We keken naar een promo van een programma van Derek Ogilvie. Deze paranormale man is erg populair in Nederland en RTL 4 maakt een serie programma’s met hem. In de volgende aflevering gaat hij op bezoek bij twee zussen. Het tragische geval is, dat hun vader is vermoord. Zo maar op straat, naar het schijnt, en dat is ongelofelijk triest. Ik weet zeker dat ik ook behoorlijk in de war zou zijn als mijn vader zo aan zijn einde zou zijn gekomen.
Het geval is echter, dat deze lieve zussen, zo laten de programmamakers mij geloven, aan Derek hebben gevraagd of hij contact kan maken met deze vader om hem te vragen hoe het met hem gaat.
Onwillekeurig krijg ik daar pukkeltjes van in mijn nek. Ik word er op zijn minst recalcitrant van. Dus keek ik mijn zoon met de voor hem bekende blik van ‘ma wil even haar punt maken’ aan en gebood hem nooit en te nimmer zich af te vragen hoe het met mij zou gaan als ik – door welk toedoen dan ook – het aardse voor het hemelse zou hebben verruild. Hij moest mij beloven dat hij ook nooit en te nimmer een medium of paranormalist op mijn dak zou sturen om te informeren hoe het met me gaat. “Als ik hemel, wil ik in ruste hemelen”, zo sprak ik en kon niet anders dan de gelijkenis ter sprake brengen met de gewoonte die hij had toen hij een jaar of vier was. In die tijd volgde hij me de gehele dag, zelfs tot en met op het toilet aan toe. Hij wist zich nog goed te herinneren dat ik dan uiteindelijk in mijn wanhoop uitriep: laat me nou eens rustig piesen zonder dat ik om de twee minuten ‘Mamaaa’ hoor!
Geplaatst door: |