Hij zette het woordenboek N-E weer terug in de kast. Tot vanavond had hij het de afgelopen 2 weken veelvuldig geraadpleegd, eerst weifelend in overtuiging van zijn beheersing van de Engelse taal. Later vaker, omdat hij – zeker tijdens hun Skype-gesprekken waarin toch het non-verbale aspect grotendeels verloren ging – de nuance op zeker in het Engels wilde vertalen. Het woordenboek was na zijn allereerste raadpleging niet meer terug op zijn plek geplaatst. Tot nu.
Hij had haar ontmoet in de trein en was op slag, laten we zeggen; op z’n minst, zeer geïnteresseerd, zo niet verliefd. Normaal gesproken had hij zijn speelse spraakwaterval wel paraat, maar nu het onverwacht in het Engels moest, was hij wel even van zijn stuk. Charismatisch als altijd was het hem gelukt haar te interesseren voor een vervolgafspraak en ze was zelfs na een tweede spontane date een nachtje blijven slapen. Toch spraken ze dan weinig met elkaar of althans voerden uitsluitend gesprekken van weinig betekenis.
Hij liet haar lachen, zij betoverde hem. Zijn poëzie vertaalde hij als ze niet samen konden zijn en hij zich vertwijfeld af vroeg waarom zij de noodzaak niet voelde om frequenter te bellen, te sms’en, te e-mailen, bij hem te zijn. Als ze er wel was, schonk hij haar zijn ingelijste werk, wachtte hij op haar overgave… die uitbleef.
Het was gedoemd te mislukken en zelfs dat viel lastig te communiceren in een voor beiden vreemde taal, terwijl zij van auditie naar auditie leefde en hij plichtmatig zijn 9-to-5 vervulde. Ze verraste hem totaal tijdens hun laatste samenkomst. Onverbloemd en met de deur in huis vallend, zegde zij hem de wacht aan. In vloeiend Nederlands …
Geplaatst door: |