Dit jaar zou hij 100 zijn geworden. Toen ik op de wereld kwam was hij 50 en ik was 19 toen hij stierf: ik heb het over mijn vader.
Zijn hele werkzame leven werkte hij bij dezelfde baas. Daar was hij na de Ambachtsschool aan de Beukelsdijk in Rotterdam (het huidige Carre College, behorend tot de onderwijskoepel waar ik nu werk) gaan werken en daar – bij Scheepswerf Wilton-Fijenoord te Schiedam – is hij met 65 jaar met pensioen gegaan.
Elke dag reisde hij vanuit Rotterdam-West waar ik geboren en getogen ben op zijn Solex heen-en-weer. We konden er de klok op gelijk zetten dat pa om 5 over half 6 de straat in kwam gesolext. Als klein meisje mocht ik dan op het zadel gezeten, het stuur vasthoudend, terwijl hij naast me lopend de Solex voortduwde, een rondje maken naar de hoek van de straat en weer terug.
In de zomer had hij soms, als het echt mooi weer was, ijsjes bij zich: dubbeldikke roomijsjes van Jamin met chocola; dit waren hoogtij dagen.
In 1972 –hij was toen 3 jaar van zijn pensioen verwijderd – werd hij voor het personeelsblad van de scheepswerf gefotografeerd. Ik herinner me nog de dag dat ik met mijn moeder was gaan winkelen en thuiskwam om daar op de deurmat – in een voor die tijd zeer gebruikelijke banderol – het blad aan te treffen. Ik liet mijn moeder zich een ongeluk schrikken door als 13 jarige uit te roepen: ‘ Oh mama, papa ligt op de deurmat!” , waardoor mijn moeder haar love-of-her-life meteen als dusdanig in levende lijve vreesde aan te treffen.
Ik was ongelofelijk trots om mijn vader op de cover het magazine aan te treffen en heb het exemplaar sindsdien gekoesterd. De vouw van de verzending met banderol is zichtbaar. De foto is in zwart/wit, zoals het hele leven toen nog was.
wow wat een mooi verhaal. Klinkt een beetje als pasen, goed niews, zou willen dat iedereen met die liefde over zn vader zou spreken als jij. je schrijft echt heel leuk! Geniet!
Geplaatst door: martin de jong | 4-4-10 om 14:12