WorldWideWilma

Aswan of Afwan

Het aller leukst van deze reis is de afwisseling. Na 4 dagen woestijn, met overigens oases zo groot als een provincie en met 100.000 inwoners, doemt de skyline van Aswan op. De stad wisselt nu niet allen de woestijn af, maar ook de bus blijft even staan. Vanaf hier gaan we namelijk met een traditionele zeilboot, een felluka, de Nijl af richting Kom Ombo.

Aswan is een typische stad, waar twee grote bevolkingsgroepen in pais en vree met elkaar samenleven: de Nubiërs en de Egyptenaren. Een tikkeltje brutaler dan in Caïro zijn ze wel, maar het kopen van een peshmina (een shawl) is niet alleen modisch, ook thuis, maar wat mij betreft ook een vorm van humanitaire hulpverlening, maar dan één op één. Ik heb de teller op 5 peshmina’s staan, maar het worden er vast meer. Aswan lijkt op Afwan, maar dat laatste betekent “Niets te danken”in het Arabisch en vormt dus het vaste antwoord op “Shoekran”.

Vanuit Kom Ombo werd koers gezet naar Luxor, uiteraard deden we onderweg nog wel een tempeltje aan. Vanuit het net geen 200 km verderop gelegen Luxor zullen we per nachttrein terug naar Caïro reizen, om vandaar uit – een dag later – richting Dahab te vertrekken, waar we de kamelen zullen bestijgen voor een 2 daagse trektocht door de Sinaï-woestijn. Modaliteiten te over dus. Met dank aan Shoestring, die dit allemaal perfect regelt.

Slapen onder de sterren

Naarmate het comfort afnam, nam de gezelligheid in de groep toe. Hoewel de anarchistische levensstijl van in het onderwijs actieve medemensen mij dus niet altijd bekoort, is de humor en het absoluut jezelf kunnen zijn (zij dus in al hun eigenwijsheid óók) een zegen in onze groep. We lachen vanaf het eerste ochtend licht (in de woestijn is dat bij zonsopgang om half 7) tot in de late avond. We plagen elkaar en strijden onbewust om wie het meest ad rem is.

Onze gids Sari beleeft veel lol aan ons en ontboezemde gisteren avond dat hij niet het gevoel heeft te werken. I bet he says that to all the groups! Feit blijft dat we gewoon geboft hebben met onze reisgenoten.

In de woestijn was het zeer primitief kamperen. Gewoon op een dun bedje in het zand. We kregen bedoeïenenmaaltijden, die voornamelijk bestaan uit rijst, yufka brood en kip. Met 6 maaltijden in de woestijn wilde dat wel eens gaan vervelen, maar we hadden er eigenlijk ook grote lol om. Eenmaal in Aswan, toen we als lunch pizza’s konden bestellen vanuit de minivan waarin we rondreizen, bestelden we pizza’s met kip en extra rijst. En in Luxor durfden we daarom ook de MacAsia niet aan, te bang dat deze uit een wrap van yufka brood, kip en rijst zou bestaan. We namen we wel een double quarterpounder (een zogezegde halfpounder dus) en dronken die weg met een literbeker cola.

Paddestoelen in de woestijn

Na 2 stadse dagen was het tijd om de woestijn in te gaan. In de vroege ochtend reisden we af richting de Witte Woestijn, maar liefst 240 km vanaf Caïro, maar eerst raakten we in een file, als gevolg van een botsing op de andere weghelft. Een kijkersfile is dus ook in Egypte geen onbekend verschijnsel. Vanuit de stilstaande bus verveelden we ons niet. Zo stond voor ons een pick-uptruck met 4 (verdacht veel op Hollands stamboekvee lijkende) koeien. Aan de linkerzijde prijkten de 3 piramides van Gizeh net boven de woonwijk met onafgebouwde woningen uit.

Egyptenaren bouwen bij voorkeur hun woningen niet af, want zodra een huis klaar is, moet er belasting worden gebouwd. Om die reden is 80% van alle huizen die je tegen komt niet af. Je zou ook kunnen stellen dat het oefenwoningen zijn, net als de piramides van 4.000 jaar geleden.

Voordat we in de Witte Woestijn belandden kwamen we ook een door Unesco beschermd gebied tegen met alleen maar kristalgesteente. De Christalmountain die in dit gebied de kroon spant, doet zijn naam zeker eer aan.

In de Witte Woestijn zijn paddenstoelen ontstaan van het witte kalksteen dat door de wind is afgesleten. Wat rest is een adembenemende vlakte met witte vormsels die in een Star Wars Episode niet zouden misstaan.

Vanaf een witte kristallen berg zagen we de zon ondergaan. We hebben thuis geen klagen qua sunsets, maar deze sunset was adembenemend.

Er is inmiddels een running gag ontstaan met een gelijktijdig op Caïro aangekomen reisgezelschap van Reislust.nl (wie zo’n naam verzint, verdient het om nare klanten te krijgen, maar dat ter zijde). Dit gezelschap volgt dezelfde route, maar is meer comfort beloofd, terwijl zij altijd op dezelfde plaatsen belanden als wij – alleen net overal te laat. Zo arriveerden zij bij de kristallen berg toen wij al een Egyptische diner met veel bier en plezier rond het kampvuur verorberden.

In de Witte Woestijn sliepen we – net als 2 dagen laten in de Kharga woestijn, maar dan naast een enorme zandduin – onder de blote hemel. In beide gevallen liet ik Kyteman (Pitchblack Darkness, no light, no air, no sound) me in slaap zingen.  Onvergetelijk!

Oefenpiramide

De tweede dag stond in het teken van de oudheid. Natuurlijk stopten we het eerst bij Gizeh, bij de 3 piramides en de sfinx. Op zich was het bezoek aan de sfinx hilarisch omdat de vorige avond een reisgenoot lelijk was gevallen en zij haar neus dusdanig had bezeerd dat ze nu met een neus-, en kaakbedekkende pleister door het leven ging. We moesten er erg om lachen. Zij zelf gelukkig ook!

Op weg naar Saggara, de plek waar we het oudste bouwwerk uit steen bezochten uit 2 eeuwen voor Christus en waar de trappiramide van Djozer staat, breidde ik mijn vocabulaire uit met een nieuw woord: oefenpiramide. De hele (zand)vallei staat vol met deze oefenpiramides.

We besloten de avond in Caïro in stijl met warterpijp en diner op het dak van ons hotel, met prachtig uitzicht op de verlichte Caïro-Tower

Caïro revisited

We waren er al 2 jaar geleden, maar dan in de vorm van een excursie van één dag: Caïro. Daarna wist ik één ding zeker: ik zou terug komen. Wat is dan zo bijzonder aan Caïro? Het is een metropool van een totaal andere orde dan alle andere grote steden die ik heb gezien. Het Midden-Oosten straalt ervan af en toch is het een elegante, tikkie mondaine stad; althans aan de oevers van de Nijl dan.

De piramides en de sfinx zijn uiteraard indrukwekkend, maar niet de belangrijkste reden van mijn  Schwarzenegger-belofte; nee het bruisende en tegelijkertijd zo duidelijk lijden van de stad, gebukt gaand onder stof, smog en armoe, intrigeren me.

In het vliegtuig naast me zat een lieve dame die vanuit Parijs via Amsterdam op weg was naar huis. Ze woont pal tegenover de piramides, vertelde ze mij (en ik maar denken dat mijn uitzicht bijzonder is) en vroeg me naar mijn bestemming. Ik zal haar onverhulde blik op mijn tot bijna wit geblondeerde haren nooit vergeten, waarna ze vroeg: ‘Are you fully aware of the fact that it is 40 degrees C in the shade at this time of year? Ja, dat was ik wel, verzekerde ik haar, waarna haar blik nogmaals richting haardos ging.

Relatief gezien viel de hitte bijzonder mee en bezochten we op de eerste dag achtereenvolgens het Museum met al haar schatten, de Citadel (met een van de mooiste Moskeeën die ik ooit heb bezocht) en de Khan el-Khalili. Dit is de meest indrukwekkende bazar die ik ooit bezocht. Niet dat het een shoppingparadijs is, in tegendeel wellicht, maar fotogeniek is het zeker en de ervaring onuitwisbaar.

We sloten de dag af met Egyptische tapas in een enorm gezellig restaurant.

Toeval bestaat niet

 

Ik geloof niet in  toeval ; ik sta met beide benen goed op de grond en ik ben er ook van overtuigd  dat alles wat je in het leven tegenkomt een reden heeft.

Ook deze vakantie bewijst dat weer. Wat is er namelijk gebeurd? Deniz en ik staan in gezelschap van alle Nederlanders die in hetzelfde vliegtuig zaten op het vliegveld van Caïro te wachten op de afhandeling van de visa  als één van die Nederlanders, een overigens aimabel uitziende man van dik 50+, zich omdraait en zegt: “we hebben straks wel een gids, maar wij en niemand anders bepalen waar we naar toe gaan en wat we daar gaan doen”. Ik stoot Deniz aan en fluister in zijn oor: “Die man zit in het onderwijs, nee nog beter: hij is een schooldirecteur; ik weet het zeker”.

Sinds ik in januari 2009 de overstap van particulier bedrijfsleven (en ondernemerschap) inruilde voor een baan als beleidsmedewerker in het onderwijs, roep ik minstens 1x per werkdag tegen mijn collega’s dat ze ‘zooooo onderwijs zijn’, duidend op de aan anarchie grenzende eigenwijsheid, die overigens altijd gecombineerd wordt met een aimabel e glimlach.

Als we een dag later meer de tijd hebben gehad om elkaar te vertellen waar je vandaan komt en wat je in het dagelijks leven doet, de nornale start van elke groepsreis, blijkt dat slechts 2 van 15 reizigers niet in het onderwijs werken. Ik tel de schoolgaande jongeren (5 in totaal) voor het gemak even mee bij de onderwijsmensen.

Dat is geen toeval, vertel ik mezelf. Deze reis wordt een openbaring of het moment dat ook ik totaal kopje onder ga en me verenig met het onderwijsveld. Het doel lijkt me helder: deze mensen komen op mijn pad opdat ik me nooit meer zal distantiëren van mijn collega’s, wedden?

Walk like an Egyptian, part III

a.s. Vrijdag is het zover; dan vertrekken voor de derde maal richting Egypte. Deze keer niet om lui te dobberen boven een rif, behorend tot een all-inclusive resort in Sharm el Sheikh of Hurghada. 

Nee, deze keer doen we Egypte echt. Drie weken lang reizen we avontuurlijk, zo belooft Shoestring ons, door het land van de farao's. Niets is all-inclusive, soms slapen we zelfs zonder dak boven ons hoofd. We flaneren langs de Nijl en bezeilen die later ook nog een keer, we kamperen in oase's, beklimmen tempels, begluren planeten in donkere nachten en snorkelen uit eindelijk toch wel weer tussen de mooie vissen in Dahab om het zand goed tussen de tenen weg te spoelen, terwijl al die tijd internet schaars is en twitter dus plaats maakt voor reisverslagen op dit blog (ervan uitgaande dat we wel internetcafe's tegenkomen onderweg).

Onderstaand de route:

 

Parijs begint in Rotterdam

 

Ik voelt de Tour al!

Gisterenavond was de ploegenpresentatie. Alhoewel ik niets met (wieler)sport heb, kreeg ik toch kippenvel toen Lance Armstrong met z'n RadioShack-ploeg het podium op kwam gereden. Al snel was de twitterploeg ook compleet en werd het heel gezellig.

Zaterdag om 10.00 uur moet ik me als vrijwilliger in de 'Informatievoorziening' melden bij De Kuip. Daar krijg ik een kledingpakket en blikjes drinken. Met een busje word ik vervolgens naar de locatie gebracht waar ik mijn shift zal draaien. Ik heb er ongelofelijk veel zin in!

Foto van @trance_cat van gisterenavond bij ploegenpresentatie & Bløf met @jantien010 @danischouten, @spems @elskamp @tom_beek, @denware @gijsbregt, @sybrenandringa en @hadeja.

Kaas moet zwemmen

Teamuitje in Gouda met kaasles en kookworkshop op mijn verjaardag groot succes!