Hij was vier en de zondag van de wereldhavendagen veranderde van een gezellig gezinsdagje uit in een dag waarop de eerste felle discussie plaatsvond, die twee jaar later het startpunt zou blijken te zijn van het moment dat ons gezin uit elkaar zou vallen. Zijn beentjes waren moe en omdat pappa had afgehaakt en met de auto naar een onbekende bestemming was vertrokken, moesten wij met het openbaar vervoer huiswaarts. Gelukkig was er genoeg zitplaats, maar eenmaal bij de halte waar we uitstapten aangekomen, bleek het stukje lopen te veel voor zijn nog kleine beentjes. Hoewel ik daar eigenlijk geen zin in had, bezweek ik voor zijn smeekbede om hem op mijn schouders naar huis te dragen (zoals pappa altijd deed). Eenmaal comfortabel gezeten op mijn schouders, sprak hij de onvergetelijke belofte uit, dat als hij groot zou zijn, hij mij absoluut ook op zijn schouders zou dragen.
Hij is inmiddels veertien en vandaag in de Rode Zee nam ik plaats op zijn schouders en droeg hij me door het water naar een stukje verderop. Belofte ingelost....
Zo win ik ook al niet meer bij het baantje zwemmen, zijn de steelse blikken in het restaurant niet meer van het personeel naar mij, maar van ranke slanke Duitse dames van 12, 14 of 16 naar hem. Het is wat je noemt het omslagpunt. Het kleine jongetje is een jongeman.
Lief!
Geplaatst door: Chantal | 2-8-09 om 19:15