WorldWideWilma

Alice, Alice, where the f*ck is Alice?

Ik zat deze week ’s ochtends in de auto toen ik Giel hoorde bellen met een alleraardigste dame met een hobbywinkel op internet. Ze was 61 jaar oud en woonachtig in Hengelo. Tot zo ver niks bijzonders.

Het werd pas interessant toen ze begon te vertellen dat ze ging trouwen. Ook dat is op zich niet wereldschokkend, maar wat me trof, was dat ze ging trouwen met de drummer van de Scorpions, een beatgroep (die Engelse, niet de meer recentere uit Hannover) waar ze op 14-jarige leeftijd een enorme fan van was (en is … mag ik aannemen, want ze treden nog steeds op).

Ze was nog geen half jaar geleden naar een ‘for ol’ times sake’-concert gegaan, in gesprek gekomen met drummer Ian en zie daar: volgende week is zij mrs. Ian Lucas.

Onwillekeurig moest ik terugdenken aan mijn idool toen ik 14 jaar oud was: Alice Cooper en aan het voorval van een jaar of 10 geleden, toen ik ‘on emailing terms’ raakte met de inmiddels in den Here geraakte Vincent Furnier. Hij stuurde me destijds een kaartje en back-stage vrijbrief voor het concert in Amsterdam. (zie ook mijn deze blogpost). Ik ging niet. Dom, blijkt nu , hoewel ….

OVerheaRET in het OV

In lijn 21, ter hoogte van Blaak:

"Ik denk erover om in Rotterdam te komen wonen, althans op een website las ik dat dat leuk is. "

Rest in Peace

We keken naar een promo van een programma van Derek Ogilvie. Deze paranormale man is erg populair in Nederland en RTL 4 maakt een serie programma’s met hem. In de volgende aflevering gaat hij op bezoek bij twee zussen. Het tragische geval is, dat hun vader is vermoord. Zo maar op straat, naar het schijnt, en dat is ongelofelijk triest. Ik weet zeker dat ik ook behoorlijk in de war zou zijn als mijn vader zo aan zijn einde zou zijn gekomen.

Het geval is echter, dat deze lieve zussen, zo laten de programmamakers mij geloven, aan Derek hebben gevraagd of hij contact kan maken met deze vader om hem te vragen hoe het met hem gaat.

Onwillekeurig krijg ik daar pukkeltjes van in mijn nek. Ik word er op zijn minst recalcitrant van. Dus keek ik mijn zoon met de voor hem bekende blik van ‘ma wil even haar punt maken’ aan en gebood hem nooit en te nimmer zich af te vragen hoe het met mij zou gaan als ik – door welk toedoen dan ook – het aardse voor het hemelse zou hebben verruild. Hij moest mij beloven dat hij ook nooit en te nimmer een medium of paranormalist op mijn dak zou sturen om te informeren hoe het met me gaat. “Als ik hemel, wil ik in ruste hemelen”, zo sprak ik en kon niet anders dan de gelijkenis ter sprake brengen met de gewoonte die hij had toen hij een jaar of vier was. In die tijd volgde hij me de gehele dag, zelfs tot en met op het toilet aan toe. Hij wist zich nog goed te herinneren dat ik dan uiteindelijk in mijn wanhoop uitriep: laat me nou eens rustig piesen zonder dat ik om de twee minuten ‘Mamaaa’ hoor!