WorldWideWilma

Back to grey

We zijn weer terug in Nederland. Dat is wel even wennen. Wennen aan de kleuren, want in plaats van een – omringd door een staalblauwe hemel - zon die opkomt boven de Golf van Aqaba – een uitzicht waar elke dag de afgelopen 12 dagen mee begon – ligt Rotterdam weer aan mijn voeten in het grijs. Wennen aan de temperatuur. Vannacht meldde de piloot een ruime 12 graden C tijdens de landing op Schiphol, terwijl het kwik in de Sinaï, op het dauwpunt, niet lager dan 28 graden C kwam. Wennen aan het ritme van alledag. Het werk zal morgen al weer beginnen. Wennen aan de gezichten van alledag. Geen interessante ontmoetingen meer met een verrassende mensen, zoals de Kuweitse prins met zijn veel te dikke zoontje (door ons tot Royal Vetklepje gedoopt), die door de 3-mansterke security alles wat zijn hartje begeerde aangereikt kreeg, terwijl papa mij complimenteerde met een zeer mooie zoon (en terecht). Wennen aan de slechte service in de horeca. Geen weinig verdienende, 14-uur per dag en ver van huis werkende, maar desalniettemin dag-in-dag-uit oprecht goedgemutste en klantvriendelijke obers, die je teleurstelde door hen de kans op het verlenen van een zeer hoge servicegraad te ontnemen, door bijvoorbeeld zelf het afval in de daartoe bestemde terracotta vaas op het strand te deponeren. Geen steelse blikken van moslimmannen (al zijn ze bijna 30 jaar jonger!), die de kunst van subtiel flirten als geen ander verstaan (aan deja-vu’s dus geen gebrek). Weer wennen aan Senseo-koffie, want Starbucks zit hier niet om de hoek. Wennen ook aan het weer zelf bereiden van de maaltijden nu het ‘maak-je-keuze-en-laat-het-je-smaken’-seizoen (a.k.a vakantie!) is afgelopen. Laat ik beginnen met een witte was te draaien en ondertussen te stofzuigen!

Boer(ka) zoekt vrouw

In tegenstelling tot de meeste andere Nederlanders zitten we in Sharm el Sheikh niet in een resort, maar hebben we gekozen voor (redelijk groot overigens) hotel, direct aan de Na’ama Baai gelegen en midden in het centrum. Ik schat dat er meer dan 800 gasten in het hotel verblijven en - los van een groep van 30-40 Italianen, waardoor overigens het geserveerde eten van een enorm hoge kwaliteit is – is er geen sprake van een overgrote meerderheid van één nationaliteit. Sterker, ook de ‘plaatselijke’ toeristen, gasten uit Jordanië, Saoudi Arabië en andere golfstaten zorgen voor een enorm mooi palet in de horecaruimten, bij het zwembad en op het strand. Zo tref je op nog geen 5 meter van elkaar een strakke Slavische schone (waarom altijd in gezelschap van een veel te dikke, lompe man?) in een veel te kleine string-bikini, direct naast een moslima, gehuld in een boerkini met tijgerprint (want die zijn bij de plaatselijke detailhandel hét etalageartikel). In de zee worden deze dames liefdevol begeleid door hun echtgenoten (in normale zwemboxer) bij het snorkelen en ook op de rand van het zwembad zien we de ene moslima na de andere met veel plezier het zwembad in plonzen, al dan niet geholpen door een zacht duwtje van manlief (zelfs de kleine groep dames die alleen ná zonsondergang het zwembad frequenteren hebben – samen met hun echtgenoten – de grootste lol.  In de zaal waar dagelijks het ontbijt, de lunch en het diner (ja … we zitten all-inclusive en nee …. dat vooroordeel kan ik beslist weerleggen) wordt geserveerd, tref je dan ook nauwelijks verhulde dameslichamen naast die in zwarte boerka’s gehuld zijn aan. Deze laatste groep moet overigens wel erg veel moeite doen om het eten te laten smaken, want voordat zo’n hap onder de mondbedekkende zwarte lap verdwijnt is er heel wat creativiteit aan de dag gelegd.

Desalniettemin zijn de familietaferelen, ongeacht nationaliteit, kleding en samenstelling bij elke tafel gelijk: geanimeerd en gezellig. Sharm zou dus een prima werkbezoekbestemming voor Geert Wilders kunnen zijn, want dat deze moslima’s onderdrukt worden door hun echtgenoten is mij in ieder geval niet opgevallen. Daarover zouden we kunnen discussiëren in termen van: wordt hier al of niet de schijn opgehouden, maar volgens mij is dat laatste vooral een bezigheid van westerse echtparen.

Our home away from home

One step beyond: the nightbus to Cairo

Een week lang hebben we cultuur gesnoven en zand gehapt. We waren zo dichtbij Saoudi- Arabie dat een providerwissel op mijn mobiel zich meldde. De Golf van Aqaba zat er wel tussen, maar de Saoudi's hadden ons in de gaten! Zo kwamen we ook met de nachtbus in Cairo terecht. Een stad die me 'by surprise' echt te pakken heeft. Het mondaine van de Nijloevers, het metropolistische van de hoogbouw aan beide kanten en het contrast met de sloppenwijk, waar in de smalle steegjes tussen de opgestapelde krotten de woestijn nog steeds de stad lardeert, was adembenemend. De piramides bleven daardoor wat mij betreft een extraatje.

Overal waar we komen in Egypte en dus ook in en om ons hotel, ruikt het naar nicotine, staan asbakken 'ready to use' voor je neus, of worden daar gezet zodra je plaatsneemt en de sigaretten zijn zo wat te geef. Egypte wordt wellicht daardoor ook veel bezocht door stugge rokers, want ook onder de toeristen is roken eerder een regel, dan een uitzondering. Het lijkt erop dat Egypte me wil beproeven, maar ja .... roken, dat stadium ben ik al voorbij: één stap slechts, maar toch....

Beautiful

Wat ik nog niet gemeld had, maar wat zeker het vermelden waard is, is dat we al weer twee dagen genieten van onze nieuwe kamer. Gelegen op de 2e verdieping en voorzien van 3 raampartijen, waarvan 1 een plafond tot grond schuifdeurconstructie die toegang verschaft tot een prachtig balkon. Beautiful, zonder meer. Ten tijde van de verkassing was Deniz behoorlijk ziek. De vloek van de Farao wordt dat hier genoemd en uit zich door alle tegenovergestelde richtingen die voedsel normaal gesproken aflegt. In de lift ging hij zelfs even onderuit, zodat de daadwerkelijke verhuizing 3 uur later plaatsvond. Dat alles was gisteren al weer allang vergeten, terwijl op de thee gingen bij de Bedouien en vervolgens een rit door hartje Sinai aflegde op kameel. Gelukkig was de volgende stop een snorkelbreak, zodat we weer enigszins konden afkoelen. Doordat we de gehele dag in de woestijn hadden doorgebracht hebben we gisterenavond de avond als koeltjes ervaren, terwijl de minimumtemperatuur toch echt steevast bij 28 graden blijft steken.

Beautiful, zo werd ik vanmorgen door de Egyptian genoemd die de Beachbar runt. Hij zegt het absoluut tegen elke dame in het hotel, maar het is knap lang geleden dat iemand van het andere geslacht mij zo noemde, dus ik stak het compliment mooi en mijn zak, ergens tussen de eerste en tweede vetrol, die na het stoppen met roken is ontstaan. Zelf vind ik de Italiaanse man met brede schouders en een sixpack die een abonnement op een fitness-club verraadt ook errug Beautiful. Maar ja ....

Eten, Bidden en Beminnen

Elke vliegreis die ik maak, dat klinkt interessanter dan het in werkelijkheid is natuurlijk, want doorgaans is dat gewoon maar een keer per jaar, wordt voorafgegaan door de aanschaf van het ‘ Schiphol-boek’. Hoewel mijn koffer ook meegenomen boeken bevat, kan ik niet boarden op de nationale vlieghaven, zonder eerst een boek aangeschaft te hebben. Deze reis is de keuze op Eten, bidden en beminnen gevallen van Elisabeth Gilbert. Het zal de meerderheid van haar lezers zijn overkomen, maar na 75 bladzijden herken ik een groot deel van mezelf in haar verhaal (geen wonder dus dat het een bestseller is). Op het strand en op de momenten dat zoonlief ook zijn boek (het Mac-book) ter hand neemt, duik ik weg in Gilberts zoektocht. Morgen zal daar weinig van komen, want om 07.15 uur vertrekken we richting Abu Caloum met de jeep om aldaar al snorkelend en per kameel wilde avonturen te beleven. Wordt vervolgd ...

Egypte, deel 1

Na een voorspoedige tram/trein/vliegreis kwamen we, toch wel weer redelijk aan de late kant en dus in het pikkedonker, aan in Sharm el Sheikh. We zitten midden in het bruisende centrum en geloof me, dat is een understatement. In de straten die direct in de omgeving van het hotel zijn gelegen, buzzt het van Arabisch vertier, rondslenterende stelletjes en waterpijprokende toeristen uit de directe omgeving van de Sinaï. Met andere woorden: het aantal Europeanen is beperkt en dus hebben we instant het idee daadwerkelijk in een andere wereld onze vakantie door te brengen. Van enig uitzicht vanuit de kamer is helaas geen sprake, maar daar wordt aan gewerkt. Morgenochtend verhuizen we van de per abuis ons aan toegewezen, ruime en keurig verzorgde – dat moet gezegd - raamloze ruimte naar de goede kamer. Hoewel mede hierdoor onze eerste indruk een tikkie negatief is uitgevallen, zijn we vanmorgen met goede moed de Rode Zee ingestapt. Met snorkelset uiteraard, want dat is hier zoiets als een rollator in een verzorgingsflat en een Klippan-Ikea bank in een studentenflat, wat ons vervolgens vele ‘ close encounters of the third kind’ opleverende met de plaatselijke visstand. Mijn hemel!  Zo dichtbij, zulke grote tropische vissen (in zulke grote getalen) was ik niet eerder.

De verleiding bestaat dus wel degelijk om de gehele vakantie van 14 dagen de snorkelset onlosmakelijk van het gezicht te maken, maar door het gevaar dat ik dan met een mond thuis kom die dan het meest op de mond van een opblaaspop lijkt, zie ik daar toch maar van af.

In memoriam Dolf Beumer

Welkom thuis. Dat waren zijn eerste woorden voor mij. Ik was 19 en solliciteerde naar een functie waar ik de competenties niet voor had, maar het bedrijf was lekker dichtbij mijn huis op het Noordereiland gevestigd. Ik drentelde achter de directeur-eigenaar aan tijdens de rondleiding door het bedrijf en in het trappenhuis kwamen we hem tegen. Een stijlvolle einddertiger met een flamboyante snor – modisch in 1979 – gekleed in een groen driedelig tweedkostuum, dat zeker niet alledaags was.

Achteraf was het een rare opmerking. Ik vond het een suf bedrijf, waar ik weliswaar werd aangenomen. Hij bleek al jaren gefrustreerd in zijn functie als bedrijfsleider en solliciteerde aan de lopende band om er zo snel mogelijk weg te komen. Welkom thuis?

 

Al in mijn proeftijd kregen we het flink met elkaar aan de stok. Zijn frustratie reageerde hij dagelijks af door recht tegenover mijn kantoor, de deur van het zijne dagelijks met een enorme klap dicht te gooien. Ik zat privé tot over mijn oren in de sores en had absoluut geen zin in dit soort chagrijn. Hoewel hij mijn leidinggevende was, sprak ik hem er fel op aan. Het werd een heftige discussie, die uiteindelijk het startpunt werd van een bijzondere vriendschap.

 

Dolf. We deelden lief en leed, succes en tegenslag, 22 jaar lang, dag in dag uit, eerst als collega’s, later als compagnons. Hij trok me uit een leven dat niet deugde, coachte me zodat mijn talenten vruchten afwierpen en leerde me te focussen op een doel, zodat ik mede door zijn bezielende steun, elk doel wat ik stelde ook bereikte. Hij bond me een notitieblok voor zodat ik na mijn proeftijd toch mocht blijven, hij bracht me op het idee om een marketingopleiding te volgen, richtte met mij Marketing Plus op. Samen – als perfecte aanvulling op elkaar – maakten we door hard werken daarvan een succes. Samen – met tranen in onze ogen – trokken we de stekker uit ons geesteskind toen we door mijn privésituatie de kwaliteit niet meer konden borgen. Samen werd vanaf dat moment verleden tijd, maar de vriendschap bleef.

 

Dolf. De enige persoon in mijn leven die ik 100% kon en zal vertrouwen. Zijn oordeel – en alleen het zijne - vertrouwde ik blind. De enige persoon in mijn nu 49-jarig leven waar ik, op mijn beurt, altijd eerlijk tegen ben geweest, want ik mocht ook blindelings vertrouwen op zijn onvoorwaardelijke vriendschap.

 

Dolf stierf, na een kort ziektebed op 31 juli. Op 4 augustus, de dag dat de ss Rotterdam thuiskwam, werd hij gecremeerd. Ik heb tijd nodig om dat de aanvaarden.