Paddestoelen in de woestijn

Na 2 stadse dagen was het tijd om de woestijn in te gaan. In de vroege ochtend reisden we af richting de Witte Woestijn, maar liefst 240 km vanaf Caïro, maar eerst raakten we in een file, als gevolg van een botsing op de andere weghelft. Een kijkersfile is dus ook in Egypte geen onbekend verschijnsel. Vanuit de stilstaande bus verveelden we ons niet. Zo stond voor ons een pick-uptruck met 4 (verdacht veel op Hollands stamboekvee lijkende) koeien. Aan de linkerzijde prijkten de 3 piramides van Gizeh net boven de woonwijk met onafgebouwde woningen uit.

Egyptenaren bouwen bij voorkeur hun woningen niet af, want zodra een huis klaar is, moet er belasting worden gebouwd. Om die reden is 80% van alle huizen die je tegen komt niet af. Je zou ook kunnen stellen dat het oefenwoningen zijn, net als de piramides van 4.000 jaar geleden.

Voordat we in de Witte Woestijn belandden kwamen we ook een door Unesco beschermd gebied tegen met alleen maar kristalgesteente. De Christalmountain die in dit gebied de kroon spant, doet zijn naam zeker eer aan.

In de Witte Woestijn zijn paddenstoelen ontstaan van het witte kalksteen dat door de wind is afgesleten. Wat rest is een adembenemende vlakte met witte vormsels die in een Star Wars Episode niet zouden misstaan.

Vanaf een witte kristallen berg zagen we de zon ondergaan. We hebben thuis geen klagen qua sunsets, maar deze sunset was adembenemend.

Er is inmiddels een running gag ontstaan met een gelijktijdig op Caïro aangekomen reisgezelschap van Reislust.nl (wie zo’n naam verzint, verdient het om nare klanten te krijgen, maar dat ter zijde). Dit gezelschap volgt dezelfde route, maar is meer comfort beloofd, terwijl zij altijd op dezelfde plaatsen belanden als wij – alleen net overal te laat. Zo arriveerden zij bij de kristallen berg toen wij al een Egyptische diner met veel bier en plezier rond het kampvuur verorberden.

In de Witte Woestijn sliepen we – net als 2 dagen laten in de Kharga woestijn, maar dan naast een enorme zandduin – onder de blote hemel. In beide gevallen liet ik Kyteman (Pitchblack Darkness, no light, no air, no sound) me in slaap zingen.  Onvergetelijk!