WorldWideWilma

Afspraak met Aboutaleb, deel 1

Op 3 maart, op de vroege zaterdagavond voorafgaande aan Museumnacht hakte ik de knoop door: er was zoveel te zeggen over en tegen de burgemeester van Rotterdam, dat ik besloot hem een e-mail te sturen. Hij had immers zelf, tijdens een gemeenteraadverkieingsbijeenkomst in Your World gezegd, dat hij alle e-mail die hij via de website www.rotterdam.nl ontvangt, daadwerkelijk leest.

Dus stuurde ik hem een uitgebreid e-mailbericht en ging vervolgens de deur uit, mijn geliefde Rotterdam in, voor een fikse cultuursnuif.

Ik was er helemaal op voorbereid dat ik nooit een reactie zou ontvangen en, zittend in de tram richting het Grote Kerkplein, smeedde ik al driftig plannen om van de e-mail een open brief te maken en deze op bit blog te plaatsen.

Mijn verbazing (én waardering) was daarom enorm groot, toen de volgende morgen mijn malbox opende en daarin - nog geen half uur ná verzending van mijn e-mailbericht aan hem - het volgende antwoord aantrof:

Geachte mevrouw van Raamsdonk,

Om te beginnen wil ik u graag bedanken voor uw uitgebreide mail. De inhoud ervan geeft aanleiding tot een brede scala aan antwoorden over uw waarnemingen en opvattingen. Toch kies ik ervoor dat niet via de mail te doen, maar uw uitnodiging voor een bezoek te aanvaarden. Ik zal mijn secretaresse vragen met u contact op te nemen en te overleggen over een geschikte datum.

Hoogachtend,

Ahmed Aboutaleb
Burgemeester

De daaropvolgende maandagmorgen werd ik daadwerkelijk gebeld door de Burgemeester's secretaresse en er werd een datum op redelijk korte termijn geprikt.

Door allerhande oorzaken met een hogere prioriteit is de afspraak inmiddels wel een paar keer verschoven, maar vanmiddag is het dan zover: ik word om 16.00 uur op het stadhuis verwacht.

Wordt vervolgd!

 

Van Pinkpop 2010 bezoeker tot verslaggever

 

13 mei 2010

Ik zou eigenlijk op dit moment mijn rug in moeten smeren, mijn boek even dicht moeten slaan en een perenijsje uit de vriezer moeten pakken; nadat ik mijn handen heb opgefrist uiteraard en ter loops in de spiegel in de gang heb gecheckt of mijn schouderbladen toch niet tijdens het dutje op het balkon zijn verbrand wegens gebrek aan zonnebrand. Maar ik zit tegen de verwarming van de tram geplakt, ingepakt in vest en overjas te klappertanden van de kou. Lente 2010 waar blijf je nou?

Jan Klaassen en eh ... 2 Katrijnen?

Op 26 april vorig jaar plaatste ik deze blogpost onder de titel: Poppenkast. Inmiddels is gebleken dat deze Jan Klaassen look-a-like 2 Katrijnen had, waardoor hij overigens zich aansluit bij heel veel andere mannen, dus echt negatief vind ik dat bericht niet.

Omwille van de actualiteit een herhaling van mijn vraag:

Criticasters vinden politiek sowieso poppenkast, maar dat is niet mijn punt.Iedere keer als ik staatssecretaris Jack de Vries op televisie zie, zonder een standpunt in te willen nemen over de JSF, moet ik denken aan de poppenkastpop Jan Klaassen.

Hebben jullie dat nou ook?

        

OVerheaRET in het OV

2 meisjes, jaartje of 18, in Lijn 21 ter hoogte van Oostplein, Rotterdam:

Meisje #1    "Waar ligt Rijnhaven?"

Meisje #2    "Dat is niet hier hoor, hier in de stad ligt de Maas!"

#LekkerSlim is er niets bij ....

Moederdag 2010

 

3 mei: Internationale Dag van de Persvrijheid

 In de zomer(vakantie) van 1991, net 32 jaar - ja, wel een beetje raar – stond ik te trillen op mijn benen: ik werd halsoverkop verliefd op de Turkse jongen (net 20 lentes jong) die mijn koffer naar mijn kamer bracht.  Het was wederzijds. De onstuimige vakantieflirt werd serieus en nauwelijks 2 maanden later werden wij in mijn toenmalige woonplaats Capelle aan den IJssel, in de echt verbonden. ‘Eigen import’ noemde ik mijn Turkse adonis trots. 

Het was een goed huwelijk en na 4 jaar werd onze zoon Deniz, vernoemd naar de zee (in het Turks: deniz) waarin ik pootje badend stond toen ik voor het eerst mee uit werd gevraagd, geboren. 

Ik sprak inmiddels vloeiend Turks, zodat ik los van de Turkse koetjes (inekler)en kalfjes (danalar) ook het nieuws, op TV en in de kranten, goed kon volgen en op bestemming ook politiek getinte gesprekken met vrienden en familie kon aangaan. Hoe meer ik ieder jaar weer van het land en de wijze waarop de Turken leefden te weten kwam, hoe meer de gezamenlijke droom van manlief en mij, rond het jaar dat Deniz naar het primair onderwijs zou gaan voor goed te verhuizen naar Turkije en daar samen oud te worden - hij iets minder snel dan ik - in het gedrang kwam.

Als jongste dochter uit een links nest, pleeg ik mijn mening te pas en te onpas te uiten en de vrijheid daartoe bevalt me tot op de dag vandaag uitstekend. Mijn echtgenoot kon zich wel eens irriteren aan die ongeremde uitgesprokenheid, vooral als het in zijn geboorteland plaatsvond. 

Zoals die halfbejaarde generaal die in zijn grote Amerikaanse slee compleet met militaire escorte naast ons stond op de veerpont van Izmit naar Istanbul en op de achterbank een – overduidelijk minderjarige – schoonheid zat te zoenen. Ik sprak de man – in het Turks  - aan op zijn wangedrag en vroeg me hardop af of moeder-de-vrouw hiervan wel op de hoogte zou zijn. Ik werd, vanwege mijn nationaliteit, niet gearresteerd, al werd mijn echtgenoot wel te verstaan gegeven dat hij me in het vervolg harder – desnoods met stoel of tafel – moest slaan om mijn grote mond te snoeren. Hij deed dat overigens niet.

Ik las boeken in het Turks (o.a. de Duivelsverzen van Rushdie op het strand van Marmaris, oké ik dreef het af en toe ook wel op de spits) en steeds vaker waren tijdens vakanties in Turkije discussies, verguizing, zo niet hoon en agressie mijn deel. Meerdere malen werd ik door de politie aangesproken om toch vooral eens mijn grote mond te houden of anders … en thuis werd het daarom ook niet gezelliger. Logisch eigenlijk, zeg ik achteraf.

Deniz was 2 jaar oud toen ik definitief de stekker uit onze droom trok. Ik zou nooit en te nimmer willen wonen in een land waarin vrijheid van meningsuiting en persvrijheid niet bestonden. Een discussie was niet meer mogelijk, ‘want’, zo stelde ik pertinent – ik weet het nog zo goed – ‘ik moet er toch niet aan denken dat zoonlief journalist wordt en dan op grond van zijn linkse denkbeelden ‘zo maar’ voor altijd verdwijnt of met geëlektrocuteerde geslachtsdelen in een ravijn bij Van zou wordt teruggevonden’. 

Feitelijk was dit het moment dat mijn echtgenoot besloot mijn ex-echtgenoot te worden, wegens verlies van gezamenlijk doel, al lieten we allebei – tegen beter weten in - het huwelijk nog 4 jaar duren.

Deniz wilde tot zijn 11e , net als zo veel andere jongens, piloot worden en had geen weet van deze discussie.

Hoe het dan toch kan lopen: de afgelopen 4 jaar heeft hij zich als blogger en fotograaf ontpopt tot 15e jarige journalist-in-de-dop. Een ‘geboren journalist’ dichtte onze twitterende buurman hem op 8 april, hem toe.

Vandaag, op de Internationale dag van de Persvrijheid, ben ik nog steeds blij met mijn beslissing in 1997 om niet permanent te willen wonen in Turkije en daarmee het toekomstperspectief van Deniz en stuk transparanter, eerlijker en veiliger te laten zijn. 

Maar het mooist zou het natuurlijk zijn als journalisten in elk land ter wereld die veiligheid zou kunnen ervaren en het kaartje bovenin helemaal groen zou zijn.

Woorden die je dan spontaan te binnen schieten: Handen vol

Ik sukkelde gisterenavond bij de TV in slaap en werd rond de klok van 01.00 uur wakker. Op het moment van ontwaken was er een vrouw op TV die - haar blote (flinke) borsten masserend - de kijkers aanspoorde om een telefoonnummer te bellen met een spoedig orgasme in het vooruitzicht.

Handen vol denk ik dan, zowel de dame in kwestie als de gewillige kijker: Handen vol.

Mijn filmdebuut uit 2007 staat nog steeds op Youtube