Zojuist mailde ik de volgende klacht naar KWF:
Geachte dames en heren,
Het duurde even voordat de volle hevigheid van mijn ontsteltenis vorm kreeg, maar vanmorgen nam dat zulke proporties aan, dat ik besloten heb om u hiervan schriftelijk op de hoogte te stellen.
Gisterenochtend werd ik op mijn privéadres gebeld door een – op eerste gehoor – alleraardigste jonge dame van de KWF. Zoals een goed telemarketingscript beoogt te doen, peilde zij – dit script volgend – mijn bekendheid met het KWF. Bij de volgende vraag: “Was er bij iemand in mijn omgeving al eens kanker geconstateerd?”, kreeg ik al een pukkeltje in mijn nek – immers als volksziekte kent volgens mij iedereen wel iemand met deze ziekte – maar toch beantwoorde ik , naar waarheid, dat ik zelf kankerpatiënt ben geweest. Belangstellend, zoals voorgeschreven en in simulatiegesprekken geoefend, werd verder geïnformeerd of alles goed met me ging – ja wel –, of ik inmiddels genezen was verklaard – ja gelukkig wel – en hoe geweldig fijn deze dame dat wel niet vond.
Vervolgens werd ingegaan op het feit dat de KWF er recent voor had gekozen om in plaats van een collecte op straat of huis-aan-huis, nu een telefonische actie op te starten om donateurs te werven voor met name onderzoek naar geneeswijzen voor kanker bij kinderen. “Had ik kinderen?” – ja – nu dan wist ik als geen ander hoe vreselijk het zou zijn als ook bij mijn nakomelingen deze ziekte zou worden gediagnostiseerd. (tweede pukkel ontstaat in de nekstreek, immers hier kan ik wakker van liggen en dus is het niet prettig als een wildvreemde mij daar in het kader van fondsenwerving nog eens extra mijn neus in wrijft).
Door de pukkelreactie ben ik op mijn hoede geraakt en besluit ik zo snel mogelijk dit gesprek te willen beëindigen. Ik meld daarom dat ik het doel fantastisch vind, de KWF een warm hart toedraag, maar dat ik op dit moment geen ruimte heb om die betrokkenheid in klinkende munt om te zetten. De toon wordt aan de andere kant al iets harder, want donateur worden kan al vanaf € 2,50 per maand en is maandelijks op zegbaar, dus wat bedoel ik nu precies met geen mogelijkheden op dit moment? Ik volhard edoch in mijn stelligheid zelfs dat niet te kunnen missen, waarop – als klap op de stuitende vuurpijl – de tot feeks getransformeerde telemarketeer – mij toe bijt, dat zij het jammer vind dat juist ik, die al baat heeft gehad bij het onderzoek wat KWF heeft uitgevoerd in het verleden, niet bereid ben om donateur te worden.
Verbouwereerd verbreek ik de verbinding, om vervolgens al microbloggend op Twitter melding te maken van deze apert agressieve actie, die onkies is voor welk doel dan ook, maar zeker voor een charitatief doel. Het KWF moet zich schamen!
Wilma van Raamsdonk, Rotterdam 26 november 2008.
Laatste reacties