Een nieuwe serie verhalen over ja … nieuwe buren. In ons flatgebouw aan de Maas deelden we de voordeur met ruim 100 andere mensen. Dit is weliswaar een stuk minder nu, maar de buurt is levendiger. Bovendien hebben we nu ook overburen, achterburen en winkeliers als buren. Er is dus veel te vertellen. Deze keer: Knallen!
De meeste nieuwe buren hebben we nog niet eens gezien, sommigen hebben we wel gehoord (waarover later meer); de buren waar deze aflevering over gaat zullen we de komende dagen behoorlijk horen. Althans de klanten van deze buren: zij verkopen namelijk vuurwerk.
De gedachte dat er 30 en 31 december genoeg buskruit in de directe omgeving van ons nieuwe huis ligt om ons tot Andre-Kuipers-hoogte af te vuren, moet ik dagelijks sussen met stukken van de vereniging van eigenaars, waaruit blijkt dat de opstalverzekering betaald is.
Toch is die – tikkie overdreven – zorg, niet de reden van dit epos. Ik ben zelf ‘van de marketing’ en lach me elke dag weer een breuk om de verkoopbevorderende middelen die deze buren inzetten ter omzetmaximalisatie.
Los van de spandoeken, van pui tot bomenrij, en de posters in de etalage, steekt de betreffende middenstander prompt om 08.00 uur de straat over om aan de overzijde zijn dik 3 meter grote megavuurpijl in de grond te steken, zodat het langsrijdende autoverkeer zich gewaar is van zijn knalnegotie.
Op erg drukke dagen, zoals de vrijdag en de zaterdag, gaat die vuurpijl ook nog gepaard met banieren (waarop duidelijk VUURWWERK staat, tsja ..) en tussen de straatstenen van het trottoir geprikte wegwijzerpijlen, zodat je niet argeloos de naburige bloemenwinkel instapt voor je knalpakket.
Ik hoop maar dat al die verkoopbevordering het gewenste effect heeft en dat hij totaal uitverkoopt, dan is op Oudejaarsavond de kans dat het Vlaamsch Broodhuys geroosterd brood gaat verkopen het kleinst.
Geplaatst door: |