WorldWideWilma

Moeder van ....

Op de dag dat zoonlief werd geboren, werd ik voor het eerst van mijn leven ‘anders’ aangesproken. Tot 7 april 1995 was ik Wilma van Raamsdonk, gevolgd door – meestal – mijn professionele kwaliteiten of – in mindere mate - hilarische mis- cq. gedragingen in het uitgaansleven. Nooit was ik ‘de vrouw van..’, dat was eerder andersom, gezien het aanmerkelijk verschil in treden op de maatschappelijke ladder waarop mijn echtgenoot en ik pleegde te functioneren. Een fenomeen dat puur door ons verschil in etnische afkomst werd veroorzaakt en dat indirect ook tot onze scheiding leidde.

Maar op die vrijdag werd ik voor het eerst aangesproken als een persoon van iemand anders. Net uit het ziekenhuis ontslagen, na een snel verlopen poliklinische bevalling, sprak het buurmeisje van 8 jaar, voor ik, onwennig, met Maxicosi het woonhuis kon betreden mij aan met: Moeder van Deniz …. om haar zin te vervolgen met een verzoek om zo snel mogelijk op visite te mogen komen om de baby vast te kunnen houden.
Met rondgierende hormonen van top tot teen, was vals sentiment volledig aan mij besteed en dus ontroerde mij deze geheel nieuwe aanspreektitel.

Er volgden jaren van aansprekingen in relatie tot Deniz, uit monde van vriendjes of tijdelijke niet-vriendjes, wanneer deze hun beklag kwamen doen over het gedrag van zoonlief tijdens het spelen. Moeder van Deniz of – het puur Rotterdamse: Deniz-suh moeder – vielen mij dagelijks ten deel, in alle gevallen uitgesproken door kinderen. Ontroeren deed het me niet meer, los van de tot rust gekomen hormonen, duidde een zin die met deze woorden begon doorgaans op misstanden, waarop adequaat opvoedkundig gereageerd diende te worden…

Jaren gingen er voorbij, waarin ik gewoon als Wilma werd betiteld door de vriendenkring van zoonlief, waarschijnlijk mede doordat ik mij dan ook op deze manier nadrukkelijk aan hen voorstelde.
Kleine kinderen worden groter en dus ben ik nu Moeder van een brugpieper, die afgelopen week op brugklaskamp ging. Hij begint opnieuw op deze school, zonder oude klasgenoten of bekenden en dat geldt voor mij dus net zo.
Tijdens het verzamelen buiten de school, in afwachting van de bussen, werd het hoog tijd om nieuwe contacten te leggen. Daar ben ik niet moeilijk in, dus binnen 5 minuten was ik verwikkeld in het min of meer obligate onderwerp: wennen op de nieuwe school. Omdat mijn gesprekspartner geen enkel initiatief nam, stak ik zelf maar tussen 2 zinnen mijn hand uit en stelde mij voor. Mijn gesprekspartner bleek: De Moeder van Sven te heten …., die mij vervolgens haar man voorstelde als De Vader van Sven en aan hem meedeelde dat ik de Moeder van Deniz was. En zo ging het daar voor die school nog een half uurtje door. Diverse ouders ontmoette ik, van geen weet ik een naam en allen hebben mijn naam ingeruild voor mijn status: Moeder van Deniz…..

Uit het raam

Vandaag staan de wolkrabbers in de mist. Zo zien de geïnteresseerde bezoekers aan het Wolkenkrabberweekend Rotterdam dus niet ....

De Pers kopt: 'De wolken voelen dichterbij'

Deze foto nam Deniz afgelopen dinsdag tijdens het bezoek van een ongelooflijk leuke meid: Tisha Eetgerink, journalist bij De Pers.
Burofris, organisator van het Wolkenkrabberweekend had ons samen gebracht. Voor een artikel in De Pers van zaterdag 22 september zocht ze een ras-echte, trotse Rotterdamse familie, wonende in een wolkenkrabber.... Yep that's us! En natuurlijk waren de foto's van Deniz opgevallen in de rubriek 'Dagelijks raam'. We hadden een enorm leuk gesprek, waarin we deze, in Amsterdam woonachtige, journalist in geuren en kleuren uitlegde wat zo leuk is aan wonen op grote hoogte, in Rotterdam dan wel ja..... Dit werd het resultaat:

Download Denware_DePers.jpg

We will never forget 9/11

Juicy stories about forgotten glories
make you realise that times are changing.
What will our children remember of their past?
A technocratic world that didn’t last?
Will they remember the 11th of September?
And the consequences of big expenses?
Or will they be the ones who make it right.
New philosophies built on fright.
Will they have honourable objectives?
Or are they bound to loose themselves in digital prospectives?
What will they learn of the contemporary views?
Will they be capable to pay our dues?

OV-chip is watching you ...

Wanneer weet niemand, maar zeker is dat de strippenkaart national tot het verleden gaat behoren en vervangen wordt door de OV-chipkaart. Hier in Rotterdam mogen we al een tijdje wennen aan de OV-chipkaart. Eerst vrijblijvend, maar hoewel opnieuw uitgesteld, kan het echt niet lang meer duren of we kunnen alleen nog maar chippen in de metro. Tijdens het North Sea Jazzfestival konden ook bezoekers van buiten Rotterdam kennismaken met de OV-chipkaart; de speciale vervoerstarieven (én de ‘nachtmetro’, die voor deze gelegenheid speciaal in het leven was geroepen) waren alleen geldig c.q. toegankelijk in combinatie met een OV-chipkaart. Met stickertje van het festival weliswaar….

Persoonlijk vind ik het een zegen om zonder strippenkaart te reizen. Ik reis niet vaak met het openbaar vervoer binnen Rotterdam. Ik woon gunstig ten opzichte van het centrum en mijn werkgever verschafte me een parkeervergunning om in de directe omgeving van de Wijnhaven mijn auto – ook in het weekend – te parkeren, die ik als primaire arbeidsvoorwaarde koester. Dus die weinige keren, dat ik in de tram of metro stap, heb ik geen enkel benul van zones of aantal strippen. De OV-chipkaart leg ik eenvoudigweg op een scanner en als ik uitstap ook. De RET berekent vervolgens hoeveel zones ik in hoeveel tijd heb bereisd en klaar is Kees. Ik snap de commotie omtrent invoering dus totaal niet.
Correctie… ik snap het sinds deze week wél, maar waarschijnlijk om een geheel andere reden dan de meeste klagers.

Mijn zoon reist sinds 1 september structureel met het openbaar vervoer, nu hij de naburige basisschool heeft ingeruild voor Tweetalig HAVO/VWO in Blijdorp (de wijk, niet de dierentuin). Het werd dus tijd om zijn gepersonaliseerde OV-chipkaart te voorzien van een jaarabonnement. Toen we de kaart ruim een jaar geleden aanschafte diende deze slechts, tenenkrommend, om zich te identificeren als hij alleen reisde, aangezien menig treinconducteur niet overtuigd bleek van zijn reductietariefwaardige leeftijd.
Elk begin is moeilijk, dus ook hij stapte pardoes op zijn derde schooldag in de verkeerde tram, die hem uit de zone of stergebied zoals dat in RET-jargon heet, waarin zijn abonnement geldig is, bracht. Vervolgens bleek de kaart eigenaardige piepgeluiden voort te brengen. Het werd dus hoog tijd voor en bezoek aan het RET-informatiepunt.

Daar aangekomen bleek het probleem op zich binnen 3 minuten opgelost te kunnen worden. Tot zover was ik dus nog steeds onverminderd positief over de OV-chipkaart, maar toen gebeurde het: de bijzonder klantvriendelijke dame achter het loket lachte allerhartelijkst toen ze me in vertrouwen nam en voorstelde de kaart uit te lezen, daar vervolgens een printje van te maken en deze mij presenteerde met de woorden: “We kunnen de OV-chipkaart uitlezen,waardoor we de hele reisgeschiedenis van uw zoon in kaart brengen. Zo weten we precies waar en wanneer hij was”.
De rode pukkeltjes kwamen op in mijn nek, rillingen maakten zich van mijn rug meester. Ik ben fel tegen die hele identificatieplicht en de controlegeilheid van Balkenende, Klink en Rouvoet doen mij dagelijks serieus mijmeren over emigratie naar een ander land.
In alle publiciteit over de OV-chipkaart heb ik dít niet gelezen. Als straks iedereen, nationaal, in het bezit is van een OV-chipkaart, is het reisgedrag van iedereen dus binnen luttele minuten te achterhalen, als kassabon uit te draaien en God mag weten aan wie te presenteren.
Een aardig onderwerp voor de rubriek: Wist u dat …?, dacht ik zo ….

Proud Mom

Bezoekers aan dit blog weten al dat ik enorm trots ben op zoonlief Deniz. Niet alleen op het mens(je) wat hij is, maar ook op zijn talent als DJ én fotograaf. Vanaf vorige week is die trots een stuk objectiever geworden: de organisatoren van Wolkenkrabberweekend (20 t/m 22 september) hebben Deniz geselecteerd om iedere dag een foto te posten op hun website in de rubriek ‘Dagelijks raam’ – een subrubriek van ‘Raam op Rotterdam’.

Menselijk lichaam in de aanbieding

In de hectiek van ‘last-minute’-schoolspullen shoppen, waarin ik nu eenmaal als moeder van een brugpieper momenteel dien én wil verkeren, kwam ik in een lange rij bij de kassa van de Hema terecht. Ampel tijd voor bezinning, maar ook voor observaties.
Mijn oog viel op een aanbieding:

Menselijk lichaam
7 onderdelen, inclusief
informatieboekje
van 16,95 voor 13,-

Mijn fantasie sloeg op hol. Was dit de ultieme commercialisering van transseksuele operaties? Als je vond dat je niet in het goede lichaam zat, kon je nu een nieuw lichaam aanschaffen bij de Hema. Compleet met informatieboekje, toch altijd handig met zoveel nieuwe onderdelen, én nog voor een schijntje óók.

Dit ging om grote aantalen lichamen…. De economy of scale ligt immers ten grondslag aan aanbiedingen, zo leerde jaren geleden mijn marketingdocent me. Wie was de aanleverende partij van die grote aantallen? Een huurmoordenaar, een genadeloze ‘butcher’, met een morbide dwang om lichamen niet alleen te verkrijgen maar ook te verzagen naar 7 onderdelen?

Of was het toch Hans van Breukhoven die hier achter zat, samen met zijn ‘lichaamrenovatie koningin’ Conny. Een confectielichaam is niet langer alleen voor mensen uit welstandsklasse A weggelegd, maar ook voor welstandsklasse D, via het geëigende distributiekanaal Hema, van oorsprong een formule met een hoog éénheidsgehalte’.
Thuisgekomen ontdekte ik dat deze aanbieding ook via internet kon worden besteld…. hoef je er niet eens de deur voor uit. Wat een gemak!