Het is precies een maand geleden, nou ja vier weken dan, dat ik ben gestopt met roken. Geheel tegen alle verwachtingen in viel het allemaal wel mee, de eerste weken. Waar ik nooit in had geloofd, maar wat wel degelijk waarheid bleek, was dat je inderdaad die knop in je hoofd moet omdraaien. Waar ik bij eerdere pogingen meteen allerlei ontwenningsverschijnselen in de vorm van lichamelijke stress ging vertonen, verloopt deze poging juist probleemloos. Ontwenningsverschijnselen zijn er totaal niet en afwijkend gedrag evenmin, behalve dan dat ik blaak van zelfvertrouwen omdat het me allemaal zo gemakkelijk afgaat. Zelfs in het meest rokerige jazzcafé van Rotterdam in gezelschap van een stug rokende zus, kwam ik twee weken geleden niet in de verleiding.
Verder beschik ik over erg veel energie, kan ik niet meer uitslapen, zodat ik ook op vrije dagen ‘er klaar voor ben’ om een uurtje of 8 (dat is sowieso geheel nieuw voor mij) en gebruik ik die energie en tijd voor meer lichaamsbeweging in de vorm van Twitness (homefitness met mede-twitteraars) en wandelen, heel veel wandelen. Dat moet ook wel, want een puissant nadeel van het stoppen met roken is ook al manifest. Zo ben ik een flink aantal kilo’s aangekomen, zonder overigens compensatiegedrag in de vorm van snoepen of meer eten, en dat is niet alleen zichtbaar, maar ook merkbaar aan het feit dat zomerkleding in een maat groter moeten worden aangeschaft. Men zegt dat het tijdelijk is zo lang ik maar blijf bewegen en op blijf letten wat ik eet, zonder echt te lijnen (want dat trek je niet: gelijktijdig stoppen met roken én lijnen).
De eerste dagen nam ik wel een stuk of vijf nicotinekauwgumpjes om het gebrek aan door nicotine vrijgekomen dopamine te compenseren. De afgelopen week is ook die behoefte gesust en volstaat zo nu en dan, al werd ik de laatste dagen toch wel wat chagrijnig en reageerde ik steevast negatief als mijn mening werd gevraagd.
Een gesprek in de kroeg na het winkelen afgelopen zaterdag nam daardoor wel een hele andere wending. Toen ik deze symptomen koppelde aan het exact 4 weken niet roken, gaf mijn gesprekspartner aan onder dezelfde symptomen gebukt te gaan, maar dan als gevolg van het exact 1 jaar lang niet hebben van seks. Ik liet het even tot me doordringen, rommelde wat in mijn tas, vond een nicotinekauwgumpje en stak die in mijn mond. “Tja”, mijmerde ik, “daar zouden ze ook een kauwgumpje voor moeten uitvinden”.
Laatste reacties