Terwijl de berichtgeving van over op handen zijnde Tsunami’s langs de hele pacifische kust elkaar steeds nadrukkelijker opvolgen, gaan we mijn gedachten terug naar 2004.
Dat jaar was – alle overige ellendige momenten in het leven, wie heeft ze niet, ten spijt -het meest slechte jaar van mijn leven en overtreft daarmee zelfs het jaar 1991 waarin bij mij kanker werd geconstateerd (inmiddels volledig genezen) en 2001 het jaar van mijn scheiding, die op het nippertje geen huiselijk drama werd.
In 2004 zag ik het allemaal niet meer zitten, moegestreden, leeggezogen en - wegens bevriezing door een rechter - nagenoeg zonder financiële middelen, was ik weliswaar opnieuw begonnen, maar lukken deed het maar niet. Een nieuwe liefde had me verlaten en plannen voor vestiging in het buitenland waren verdampt. Kortom: een tunnel zonder licht aan het eind.
Totdat zoonlief en ik op tweede kerstdag naar Amsterdam vertrokken om een matineevoorstelling van Slava’s Snowshow in de Theaterfabriek bij te wonen. De show was onvergetelijk. We werden meegenomen door zijn positieve energie, zijn humor, de knappe effecten. Het was alsof een fee met haar toverstok een sluier geluk over ons uit stortte. Slava moet het vanaf het podium gezien hebben hoe wij samen, midden in die uitverkochte zaal, straalden van geluk. Na het encore kwam hij, lopend over alle andere stoelen, regelrecht naar ons toe.
‘Thank you so much mister Slava’, stamelde ik nog dronken van wat me was overkomen, ‘Thank you so much for giving us the happiest moment of this year’. Hij pakte mijn hand in zijn beide handen en kneep er zachtjes in. In zijn ogen zag ik alleen tragiek. Een echte clown, dacht ik nog.
Totdat we op Amsterdam CS als door een mokerslag werden getroffen door het nieuws wat ons tot dan toe totaal was ontgaan: honderdduizenden slachtoffers van een Tsunami aan de andere kant van de wereld. Slava wist het al, realiseerde ik me en ik schaamde me voor mijn geluk.
Geplaatst door: |