Ik
stap elke morgen op de tram bij het beginpunt van het traject – of bij het
‘eindpunt’, zoals dat veel gebruikelijker heet, maar dan vanuit het werk komend
geredeneerd. Dat doe ik sinds begin januari, bij het aanvaarden van een nieuwe
functie, waarbij ik de eigen auto tijdens kantooruren niet meer nodig heb. Het fijne van opstappen
bij zo’n beginpunt is dat de tram er altijd al staat. Dat is vooral prettig bij
slechte weersomstandigheden, want ook al mis je de tram, dan nog blijft
wegwaaien of wegregenen je bespaard.
Soms
is echter de tram die er staat, niet de tram die ook het eerst vertrekt.
Daaraan liggen vast doordachte arbeidsomstandigheden en pauzereglementen
aan ten grondslag. Wij, passagiers, mogen dan toch plaats nemen in de
niet vertrekkende tram totdat de tram die wel als eerst zal vertrekken bij dit
punt arriveert. Doorgaans komt deze tram al luid ringelend op de parallelle
rails aan, hetgeen ‘trams’ is voor: “Goede morgen dames en heren, ik vertrek eerst,
dus wilt u alstublieft overstappen op mijn voertuig”. Het is duidelijk: ik
spreek na 8 maanden het ‘trams’ al vloeiend. Vanmorgen echter, en niet voor het
eerst, sjeesde de tram het stilstaande voertuig in volle vaart en zonder
geluidssignalen, op de naast gelegen tramrails voorbij om vervolgens pas bij de
eerstvolgende halte, nog net in het gezichtsveld van de ca. 25 wachtenden, tot
stilstand te komen. Al daar wuifde de conducteur dat we (te voet klunend over
gras en kiezelstenen) alsnog dáár konden instappen.
Dat
was een meevaller, want het komt ook voor dat zelfs die mogelijkheid niet wordt
geboden en dat we dus gewoon de tram ‘missen’. Ik bedoel: het zal je tram maar
wezen die op 9292OV als dé ideale verbinding op je trein of andere modaliteit
werd geadviseerd, je keurig ruimschoots op tijd in een tram bent gestapt en je
al zittend in dat voertuig wordt geconfronteerd met ruim 10 minuten extra
wachttijd, waardoor je die aansluiting mist…
Vanmorgen kregen we dus gelukkig wel de gelegenheid om te voet de doorgereden tram in te halen. Eenmaal ingestapt zou je dan verwachten dat er excuses worden aangeboden, of op z’n minst beschaamd de ogen worden neergeslagen door het personeel op de tram die zo pardoes zijn klanten voorbij reed. Maar dat is volstrekt niet aan de orde.
Trampersoneel
is sowieso niet van de klantvriendelijkheid of de hoge servicegraad. Ze
(bestuurder én conducteur) zwaaien wel altijd heel attent als ik de tram nipt
mis op dat zelfde beginpunt, waarschijnlijk omdat ze mijn in smeekbede omhoog
gestoken armen verkeerd interpreteren. Ik keur het beledigen of bedreigen van
(of het toebrengen van lichamelijk letsel aan) RET-personeelsleden niet goed,
laat dat duidelijk zijn, maar vanuit empatisch perspectief kan ik me er alles
bij voorstellen dat er wel eens iets knapt bij minder lekker in hun vel
zittende passagiers.
