Ik wilde vandaag een smeuïg verhaal plaatsen over het schaatsen van gisteren. Ik heb niks met sport en dus zat ik de afgelopen weken een beetje semi-lollig te twitteren over de pakken van de dames en heren schaatsers.
Het smeuïge verhaal zou gaan over 'camel toes'. Je zou verwachten dat je als vrouw - hoe sportvrouw dan ook - je gewaar bent van het 'camel toe' effect en dat je - hoe bezijden de snelheidsbevordering dan ook - je schaatspak zo kiest dat de camel toe wordt voorkomen. Er zijn zelfs inlegkruisjes voor dus wat let je, vraag ik me dan af.
Opzienbarend was de 'camel toe-vorming' bij heren, die hele klokkenspellen full frontal droegen en waardoor de strakke maillot niet anders kon, dan eenvoudig de bobbel in tweeën delen. Enfin, ik amuseerde me er prima mee.
Totdat gisterenavond iets mis ging.
Een Koreaanse schaatser, te klein geschapen voor een 'toe', laat staan een 'camel toe', want die noopt tot enige afmeting, drukte de pret door voor het überhaupt tot Sven zelf was doorgedrongen en het op een officiële diskwalificatie van Sven aankwam al prominent met z'n vlag in vreugde rond te gaan rennen.
Ik snap dat niet.
Ik snapte het ook al niet, toen ik enkele weken geleden (onterecht, dat weet ik wel) op de VIP-tribune van ABN-AMRO's World Tennis Tournament was beland en ik vast stelde dat het publiek uit z'n dak gaat als de tegenstander van hun favoriet een fout maakt, door bijvoorbeeld tegen het net te slaan.
Als fouten maken tot blijdschap en vertier leidt (kijk naar alle grappen rondom het Nederlandse duo Kemkes/Kramer), is dat dan sportief? Ik vind van niet.
Geplaatst door: |