Morgen ga ik stemmen. Dat doe ik trouw elke verkiezing, behalve die ene keer toen Fortuyn was vermoord. Toen heb ik uit protest geen gebruik gemaakt van mijn zwaar bevochten recht, als burger, als vrouw, om te stemmen. Ik vond Nederland toen geen democratie, maar een verzameling van idioten, een verzameling van platonische necrofielen die massaal op een overleden politicus ging stemmen. Ik oreerde dat ik wel wilde stemmen, maar alleen als Den Uijl ook verkiesbaar zou zijn.
Tijden veranderen, idioten niet, maar de massa gelukkig wel. Morgen eerst maar eens lokaal de kaarten schudden. Wie gaat in Rotterdam winnen? Zal de angst die na de Fortuyn-revolte in Rotterdam zijn in trede in de politiek deed groeien of afnemen? Heeft de inwoner van Rotterdam wel of geen lef? Durft Rotterdam écht? Het logische antwoord zou ‘ech wel’ moeten zijn, maar ik houd mijn hart vast voor groei van Leefbaar.Leefbaar Rotterdam is immers een contradictie, want als het aan hen ligt wordt Rotterdam juist onleefbaar. Onleefbaar voor jongeren die op elke hoek van de straat ‘weggemuskitoot’ worden en onleefbaar voor niet-arische Rotterdammers, waartegen de vooroordelen welig zullen tieren.
Ik houd van Rotterdam omdat het een stad is die vergroend i.p.v. vergrijst en omdat nergens in Nederland zo veel verschillende nationaliteiten wonen als hier. Daar moeten Sörensen c.s. gewoon van afblijven.
Geplaatst door: |