Dat Rotterdam in 2009 de Europese Jongeren Hoofdstad is,
moet nu iedereen tussen de 12 en 28 jaar toch wel weten. Criticasters waren fel
in hun vooroordeel over het afgelopen weekend, waar op 4 verschillende plekken de
jeugd werd getrakteerd op topacts van allerlei soorten. Ik heb het over respectievelijk:
- Your Music Festival op vrijdagavond
- Trailerpop op zaterdagmiddag
- TMF Awards op zaterdag middag en avond
- Metropolis zondagmiddag en avond
We volgden Winne, Rotterdam's Best, die op alle 4 de podia te zien was en genoten
van zijn succes. Het AD schreef over zijn aanwezigheid tijdens het
YourMusicFestival: “Winne zorgde alweer voor ellenlange rijen”. De beslist
positieve recensies met betrekking tot zijn performance tijdens TMF Awards
(waar de toeloop zo groot was dat het merendeel van zijn fans alleen konden horen
hoe op de veel te klein gekozen PureStage het dak eraf ging) moeten nog
gepubliceerd worden op het moment dat ik dit schrijf. Het is zondagmorgen, dus
Metropolis moet zich nog voltrekken, maar toch wil ik alvast schrijven over het
surrealistische beeld van Trailerpop.
Trailerpop was jarig. 25 Jaar geleden was het allemaal
begonnen met een tot podium omgebouwde trailer op een veldje in KralingseVeer
(een soort door Rotterdam geannexeerd dorpje tussen Capelle aan den IJssel en
Rotterdam in). Naar verluid wilden de organisatoren vanwege de verjaardag ‘groots’
uitpakken met meer diversiteit in de muziek, want van oorsprong is Trailerpop
vooral een ‘trucker’-feest met veel Rock. Wie beter naar het affiche van Trailerpop
keek, zag dat het YourWorld-logo niet ontbrak en dus dat de Gemeente Rotterdam
(JOS) geld beschikbaar had gesteld, met als vereiste de diversiteit.
We kwamen aan toen Miss Montreal haar laatste nummer met
verve bracht. Tussen de zwarte schermen door was het al duidelijk te zien dat Trailerpop
2009 kampte met een chronisch gebrek: publiek. En het publiek dat er was… tja
.. daarover gaat eigenlijk dit deze blogpost.
Laat ik niet hypocriet zijn, ik heb er tenslotte jaren
gewond: sub-urbiatown, Capelle aan den IJssel dus, maar daarom was het ook zo’n
deja-vu. Op deze zeer zomerse zaterdagmiddag troffen wij namelijk uitsluitend jongens
en mannen met (dikke) blanke blote buiken aan. De mannen aan de oostrand van
Rotterdam krijgen het namelijk met de paplepel ingegoten: wanneer het kwik
boven de 23 graden Celsius, dan T-shirt uit en korte broek (en dan bedoel ik
ook een echte, echte - als in niet die modische driekwarter, maar een heuse- korte
broek!) aan.
Op het met donkerbruin gravel bedekte veldje zat
desalniettemin de stemming er flink in. En Winne (in gezelschap van zijn Eckte, Eckte), stijlvol gekleed in
smetteloos wit, kwam op, zag wat hij entertainen moest en dééd het ook.
Winne’s
entourage - net als hij tot in de puntjes aangekleed, de driekwarter en het
designer T-shirt, zoals het hoort,
schoon en gestreken, de witbezoolde patta’s, kraakhelder, alsof ze zojuist uit
de doos waren gehaald - bleef aan de rand van het veldje staan. Geen stap
zouden zij op het donkerbruine gravel zetten, die patta’s bleven smetteloos,
daar was geen discussie over mogelijk.
Een slim standpunt, want toen tourmanager Dion als attractie
bij het nummer ‘Proost’ de
flessen Spa Blauw uitdeelde, deed hij er goed aan de
tray eenvoudig midden op het veldje te dumpen en met rasse schreden te zorgen
dat hij weg kwam. Desalniettemin haalde hij de rand van het veldje niet zonder
nat te worden van de rond vliegende inhoud van de flesjes water.
Het werd geen modderpool, daarvoor was het te droog, hetgeen
bij elk nummer waar driftig op werd gebounced stofwolken tot gevolg had.
De
trailer annex podium stond in de volle zon en ik zag Winne zweten, maar keek ook
met bewondering voor Winne toe hoe hij, met respect, ook dit publiek gaf wat ze
wilden hebben.
Het zou een dag vol contrasten voor hem worden, want minder dan
2 uur later stond hij op TMF Awards en deed hij het weer, maar dan voor een
dusdanig volle bak, dat een overgroot deel van zijn fans, vanwege de
veiligheid, er niet meer in paste.