Het is voor de regelmatige bezoeker aan dit blog duidelijk, dat ik met regelmaat veel plezier heb in gezamenlijke activiteiten met mijn nazaat. Echter, vanuit mijn desinteresse voor sport – zowel met het beoefenen als het aanschouwen ervan heb ik hoegenaamd helemaal niks – is samen plezier beleven tijdens lichamelijke inspanning bij ons thuis nooit voorgekomen. Tot afgelopen donderdag dus.
Ik heb mezelf namelijk een Wii cadeau gedaan. Nadat op 20 april de nicotine definitief uit mijn leven werd verbannen, sloeg de spontane drang tot beweging genadeloos toe. Ik wandelde al weer wat vaker én langer en deed, op de nooit eerder gebruikte Powerplate, onverdroten mee met @Homefitness op Twitter, maar het was nog lang niet genoeg.
De Wii bestelde ik eerst online, maar door lange levertijden week ik uit naar de parallelle import van FutureZone en vanaf donderdag was het dan zo ver: zoonlief en ik – we -werden een Mii en samen Wii. Mijn Mii, ofwel mijn virtuele alter ego, lijkt als 2 druppels water op mij en heeft een Wii-age van slechts 38 jaar, zo bleek uit de eerste test. Dat is natuurlijk vast een marketingfoefje: degene met de hoogste leeftijd die zich ná primaire activering van de console registreert, is waarschijnlijk degene die heeft betaald en dus standaard 11 jaar jonger dan in real life. Cognitieve consonantie heet dat in de marketingboeken en die heb ik wel degelijk gelezen… Maar goed, daags voor je 49ste verjaardag kikker je er, marketingtruc of niet, toch van op!
Als ik mijn Mii met de remote op het Tv-scherm beroer, dan springt ze dartel in het rond of maakt ze een pirouette. Mii-sturberen heb ik dat inmiddels maar genoemd.
Een Mii zijn is leuk, dat is buiten kijf. Als Mii roetsj ik uitstekend, nee zelfs winnend, van de skischans af, óók dus buiten Nieuwjaarsdag om. Als Mii blijk ik elke fantasie te boven gaand ook een uitmuntend tennisspeelster, die iedere tegen-Mii – Deniz of een guest om het even – wel even een poepie van de tennis court laat ruiken, inmiddels steevast gecombineerd met het scanderen van typische sportretoriek, zoals: “Eat mii Grass!”
De golfclinic van een leven geleden werpt ook op de virtuele fairway en green zijn vruchten af, maar in het als keeper koppen van de voetballen, of het in bedienen van de honkbalknuppel en in het boksen, is Deniz’ Mii absoluut mijn Mii’s meerdere. We trainen en oefenen zó gemotiveerd, dat de Wii ons maant tot rust en pauze. Die pauze heb ik maar meteen benut om mijn naam te veranderen in Wii-lma.
Laatste reacties