WorldWideWilma

Eenheid is kracht festival

 

Mijn vader

Dit jaar zou hij 100 zijn geworden. Toen ik op de wereld kwam was hij 50 en ik was 19 toen hij stierf: ik heb het over mijn vader.

Zijn hele werkzame leven werkte hij bij dezelfde baas. Daar was hij na de Ambachtsschool aan de Beukelsdijk in Rotterdam (het huidige Carre College, behorend tot de onderwijskoepel waar ik nu werk) gaan werken en daar – bij Scheepswerf Wilton-Fijenoord te Schiedam – is hij met 65 jaar met pensioen gegaan.

Elke dag reisde hij vanuit Rotterdam-West waar ik geboren en getogen ben op zijn Solex heen-en-weer. We konden er de klok op gelijk zetten dat pa om 5 over half 6 de straat in kwam gesolext. Als klein meisje mocht ik dan op het zadel gezeten, het stuur vasthoudend, terwijl hij naast me lopend de Solex voortduwde, een rondje maken naar de hoek van de straat en weer terug.

In de zomer had hij soms, als het echt mooi weer was, ijsjes bij zich: dubbeldikke roomijsjes van Jamin met chocola; dit waren hoogtij dagen. 

In 1972 –hij was toen 3 jaar van zijn pensioen verwijderd – werd hij voor het personeelsblad van de scheepswerf gefotografeerd. Ik herinner me nog de dag dat ik met mijn moeder was gaan winkelen en thuiskwam om daar op de deurmat – in een voor die tijd zeer gebruikelijke banderol – het blad aan te treffen. Ik liet mijn moeder zich een ongeluk schrikken door als 13 jarige uit te roepen: ‘ Oh mama, papa ligt op de deurmat!” , waardoor mijn moeder haar love-of-her-life meteen als dusdanig in levende lijve vreesde aan te treffen.

Ik was ongelofelijk trots om mijn vader op de cover het magazine aan te treffen en heb het exemplaar sindsdien gekoesterd. De vouw van de verzending met banderol is zichtbaar. De foto is in zwart/wit, zoals het hele leven toen nog was.

 

De Sok

Ik zag vandaag op straat een sok liggen. Dat roept bij mij altijd heel veel vragen op, zo’n sok. 

Het was een vieze sok, maar onduidelijk was, of de sok al vies was en wellicht daarom daar lag, al blijft dan de vraag bestaan: waarom maar een?

Wellicht was de sok op het moment dat hij daar kwam te liggen wel schoon en ligt hij er al zo lang, dat ie uiteindelijk door weer en wind vies is geworden. Toch lag hij er gisteren niet, ook niet ietsje verderop in de straat.

Het was een herensok, althans een donkere blauwe met van die opgedrukte lettertjes onder de zool, waarschijnlijk ook de maat, maar dat zie je niet meer door de viezigheid. De sok heeft een gebreid boord en een klein werkje aan de zijkant. Het was een korte sok. Zo een die net de knokkel van de enkel bedekt. Het was al met al geen modische sok.

Ergens in de stad, in de straat waar de sok nu ligt of wellicht een eindje verderop, leeft een man die een sok kwijt is, of heeft weggegooid. Wat heeft ie nu met de andere sok gedaan? Woont hij wel in de buurt of is de sok uit een rijdende auto gegooid? Waarom zou een man een sok al rijdend uit de auto gooien?

Hoe oud zou de man zijn? Hoe komt hij aan die slechte sokkensmaak? Is hij zich daarvan bewust geworden en heeft hij daarom die sok weggegooid? Maar waarom dan de andere niet, althans niet op dezelfde plek. Ligt er elders in de stad de tweede sok? Waar dan?

Heeft de man een partner en vraagt hij nu elke keer waar zijn sok is? Is de man verward en wellicht zich nog niet eens bewust dat hij losse sokken in de stad verspreid? Hoeveel heeft hij er inmiddels dan verspreid? Alleen deze of zijn er talloze te vinden in de stad?

Mijn hoofd slaat compleet op hol met dit soort vragen. Ik zie een buikspreker voor me die radeloos in zijn koffer met attributen zoekt naar die ene sok. Ik let op alle mannen die mij nu passeren of ze wel 2 sokken dragen onder hun pantalon. Zou er een touwtje aan de sok zitten? Lag die sok er soms om mijn fantasie te prikkelen en zou hij als ik me niet meer kan bedwingen en de sok had willen oppakken als een fop-verloren-portemonnee zijn weggetrokken door kwajongens in de bosjes? Maar waarom zou ik een vieze herensok hebben willen oprapen?

 

Is de sok van een balkon gewaaid of uit een wasmand? Zou er geld ingezeten hebben. Hij lag immers niet ver van de hoofdvestiging van de Rabobank vandaan. Maar dan was het niet veel, want – zoals gezegd – het was zo’n kort model …

Zoveel vragen, zoveel fantasie, maar de sok ligt er nog. Aan de Blaak ter hoogte van de Rabobank in Rotterdam. Of heeft iemand hem nu al opgeruimd of opgehaald? Gewassen, weer opgerold, samen met de tweede? Wie dan? Waarom?

Burgemeester Aboutaleb op Noordrand College voor debat met leerlingen

 

She, omdat hij, die dit voor mij speelde, vandaag jarig zou zijn geweest

Alexander Pechtold veilt kunstwerk van leerlingen

Een schoolgebouw kan je openen door een lint door te knippen of om er - doe 's creatief - een fles champagne tegen aan te gooien, maar op vrijdag 5 maart deed het Lyceum voor Beeldende Vormgeving aan de Westzeedijk in Rotterdam het nog creatiever:

Aan oud-leerling van het Rotterdamsch Lyceum (waar deze nieuwe school in feite een dochter van is) Alexander Pechtold werd gevraagd zijn oude beroep op te pakken en het door de leerlingen van de 1e brugklas vervaagdigde kunstwerk te veilen.

De geduldige veilingmeester wist met enthousiasme en charisma het bod tot grote hoogte te brengen. De hamerslag viel bij het bod van 1200 euro. De leerlingen van de brugklas waren er zicht- en hoorbaar dolgelukkig mee.

 

Opening nieuw schoolgebouw door Alexander Pechtold

Op 5 maart a.s. om 14.00 uur  zal, oud-leerling van het Rotterdamsch Lyceum, Alexander Pechtold het nieuwe schoolgebouw van de havo/vwo-school ‘Lyceum voor Beeldende Vormgeving', aan de Westzeedijk 497 in Rotterdam, openen.

De D66 voorman was zelf leerling op het Rotterdamsch Lyceum, een vestiging van de onderwijskoepel LMC Voortgezet Onderwijs, waartoe statutair het Lyceum voor Beeldende Vormgeving behoort.

Deze innovatieve havo/wvo is de enige vooropleiding voor de Kunstacademie in Nederland. De school werd ontwikkeld in nauwe samenwerking met de Rotterdamse Willem de Kooning Academie (WdKa) en ging in september 2009 van start.

Achtergrond

Het idee voor deze school komt niet uit de lucht vallen. Vooropleidingen voor dans, muziek en theater heeft LMC al in huis, het ontbrak Rotterdam echter nog aan een havo/vwo school waarbij de beeldende vakken 5 of 6 jaar lang centraal staan. In deze behoefte voorziethet Lyceum voor Beeldende Vormgeving vanaf 1 augustus 2009.

Onderwijs

Het unieke van het Lyceum voor Beeldende Vormgeving is dat leerlingen in alle klassen 10 uur per week les krijgen in allerlei vakken die met beeldende vormgeving te maken hebben. Gedacht moet dan worden aan vakken zoals: tekenen, schilderen, werkplaatstechniek, ideeontwikkeling, mode, film, illustratie, animatie, digitale media en filosofie.

Voor de start werd gebruik gemaakt van ruimte in de naburige Mavo Delfshaven voor de z.g. ‘avo-vakken’, terwijl de creatieve vakken in Villa Zebra werden gegeven. Om de leerlingen efficiënt te laten forensen tussen deze twee locaties kreeg elke leerling in de brugklas een schoolfiets.

Als op 5 maart het historische pand, dat in Rotterdam bekend staat als ‘De Pepermuntfabriek’, is geopend, krijgen de leerlingen de beschikking over een functioneel goed doordacht gebouw, met op de tweede etage ruim baan voor de creatieve vakken bij optimaal daglicht.

Op zaterdag 6 maart a.s. is iedereen welkom tijdens de open dag , die van 10:00 tot 15:00 uur wordt georganiseerd.

What’s in a political name?

Vandaag verwonderde ik me over de namen van politieke partijen. Die verwondering werd aangewakkerd door een aantal positioneringssessies waar ik betrokken bij ben. Tijdens die sessies komt  bijvoorbeeld ter sprake dat ‘lekkere koekjes’ en ‘veilige scholen’ onzinnige kernwaarden zijn, want je moet er niet aan denken dat een koekje als vies zou zijn, evenmin een school onveilig.

Vervolgens ging ik stemmen. Het viel me voor het eerst van mijn leven op, dat het rijtje namen van de politieke partijen  stikt van de lekkere koekjes en veilige scholen. De D staat immers voor Democratie - en alle bijvoeglijke variaties hierop - maar je moet er toch niet aan denken dat een partij niet democratisch zou zijn… Ook de P van Partij trof ik – beslist overbodig – aan.

Kortom van mij mogen alle D’s en P’s uit de namen, dan houden we dus bijvoorbeeld alleen CA, 66 en vdA  of vdD over en ook 2 VV’s, maar dat laatste is vast geen toeval. Hoewel … mijn vader zaliger sprak altijd van Veel Vrije Dagen.

GroenLinks blijft GroenLinks, dat heeft Femke toch maar weer mooi voor elkaar. Met haar charme offensief richting de twitteraars van Nederland heeft ze overigens zichzelf bijzonder gunstig gepositioneerd. De kans is heel groot dat ze garen zal spinnen – excusé het huishoudelijk karakter van deze uitspraak – bij de terugslag die Maxime Verhagen op liep door de val van het kabinet.

Bij D66 hebben we natuurlijk onze eigen Boris, die ook op Dutch Bloggy uitreikingen steevast van de partij is, maar aan Femke en haar goed getimede feest kan hij niet tippen.
Is Femke onze nieuwe Obama, of liever gezegd Abama? De tijd zal het leren.

Stemmen in Rotterdam, deel 1

Morgen ga ik stemmen. Dat doe ik trouw elke verkiezing, behalve die ene keer toen Fortuyn was vermoord. Toen heb ik uit protest geen gebruik gemaakt van mijn zwaar bevochten recht, als burger, als vrouw, om te stemmen. Ik vond Nederland toen geen democratie, maar een verzameling van idioten, een verzameling van platonische necrofielen die massaal op een overleden politicus ging stemmen. Ik oreerde dat ik wel wilde stemmen, maar alleen als Den Uijl  ook verkiesbaar zou zijn.

Tijden veranderen, idioten niet, maar de massa gelukkig wel. Morgen eerst maar eens lokaal de kaarten schudden. Wie gaat in Rotterdam winnen? Zal de angst die na de Fortuyn-revolte in Rotterdam zijn in trede in de politiek deed groeien of afnemen? Heeft de inwoner van Rotterdam wel of geen lef? Durft Rotterdam écht? Het logische antwoord zou ‘ech wel’ moeten zijn, maar ik houd mijn hart vast voor groei van Leefbaar.

Leefbaar Rotterdam is immers een contradictie, want als het aan hen ligt wordt Rotterdam juist onleefbaar. Onleefbaar voor jongeren die op elke hoek van de straat ‘weggemuskitoot’ worden en onleefbaar voor niet-arische Rotterdammers, waartegen de vooroordelen welig zullen tieren.

Ik houd van Rotterdam omdat het een stad is die vergroend i.p.v. vergrijst en omdat nergens in Nederland zo veel verschillende nationaliteiten wonen als hier. Daar moeten Sörensen c.s. gewoon van afblijven.