foto Deniz Alkac
We hadden laatst serieus bezoek. Met interesse keek hij – de eerste 10 minuten, we zijn er al gewend om niet tegen net gearriveerden te praten, want de aandacht is dan nog steevast bij het uitzicht – uit een van de ramen met zicht op de skyline van Rotterdam. Daarna taxeerde hij de woonkamer annex werkkamer, zichtbaar laag. Geen wonder ook, het is alleen maar Ikea wat de klok slaat, tot en met het aan het glazen bureau geklemde klokje aan toe.
Hij liep over het tapijt – jawel ter waarde van maar liefst € 9,95 bij onze Zweedse hofleverancier van kekke goedkope spulletjes – en stapte op een daaronder verscholen snoepje.
Smalend en niet de moeite nemend om de lage dunk te onderdrukken gaf hij het Antafluutje aan me. Dit kwam in zijn riante gezinswoning met uitzicht op eindeloze weilanden niet voor – noch het tapijtje, noch het snoepje eronder - dat was duidelijk.
Wij zelf zijn er geheel aangewend dat we overal de in blauw plastic gehulde snoepjes vinden. Als we onze bank wegschuiven, dan liggen er na een week een stuk of 10, gezellig naast een (kerst)balletje, een tot propje geknoopt cellofaantje, een haakje en een nepmuis.
Als ik ’s avonds mijn dekbed wegsla, liggen er steevast 3 snoepjes op een rij en onder de badmat elke ochtend 2. De antafluutjes zijn in ruime mate in huis, want als de drang ontstaat om te snoepen als vervanging voor het roken – bijna één jaar nicotinevrij! – is slechts één antaflu genoeg om een snoepmanie te onderdrukken. De zak is desondanks razendsnel leeg en ik ben niet de plunderaar!
Mo, ons jongste gezinslid – een nu negen maanden oude rode kater, genoemd naar de Egyptische reisgids, die op zijn beurt natuurlijk werd vernoemd naar de profeet – is er hele dagen mee bezig. Eerst een beetje pingelen, als Coen Moelijn in zijn hoogtij dagen op het heilige gras van de Kuip, daarna nog een aantal keren apporteren als wij het snoepje weggooien, om vervolgens met een van triomf gekrulde staat en op een snelle draf het snoepje op een van de vaste verstopplekjes op te bergen.
We geloofden niet in reïncarnatie en genoten onder het motto van maar één leven met volle teugen van mooie momenten zonder ons te bekommeren om luxe, maar Mo laat ons twijfelen, want het kan niet anders of dit mooie beestje heeft een eekhoornverleden!
