‘Ik ben nogal flink’, zei hij, terwijl hij op de vliegtuigstoel naast me neer plofte in de Transavia Boeing 737-800. De eerst komende ruim 5 uur zou ik structureel 20% van mijn bubbel moeten delen met een corpulente medepassagier op de vlucht van Hurghada naar Amsterdam.
Flink waren ook – op een enkele uitzondering na – de gasten (veelal, maar niet uitsluitend, van Duitse origine) in ons hotel. Flink en ruimschoots voorzien van tatoeages. Flinke tatoeages overigens. Ik heb het niet over subtiele roosjes of tribals op normaal gesproken, doch nu vanwege badkleding zichtbare, verhulde lichaamsdelen. Nee, het waren hele stripverhalen, lopend van de rug naar buikpartij – of andersom – waar Goscinny en Uderzo beslist geïnspireerd van zouden zijn geraakt.
Ook flink: de geblondeerde plukken in het haar, die bij onze oosterburen (waar we overigens verder niets op aan te merken hadden), nog beslist mainstream waren. Zo werd ‘zo 2003’, dus 12 dagen ‘zo nu’ en meenden we tientallen look-a-likes van minister Gerda Verburg bij de SuperBingo (overigens gewonnen door zoonlief) te zien.
De Transaviavlucht die ons na een fijne vakantie veilig terugbracht naar Nederland duurde door ‘tailwind’ een dik half uur korter dan gepland. Een mooie meevaller, omdat ik daardoor de vakantie kon afsluiten door iets korter flink te zijn.
Geplaatst door: |