2 Kamelen, let wel plastic kamelen, was het openingsbod van de gids tijdens onze reis door de Sahara gisteren. 2 Plastic kamelen en zoonlief zou zonder mij terugreizen naar Nederland. Het was me duidelijk: de jaren gaan tellen. Een vrouwelijke columniste schreef ooit, dat als de bouwvakkers niet meer naar je fluiten, je pas echt oud bent. Maar ja, 2 plastic kamelen .... dat is ook niet wat je zegt: hey, daar loopt mijn vleesgeworden droom.
Onze oudere chauffeur, vader van 6 kinderen, had echter wel interesse in een vrouw op leeftijd met bewezen kwaliteiten op het gebied van zonen baren. Net als een nog oudere collega van hem, die - naar eigen zeggen - had gefigureerd in GTST (hij sprak de volledige naam van de soap zo goed - en met zichtbaar respect - uit, dat er beslist een bijzondere aanleiding voor moest zijn) die volop met me sjansde, maar hij was dan ook echt oud (over the Sahara-hill zal ik maar zeggen ...).
Onze jonge gids bood dus niet meer dan 2 plastic kamelen. Zoonlief - Turks bloed dat bleek maar weer eens overduidelijk - nam er gelukkig geen genoegen mee. Zijn tegenbod was 17. Mooi opgehoogd zou je denken, maar ja dan nog waren het nog steeds 17 plastic kamelen ...
Begint een vakantie met hondenpoep? Ja, de onze wel! Althans, bij het verlaten van ons flatgebouw op weg naar het OV, dat ons tot en met Schiphol zou brengen (met overstappen wel te verstaan), miste ik op een (honden)haar na een hondendrol met de wieltjes van mijn koffer. Niets aan de hand, ik miste 'm, maar kon niet nalaten om mijn gedachten de vrije loop te laten gaan over de gevolgen van het NIET missen van het betreffende uitwerpsel. Gevolgen die beslist zouden hebben gereikt tot - het op vier uur en drie kwartier - Hurghada, waar wij gisterenavond arriveerden.
Al in het vliegtuig herkenden we de horizon, zoals deze waarschijnlijk alleen in zonnige en zanderige landen kan zijn. Een stoffige horizon, die bij zonsondergang de gegarandeerde belofte van alweer een warme droge dag in zich draagt.
Het hotel: Giftun Azur Beach is prima. We hebben een leuke bungalowachtige kamer met een terrasje in een lommerrijke tuin. Ja, hartje Sahara - nou ja hartje - maar dat lommerrijke is feitelijk ook nog een understatement.
Niet eerder verbleef ik in een resort met zoveel flora. Palmbomen wisselen gigantische ficussen (fica?) af en tussen al dat groen zijn leuke paviljoentjes met kamers gebouwd. Wij zitten in paviljoentje F.
Dat al die rust, zon en comfort onze creativiteit tot grote hoogten brengt, getuigt de titel van deze blogpost. Het betreft een nieuw concept in de geest van Suske en Wiske. Enfin, we hebben dus de grootste lol! Wordt vervolgd.
Het eerste half jaar zit er op. Net na mijn centraal schriftelijk havo-examen, zoals dat nog heette in 1975, nam ik als gevolg van een weekje meehelpen in de basisschool klas van mijn zus (een geboren docent) de wijze beslissing om niet in haar voetsporen te treden en pedagogische academie te laten voor het wat het was. Ik ging aan de slag in het bedrijfsleven.
Begin dit jaar, 34 jaar later, was het dan toch zo ver: ik aanvaardde een functie in het onderwijs; als beleidsmedewerker pr & communicatie bij LMC, een onderwijskoepel van 28 Rotterdamse binnenstadsscholen. Ik betrad een hele andere wereld met het mooiste product ooit onder mijn hoede: 8.000 Rotterdamse jongeren tussen 12 en 18 jaar oud.
In het afgelopen half jaar overleefde ik een cultuurshock, hoewel ik me nog dagelijks over ‘onze manieren’ blijf verbazen, terwijl ik die met gepaste zachte zetjes ook probeer te veranderen, ontmoette ik BN- ‘ers op onze scholen en schudde ik de hand van Rotterdamse en Haagse politici. Maar vooral genoot ik van onze leerlingen, met hun ondernemerskwaliteiten toen zij hun YourWorld-plannen moesten presenteren, van hun mondigheid tijdens debatten met politici in de raadzaal van het stadhuis in Rotterdam en van hun talenten op het podium tijdens festivals en YourWorld evenementen. Oertrots werd op de leerlingen van onze praktijkscholen Talingstraat (vanwege hun film over geweld in tramlijn 2) en Huismanstraat (om ze Rotterdam-Centrum met hun brassband zó rockte dat ze nu ook de DDD van de Bijenkorf op 1 oktober mogen openen). Met plezier draaide ik een sloopfeest gepresenteerd door Howard Komproe op Rotterdam Zuid in elkaar en met een beetje geluk doen we iets dergelijks het komende halfjaar ook in Hillegersberg, als de nieuwbouw van De Toorop mavo van start gaat.
Voor het eerst in 34 jaar ben ik de komende 5 weken aaneengesloten vrij. Dat is wel even wennen, al is het huishoudelijke ‘to-do’ lijstje lang genoeg en wachten Hurghada en New York op onze aankomst. Met tussendoor een zonnig Rotterdam waar van alles te doen is, zal de verveling niet vast niet toeslaan.
Dat Rotterdam in 2009 de Europese Jongeren Hoofdstad is,
moet nu iedereen tussen de 12 en 28 jaar toch wel weten. Criticasters waren fel
in hun vooroordeel over het afgelopen weekend, waar op 4 verschillende plekken de
jeugd werd getrakteerd op topacts van allerlei soorten. Ik heb het over respectievelijk:
We volgden Winne, Rotterdam's Best, die op alle 4 de podia te zien was en genoten van zijn succes. Het AD schreef over zijn aanwezigheid tijdens het YourMusicFestival: “Winne zorgde alweer voor ellenlange rijen”. De beslist positieve recensies met betrekking tot zijn performance tijdens TMF Awards (waar de toeloop zo groot was dat het merendeel van zijn fans alleen konden horen hoe op de veel te klein gekozen PureStage het dak eraf ging) moeten nog gepubliceerd worden op het moment dat ik dit schrijf. Het is zondagmorgen, dus Metropolis moet zich nog voltrekken, maar toch wil ik alvast schrijven over het surrealistische beeld van Trailerpop.
Trailerpop was jarig. 25 Jaar geleden was het allemaal begonnen met een tot podium omgebouwde trailer op een veldje in KralingseVeer (een soort door Rotterdam geannexeerd dorpje tussen Capelle aan den IJssel en Rotterdam in). Naar verluid wilden de organisatoren vanwege de verjaardag ‘groots’ uitpakken met meer diversiteit in de muziek, want van oorsprong is Trailerpop vooral een ‘trucker’-feest met veel Rock. Wie beter naar het affiche van Trailerpop keek, zag dat het YourWorld-logo niet ontbrak en dus dat de Gemeente Rotterdam (JOS) geld beschikbaar had gesteld, met als vereiste de diversiteit.
We kwamen aan toen Miss Montreal haar laatste nummer met verve bracht. Tussen de zwarte schermen door was het al duidelijk te zien dat Trailerpop 2009 kampte met een chronisch gebrek: publiek. En het publiek dat er was… tja .. daarover gaat eigenlijk dit deze blogpost.
Laat ik niet hypocriet zijn, ik heb er tenslotte jaren gewond: sub-urbiatown, Capelle aan den IJssel dus, maar daarom was het ook zo’n deja-vu. Op deze zeer zomerse zaterdagmiddag troffen wij namelijk uitsluitend jongens en mannen met (dikke) blanke blote buiken aan. De mannen aan de oostrand van Rotterdam krijgen het namelijk met de paplepel ingegoten: wanneer het kwik boven de 23 graden Celsius, dan T-shirt uit en korte broek (en dan bedoel ik ook een echte, echte - als in niet die modische driekwarter, maar een heuse- korte broek!) aan.
Op het met donkerbruin gravel bedekte veldje zat desalniettemin de stemming er flink in. En Winne (in gezelschap van zijn Eckte, Eckte), stijlvol gekleed in smetteloos wit, kwam op, zag wat hij entertainen moest en dééd het ook.
Winne’s
entourage - net als hij tot in de puntjes aangekleed, de driekwarter en het
designer T-shirt, zoals het hoort,
schoon en gestreken, de witbezoolde patta’s, kraakhelder, alsof ze zojuist uit
de doos waren gehaald - bleef aan de rand van het veldje staan. Geen stap
zouden zij op het donkerbruine gravel zetten, die patta’s bleven smetteloos,
daar was geen discussie over mogelijk.
Een slim standpunt, want toen tourmanager Dion als attractie
bij het nummer ‘Proost’ de flessen Spa Blauw uitdeelde, deed hij er goed aan de
tray eenvoudig midden op het veldje te dumpen en met rasse schreden te zorgen
dat hij weg kwam. Desalniettemin haalde hij de rand van het veldje niet zonder
nat te worden van de rond vliegende inhoud van de flesjes water.
Het werd geen modderpool, daarvoor was het te droog, hetgeen bij elk nummer waar driftig op werd gebounced stofwolken tot gevolg had.
De trailer annex podium stond in de volle zon en ik zag Winne zweten, maar keek ook met bewondering voor Winne toe hoe hij, met respect, ook dit publiek gaf wat ze wilden hebben.
Het zou een dag vol contrasten voor hem worden, want minder dan 2 uur later stond hij op TMF Awards en deed hij het weer, maar dan voor een dusdanig volle bak, dat een overgroot deel van zijn fans, vanwege de veiligheid, er niet meer in paste.
Wilma van Raamsdonk: Een schrijvende reiziger, een reizende schrijver, maar nu nog even niet ...
Laatste reacties