Puttana your Pittipandi!

Na een zalige nachtrust en haastig verorberd ontbijt in het Novotel Brussels Airport brengt de shuttle ons naar het 5 minuten verderop gelegen terminal. We vliegen met Jet Airways en weten inmiddels door bezoek aan hun website dat de ticketprijs weliswaar een budget airline suggereerde, maar dat Jet Airways dat zeker niet is.

Eenmaal aan boord overtreft de realiteit zelfs die wetenschap. De Airbus blijkt een oase van ruimte waarin Business Class geen stoelen, maar bedden heeft en Economy Class over de meest zalige stoelen die ik ooit in een vliegtuig zag, beschikt. Een zee van beenruimte, een verstelbaar hoofdsteuntje met zijflapjes tegen stijve nek en meteen na boarden zo’n leuk wit warm handdoekje completeren het gevoel dat we een prijs in de loterij hebben gewonnen. In de stoel voor ons beschikken we over een eigen entertainmentcentre, met keuze uit 28 (deels Holly- deels Bolly-) woodfilms, meer dan 100 CD’s gerangschikt over alle denkbare muziekgenres, een stuk 10 afleveringen uit populaire series zoals Friends en ruim 30 games. Passagiers kunnen onderling bellen en smsen op basis van stoelnummers in het geval je niet naast of achter elkaar zit. Iedere stoel beschikt over een écht vliegtuigdekentje – zo één met die specifieke weving van de stof – , een qua kleur bijpassend kussentje en een headset.

En dan hebben we het nog niet eens over de maaltijden (zalige curry’s geserveerd op écht servies en met écht bestek en - last but not least - wijn in een glas) en ongelofelijk vriendelijk en onvermoeibaar personeel, dat na de maaltijd verzoekt of we de raampjes willen blinderen om vervolgens de lichten doven. Wat lijkt op en verplicht middagdutje is in feite een wijze aansturing tot slaap, zodat we 8 uur later nog fit genoeg zijn om van New York, waar het 6 uur vroeger is, tot en met de late avond te kunnen genieten.

Zodra de captain het lampje ‘fasten your seatbelts’ aan doet, klinkt een vooraf opgenomen boodschap waarin een sonore voice-over uitlegt wat de bedoeling is. Gedurende de vlucht gebeurt dit uiteraard meerdere malen – ook bij turbulentie bijvoorbeeld – en het is elke keer dolkomisch om aan te horen. De boodschap wordt namelijk eerst in het Hindi afgespeeld en roept steeds de herinnering bij me op van Oh moeder, wat is het heet (It Ain't Half Hot Mum) een Britse comedyserie, die eind jaren 70 werd uitgezonden.

Met een zangerige toonval wordt gesproken over Pittipandi, waarvan we in de Engelse versie menen te kunnen concluderen dat het Seatbelt betekent. Jet Airways zal wat mij betreft daarom altijd in mijn positieve gedachten blijven als de ‘Puttana Pittipandi’- airliner!