd. Ik drentelde achter de directeur-eigenaar aan tijdens de rondleiding door het bedrijf en in het trappenhuis kwamen we hem tegen. Een stijlvolle einddertiger met een flamboyante snor – modisch in 1979 – gekleed in een groen driedelig tweedkostuum, dat zeker niet alledaags was.

Achteraf was het een rare opmerking. Ik vond het een suf bedrijf, waar ik weliswaar werd aangenomen. Hij bleek al jaren gefrustreerd in zijn functie als bedrijfsleider en solliciteerde aan de lopende band om er zo snel mogelijk weg te komen. Welkom thuis?

 

Al in mijn proeftijd kregen we het flink met elkaar aan de stok. Zijn frustratie reageerde hij dagelijks af door recht tegenover mijn kantoor, de deur van het zijne dagelijks met een enorme klap dicht te gooien. Ik zat privé tot over mijn oren in de sores en had absoluut geen zin in dit soort chagrijn. Hoewel hij mijn leidinggevende was, sprak ik hem er fel op aan. Het werd een heftige discussie, die uiteindelijk het startpunt werd van een bijzondere vriendschap.

 

Dolf. We deelden lief en leed, succes en tegenslag, 22 jaar lang, dag in dag uit, eerst als collega’s, later als compagnons. Hij trok me uit een leven dat niet deugde, coachte me zodat mijn talenten vruchten afwierpen en leerde me te focussen op een doel, zodat ik mede door zijn bezielende steun, elk doel wat ik stelde ook bereikte. Hij bond me een notitieblok voor zodat ik na mijn proeftijd toch mocht blijven, hij bracht me op het idee om een marketingopleiding te volgen, richtte met mij Marketing Plus op. Samen – als perfecte aanvulling op elkaar – maakten we door hard werken daarvan een succes. Samen – met tranen in onze ogen – trokken we de stekker uit ons geesteskind toen we door mijn privésituatie de kwaliteit niet meer konden borgen. Samen werd vanaf dat moment verleden tijd, maar de vriendschap bleef.

 

Dolf. De enige persoon in mijn leven die ik 100% kon en zal vertrouwen. Zijn oordeel – en alleen het zijne - vertrouwde ik blind. De enige persoon in mijn nu 49-jarig leven waar ik, op mijn beurt, altijd eerlijk tegen ben geweest, want ik mocht ook blindelings vertrouwen op zijn onvoorwaardelijke vriendschap.

 

Dolf stierf, na een kort ziektebed op 31 juli. Op 4 augustus, de dag dat de ss Rotterdam thuiskwam, werd hij gecremeerd. Ik heb tijd nodig om dat de aanvaarden.

Een kauwgumpje voor elk gemis

Het is precies een maand geleden, nou ja vier weken dan, dat ik ben gestopt met roken. Geheel tegen alle verwachtingen in viel het allemaal wel mee, de eerste weken. Waar ik nooit in had geloofd, maar wat wel degelijk waarheid bleek, was dat je inderdaad die knop in je hoofd moet omdraaien. Waar ik bij eerdere pogingen meteen allerlei ontwenningsverschijnselen in de vorm van lichamelijke stress ging vertonen, verloopt deze poging juist probleemloos. Ontwenningsverschijnselen zijn er totaal niet en afwijkend gedrag evenmin, behalve dan dat ik blaak van zelfvertrouwen omdat het me allemaal zo gemakkelijk afgaat. Zelfs in het meest rokerige jazzcafé van Rotterdam in gezelschap van een stug rokende zus, kwam ik twee weken geleden niet in de verleiding.
Verder beschik ik over erg veel energie, kan ik niet meer uitslapen, zodat ik ook op vrije dagen ‘er klaar voor ben’ om een uurtje of 8 (dat is sowieso geheel nieuw voor mij) en gebruik ik die energie en tijd voor meer lichaamsbeweging in de vorm van Twitness (homefitness met mede-twitteraars) en wandelen, heel veel wandelen. Dat moet ook wel, want een puissant nadeel van het stoppen met roken is ook al manifest. Zo ben ik een flink aantal kilo’s aangekomen, zonder overigens compensatiegedrag in de vorm van snoepen of meer eten, en dat is niet alleen zichtbaar, maar ook merkbaar aan het feit dat zomerkleding in een maat groter moeten worden aangeschaft. Men zegt dat het tijdelijk is zo lang ik maar blijf bewegen en op blijf letten wat ik eet, zonder echt te lijnen (want dat trek je niet: gelijktijdig stoppen met roken én lijnen).

De eerste dagen nam ik wel een stuk of vijf nicotinekauwgumpjes om het gebrek aan door nicotine vrijgekomen dopamine te compenseren. De afgelopen week is ook die behoefte gesust en volstaat zo nu en dan, al werd ik de laatste dagen toch wel wat chagrijnig en reageerde ik steevast negatief als mijn mening werd gevraagd.

Een gesprek in de kroeg na het winkelen afgelopen zaterdag nam daardoor wel een hele andere wending. Toen ik deze symptomen koppelde aan het exact 4 weken niet roken, gaf mijn gesprekspartner aan onder dezelfde symptomen gebukt te gaan, maar dan als gevolg van het exact 1 jaar lang niet hebben van seks. Ik liet het even tot me doordringen, rommelde wat in mijn tas, vond een nicotinekauwgumpje en stak die in mijn mond. “Tja”, mijmerde ik, “daar zouden ze ook een kauwgumpje voor moeten uitvinden”.

Treinreis Amsterdam-Rotterdam op 30 april 2008

We stapten om 23.18 uur op Amsterdam CS in de trein die ons terug zou brengen naar Rotterdam CS met een perfecte aansluiting op de laatste tram. Het werd uiteindelijk 02.00 uur voor we op Rotterdam CS aankwamen en daar was vervolgens geen taxi te krijgen. Kortom: de auto is zo gek nog niet!

Nadat we Amsterdam zijn uitgereden, wordt er aan de noodrem getrokken. We staan een dik half uur stil in een donker niemansland. Als we vervolgens station Haarlem bereiken, blijkt de KLPD daar al klaar te staan. Er worden, op geweldadige manier, eerst 3 passagiers gearresteerd en terwijl iedereen in de trein zich afvraagt waarom we na deze arrestatie nog stilstaan na, wat uren lijkt, nog eens 2 andere mannen.

Klik hier voor het bericht in AD, dat op detail afwijkt van hetgeen er echt aan de hand was.

foto's (c) Deniz Alkaç, link

TokkieTV op locatie

In 2004 werd na 10 dagen TokkieTV gestaakt, zo blijkt uit mijn gegoogle. Toch meende ik vandaag tijdens de Dance4Life kickoff 2008 een camaraploeg van deze zender, compleet met perspas én polsbandje, te ontdekken. Ze legden het hele event integraal vast met professioneel materiaal en een zelfgeconstrueerde, ingenieuze cameratrolley. Nu nog het platform zoeken waarop het uitgezonden wordt ....

Download tokkietv.JPG

Dance4Life 2008

De omslag

Zodra de zon de ruimte krijgt en het kwik en/of de windrichting het toe laat, resideer ik op mijn balkon. Gelegen op het Zuid-Westen van de flat, reikt mijn uitzicht van Geertruidenberg tot en met Den Haag, met als grote edoch misbare omissie: De Kuip, simpelweg omdat het naast gelegen flatgebouw, dat even hoog is als het gebouw waarin ik woon, mij dat uitzicht ontneemt.

Ik doe op zulke zonovergoten dagen alles op het balkon: eten, drinken, telefoneren, bloggen (waarvan akte), - nee, roken niet meer en dat is nog steeds geen opgave, waarover later meer – lezen, genieten van de zon en het uitzicht, alleen voor een sanitaire noodstop ga ik naar binnen of voor een verandering van plannen, dat kan ook natuurlijk.

Vandaag valt het me op dat Rotterdam weer groen is. Dat is weliswaar een geleidelijk proces geweest de afgelopen weken, maar het lijkt net of de stad vandaag de omslag naar groen heeft gemaakt.
Dat heb je wel vaker met geleidelijk processen, pas wanneer een bepaald punt in het proces is bereikt, ben je je gewaar van verandering. Zo schrik ik de laatste weken steeds van de voicemail van Deniz, omdat zijn stem – voor mij althans – plotsklaps klinkt als die van een volwassen man.

De beslissing om te stoppen met roken was ook zo’n omslag. Pak ‘m beet een jaar geleden kon een ieder die mij argeloos vroeg waarom ik niet wilde stoppen met roken, nog rekenen op een gepassioneerd betoog, inclusief economische en gezondheidsanalyses en gechargeerde oneliners ter meerdere ere en glorie van mijn rotsvaste voornemen nooit te stoppen met roken en geloof me: daar was geen speld tussen de krijgen.

En toch nam ik een aantal maanden geleden de beslissing om te stoppen met roken, ach … it’s a woman’s proroccative to change her mind …
De afgelopen week heb ik niet gerookt. Hoewel gezien het mooie weer de hele week de ramen en de balkondeur bijna continu waren geopend, heb ik niet doelbewust de nicotinegeur uit mijn huis verdreven, ook de auto – nog met volle asbak en asresiduen rondom schakelconsole – behandelde ik niet met Oust of Febreze of wat dan ook en ik verbleef inmiddels meerdere keren in gezelschap van rokers. En het kost me dus geen enkele moeite om niet te roken.
Vlagen van verstandsverbijstering heb ik sindsdien wel: vanmorgen stond ik met veel plezier voor het eerst sinds de aanschaf ervan 3 jaar geleden op de trilplaat mee te hometrainen tijdens het Twittness halfuurtje en ik overweeg bijna dagelijks om met de fiets naar het werk te gaan. Vooralsnog is die overweging nog niet omgeslagen naar daadkracht ….

Platform Commuicatie Rotterdam (PCR) gaat multiculti

Eén verkeerd gekozen woord of een fout gelegde klemtoon kan toenadering tussen mensen in de weg staan. Zowel in de liefde, in maatschappelijke verhoudingen als in commercieel verkeer. Menselijke relaties vallen of staan met de kwaliteit van de communicatie. Wat bepaalt die kwaliteit en hoe vergroten we die?

Hierover gaat het maandagavond 19 mei in een door het Platform Communicatie Rotterdam georganiseerde debatavond in de Mevlana Moskee. De bijeenkomst wordt geleid door journalist/schrijver Frénk van der Linden, mede-samensteller van de komende maand te verschijnen interviewbundel 'Let's make love', een boek met 27 portretten van Nederlands-allochtone liefdesrelaties.

Programma
19.00 Introductie thema door gespreksleider
19.15 Korte 'portretterende' interviews met panelleden:
imam Bayram (Mevlana Moskee),
drs. Soeniel Sewnarain (directeur multicultureel onderzoeks- en adviesbureau EtnoLife Services en Voorzitter Platform Multiculturele Rotterdamse Ondernemers (PROMiSe),
Maritza Russel (directeur Marrein Publications en voorzitster verkiezing Zwarte Zakenvrouw van het Jaar) en
Wima van Raamsdonk (bestuurslid PCR)
19.45 Debat panelleden + zaal
20.45 Filmpje Kosmopolis over gemengde verhoudingen
20.50 Napraten met thee en Turkse hapjes
22.00 Einde programma

Voor belangstellenden verzorgt imam Bayram voorafgaand aan het programma (van 18.30-19.00) een rondleiding door de Mevlana Moskee.

Wanneer? 19 mei 2008
Waar? Mevlana moskee
www.rotterdam-mevlana.com

Aanvang 18.30 uur (dan start de rondleiding dus wees op tijd!).
Aanmelden secretaris@pcr-rotterdam.nl

Gestopt met roken, het 1e vervolg

De tweede nicotinevrije werkdag zit erop en als ik eerlijk ben valt het me tot nu toe reuze mee. Ik mis vooral de gewoonte, zoals ik bijvoorbeeld nu al typende de neiging heb om naar een brandende sigaret in de asbak te graaien tussen twee alinea’s door. De lichamelijke afhankelijkheid, het knagende, allesoverheersende gemis aan nicotine, zoals ik dat wel ervoer op lange vluchten, ontbreekt echter. Mijn liefhebbende collega’s verzekeren mij serieus kijkend dat ik daar pas in de tweede week last van zal krijgen. Erg bemoedigend!

Wat me wel – nu al – opvalt is dat ik over een beter reukvermogen beschik. Hoewel ik bekend sta om het absolute gebrek aan negativisme, ruik ik louter vieze luchtjes. Zo valt het me op deze dinsdag al op dat de kattenbak nodig verschoond moet worden, terwijl ik daar als roker pas op vrijdag reuksignalen over ontving. Ook de pregnante geur van foute aftershaves in de lift en vegetarische lunchliflafjes die in mijn directe nabijheid worden genuttigd, kan ik opeens veel minder waarderen. Ik mag hopen, dat de nieuwe lente ook neusverwennerijen voor me in petto heeft.
De smaakpupillen zijn echter nog niet zo ver, maar dat zal alles te maken hebben met de niet ideale smaak van de nicotinekauwgumpjes (waarvan ik er 10 per dag mag nuttigen, maar ik mij mede door de smaak beperk tot 3) en de Antiflu’s die ik direct daarna opzuig om de kauwgumsmaak te verdrijven.

Morgenochtend heb ik een afspraak met de praktijkondersteuner van mijn huisarts. Ik ben benieuwd welke ondersteuning zij me te bieden heeft.

Wordt vervolgd!

Gestopt met roken, een vervolgverhaal

De eerste dag zonder sigaretten ligt achter me. Overdag was het heel goed te doen. De zon scheen heerlijk, dus als afleiding koos ik voor een stevige wandeling naar het Centrum van Rotterdam, samen met mijn met cameragewapende zoon. Ik ben gewend om buiten niet te roken, dus dat was een prima afleiding. Bovendien heb ik me ten doel gesteld méér te gaan wandelen om mijn grootste angst: gewichttoename te kunnen voorkomen. Het weer is me in ieder geval goed gezind: ook vandaag is Rotterdam zonovergoten.

Gisterenavond, thuis op de bank een film op TV kijken, bleek moeilijker zonder sigaret. Op zich is dat een prima ontwikkeling, omdat het TV kijken er sowieso veel te veel bij me is ingesleten en ik om de zin in roken te ontlopen nu een extra reden heb om dat vooral niet te doen. Zo sla ik dus 2 vliegen in één klap, althans dat is de opzet ….

Vannacht werd ik badend in het zweet wakker, maar dat kan even goed komen omdat mijn 4 seizoenendekbed nog in volle omvang dienst deed en de temperatuur in mijn slaapkamer, door de positieve omslag in het weer, inmiddels tot ver boven nul is gestegen.

De maandagmorgen kenmerkte zich door een ‘gemis aan gewoonte’, maar niet zo zeer gemis aan nicotine. Gelukkig lag Greenpeace in full swing pal voor mijn raam in Nieuwe Maas, dus dat was een leuke afleiding. Op weg naar kantoor nam ik mijn eerste nicotinekauwgumpje van vandaag om de sigaret die ik normaal gesproken onderweg naar de zaak rook, te vervangen. Mijn rookmaatjes op kantoor zijn ingelicht en beloven discretie wanneer zij het pand verlaten voor een sigaretpauze. Het gebruikelijke telefoontje van Nico met de vraag of Tine meegaat, behoort tot het verleden: Tine is niet meer.

wordt vervolgd

Stoppen met roken, deel 3

Het is zover! Vanmorgen om exact 10.00 uur heb ik mijn allerlaatste sigaret gerookt. Twee weken geleden nam ik de beslissing om de cadeau gekregen slof Marlboro Light’s nog weg te paffen, maar nooit meer zelf sigaretten te kopen.

Al eerder had ik de weloverwogen beslissing genomen om te stoppen met roken, met een nog niet definitief vastgestelde datum, edoch vóór 1 juli 2008.
Het leek me een goed moment om bij ontvangst van de slof te bepalen dat deze mijn laatste 200 sigaretten zouden zijn en ik heb er dan ook van genoten, maar nu is het klaar.

De nicotinekauwgumpjes zijn aangeschaft en de afspraak met de praktijkondersteuner van mijn huisarts voor a.s. woensdag gemaakt. Er wacht mij ondersteunende folders, telefonische en persoonlijke begeleiding om de kans van slagen tot ongekende hoogten te brengen.
Ik wil stoppen met roken, omdat er vanaf 1 juli a.s. geen andere mogelijkheden zijn om buitenshuis te roken, dan op straat. Ik ben van de oude stempel: roken op straat, zo is mij door mijn moeder zaliger – zelf een verstokte rookster – bijgebracht, is niet netjes. Bij TPO Studios aan de Wijnhaven rook ik al 2 jaar voor de deur van het kantoorgebouw en geloof me, hoewel ik 3x tijdens werktijd aan mijn verslaving moest toegeven, lekker vond ik het niet. Thuis was ik ook al flink aan het minderen, maar eenmaal in het uitgaansleven beland, kon er met gemak een pakje van 19 sigaretten door heen gaan, inclusief die sigaretten die ik uitdeelde aan personen, die net als ik hadden besloten om geen sigaretten meer te kopen, maar wel zonder schaamte van anderen wilden roken.
Ik stop nu met roken, omdat ik van mijn verslaving af wil voordat ik menig gezellig moment zelf te niet doe door het knagend verlangen naar een sigaret, die ik niet op de plek waar het gezellig is mag c.q. kan roken. De ambivalentie zit ‘m dan nog alleen in het feit, dat de kern van mijn beslissing bij de huidige regering ligt, maar daar denk ik dan maar niet aan ...

Verrassing bij sloop panden Wijnhaven

Punkmedia.nl schrijft:

Deniz Alkaç (een jongen om in de gaten te houden)

Zoals ik al eerder aangaf, tijdens Dutch Bloggies zag ik opvallend veel videocamera's hun eigen reportage maken - het was zelfs zo dat ik dacht dat er bijna geen foto's meer werden gemaakt (maar dat viel wel mee) - en op het moment dat de camera's gingen rollen en de juryleden en winnaars werden besprongen bedacht ik me dat als iedereen hetzelfde gaat doen en het filmend interviewen langzaam maar zeker mainstream gaat worden, wordt het tijd verder te kijken. Op dat moment zag ik Deniz.

Deniz Alkaç. Wat een verfrissende, enthousiaste en gedreven jongeman. Hou deze jongen in de gaten, want hij is het nodige van plan. Op de achtergrond de jongens van Nu.nl aan het werk - met een lampje die ze van mij mochten lenen, zo gaat dat (hier hun reportage) - en het meisje van Bright.tv met de microfoon (hier haar reportage).

Zie deze link: http://eventbranche.blogs.com/eventbranche_weblog

2e Paasdag 2008

Door de sneeuwbuien tijdens de Paasdagen bleef het stil in de attractieparken en dierentuinen, zo meldde zojuist het nieuws van 15.00 uur. Terwijl ik de jongste editie van HP/De Tijd doorlas, luisterde ik maar half naar de berichtgeving. Dat het sneeuwt met Pasen kan ik namelijk met eigen ogen vaststellen, daar heb ik geen nieuwsbulletin voor nodig. Toch trok de laatst uitgesproken zin van het bulletin mijn onverdeelde aandacht, ik citeer: “Overdekte attracties ontvangen wel veel bezoekers, zo staan er rijen bij Madame Tussauds en bij Ikea-vestigingen is het ongekend druk”.
Ikea verworden tot een attractie; ik zal de laatste zijn die dat zal ontkennen. Alle meubelstukken in mijn 3-kamerflat, tot en met laatste theelepeltje in de bijpassende besteklade zijn er gekocht en het blijft een feest als we besluiten om op een willekeurige doordeweeksedag de avondmaaltijd 15 km verderop bij Ikea in Barendrecht te nuttigen in plaats van een patatje te halen bij de snackbar om de hoek. Ik zie Ikea dus als winkel, want een warme maaltijd gaat altijd gepaard met de aanschaf van een artikel uit de ‘hebbedingenhal’. Ook het eerder verschenen coverartikel in HP/De Tijd: Ikea: het pretpark voor volwassenen, verwijst naar het ‘funshoppen’. Vandaag hoor ik voor het eerst dat Ikea als attractie ‘pur sang’ wordt genoemd, niet in verband gebracht met meubelboulevards, maar met overdekte attracties, zoals Madame Tussauds. Vanaf nu is Ikea dus niet alleen mijn favoriete woonwinkel, maar ook mijn favoriete attractie, want de entree is gratis en het eten zeer betaalbaar en lekker, daar kan een willekeurige dierentuin of tropisch zwemparadijs niet aan tippen.

Het is zo ver: ik ga e-migreren!

De kogel is door de kerk, voorbereidingen zijn getroffen: ik ga e-migreren.
Wel jammer van dat koppelteken, dat duidt op een digitale move. Het wordt dus niet NYC, niet LA, niet Aruba, niet Turkije, allemaal bestemmingen die eerder serieus zijn overwogen. Nee, het betreft de verhuizing van dit blog. Per 1 juni 2008 zijn mijn observaties, hersenkronkels en geprikte zinnen uitsluitend te volgen via: www.worldwidewilma.denware.nl.
Ik ben ernstig jaloers op zoonlief. Wie googlet naar Deniz krijgt als 5e uit 49.000.000 zoekresultaten zijn website voorgesteld. If you can’t beat them, join them, vandaar de migratie. Tot 1 juni a.s. eet ik van 2 walletjes. Om te wennen zullen maar zeggen.

Heet van de naald: Winne

How tough was this match for you?

Al een hele tijd geleden kocht ik als een soort van ‘kassakoopje’ tijdens een Bol.com-bestelling het boekje I always get my sin van Maarten H. Rijkens.
Hij citeert in dit boekje tal van hilarische fouten die Nederlanders maken als zij Engels spreken.

Van Dale hanteerde aan het begin van dit schooljaar een leuke variant: om de woordenboeken N/E en E/N te promoten voerden zij campagne met een striptekening van een jongen en een meisje op een bankje aan de waterkant. In het wolkje van het meisje staat: Spring is in the air, waarop de jongen in zijn eigen wolkje vraagt: Why should I?

Een zelfde onvergetelijk grappige versmelting van het Nederlands en Engels, hoorde ik in de enige leuke Joran-persiflage, waarin Joran op Aruba’s Palm Beach roept: Natalee don’t Holloway!

Maar wat heeft deze humor te maken met de berichtkop?
Ik was vandaag op uitnodiging van RTV Rijnmond te gast tijdens de 1e halve finale van het ABN-Amro
World Tennis Tournament in Ahoy tussen Llodra en Karlovic. Het was een indrukwekkende ervaring, te meer omdat ik nooit eerder in mijn leven toeschouwer ben geweest als iemand – al was het maar een buurman – een ‘balletje ging slaan’ en nu zat ik prominent op de eerste rij tijdens een prestigieus tennistoernooi, waar ik de tenniscoryfeeën niet alleen goed kon zien, maar zelfs kon ruiken.

Llodra won, volgens een voor mij totaal onbegrijpelijk puntensysteem, de spannende match. Als winnaar liep hij op de aanwezige journaille af, een plek waar zich ook de spreekstalmeester van het toernooi bevond. Het publiek, nog staande van de ovatie, luisterde aandachtig toen deze – onverwachte – winnaar de vragen van de spreekstalmeester beantwoordde. Deze overduidelijke mederotterdammer leek me een aardige man in een mooi pak, maar toen hij de bovengenoemde vraag aan Llodra stelde als: How tof was this match for you?, lachte menig aanwezige met me mee. Het antwoord leek me evident: supertof, hij had immers gewonnen!

Crime scene@our doorstep

Obama for president, deel 2

Fruiture Experience, part I

Fruiture experience, part 2