Met het aanvaarden van de functie beleidsmedewerker pr & communicatie bij LMC voortgezet onderwijs nam ik ook het besluit om de auto naar 22 jaar maar eens te laten staan. Nu ik fulltime in dienst ben van een bestuur en ook nog eens in de vrije tijd bestuurslid van het Platform Communicatie Rotterdam bestuur ik al genoeg, zo heb ik bedacht.
En zo kwam het dat ik vanaf 5 januari structureel gebruik maak van de modaliteiten die de RET mij biedt. Nu is er een hoop te doen over de OV-chipkaart, maar geloof me: dáár zit echt geen verhaal in.
Wat me meteen opviel, was de rare gewoonte van de RET om trams die niet het gehele traject uitrijden te voorzien met de signage ‘niet instappen’. Dat is toch wonderlijk! Stel: je staat bij Centraal Station en je wilt naar de Oostzeedijk. De tram die beide punten verbindt op haar standaardtraject, rijdt wel, maar omdat veel later op hetzelfde traject deze niet wordt vervolgd, maar bij de remise wordt afgebroken, mag je niet instappen. Ik kan me zo voorstellen dat iedereen best een stukje mee wil rijden, ook al blijkt later dat je bij de halte vóór de remise de tram moet verlaten. Je kan dan zelf de beslissing nemen: loop ik de rest, stap ik over op de volgende tram, kies ik ervoor om over te stappen op een bus of metro wiens traject deze tram nog kruist voordat het vroegtijdig einde wordt bereikt óf … heb ik mijn bestemming voor die tijd al bereikt en het hele niet instappen verhaal is niet van toepassing op mijn reis. Ik bedoel: die tram rijdt toch, dus hoezo: Niet Instappen?
Maar dit ridicule verschijnsel haalt het niet bij het incident van de moeder met de buggy, die op het nippertje het perron bereikt terwijl de tram nog stilstaat, maar met een strenge vingerwijzing van de machtswellustige RET conducteur wordt verwezen naar de deur achterin de tram. Ze loopt er heen, maar de tram begint gelijktijdig te rijden. Ze kan niet meer instappen. De conducteur kijkt, grijnst en draait zich om. Niemand die de trambestuurder of de conducteur vermaant dat hij nog even moet stoppen.
Het mijn gewoonte (nog?) niet om mijn oren uit te rusten met de blijkbaar obligate oordopjes van telefoon of iPod: ik zit veel te veel als een kuiken om me heen te kijken. Er is ook een hoop te zien: mensen in alle leeftijdsklassen, soorten, maten en kleuren, forenzend, transfererend, recreërend op weg naar een bestemming. Mijn wereld is groter geworden door het OV, immers in de auto op weg naar je bestemming ontmoet je niemand. In de tram, bus of metro kom je van alles tegen en mits de oordopjes van de medereiziger geen belemmering vormen, is een praatje zo gemaakt.
Ontmoetingen daar was het me ook om te doen, zowel in mijn keuze voor een nieuwe functie, als wijze van reizen bij uitvoering van die functie. Bovendien koos ik er ook maar weer eens voor om ontmoetingen te genereren op een datingsite. Maar na 7 dagen gratis ‘full membership’ en de gebruikelijke berichten met daarin passages als ‘gelukkig woon ik niet meer in Rotterdam, want de huidige bevolking staat me niet aan’, wist ik het zeker: dit soort platforms waarop mensen elkaar ontmoeten, is voor mij een tram waarop staat ‘Niet Instappen’, nét voor hij de remise inrijdt. Zelfs voor een klein stukje wil je er niet in mee.
Laatste reacties