WorldWideWilma:

Overtuigd dat ze het verkeerd had verstaan, keek ze hem vragend aan; vragend om een herhaling van die laatste zin. Ze had het onmogelijk goed verstaan, dat kón gewoon niet. Hij zou zo’n man niet kunnen zijn. Daar had ze had van begin af aan toch op geselecteerd. Op alle contactverzoeken die ze had ontvangen op haar Relatieplanetprofiel, door ingeschrevenen steevast als RP aangeduid, zodat enerzijds een saamhorigheid werd gecreëerd en anderzijds een zekere discretie werd gewaarborgd, volgde een uitgebreide profielstudie. Daar waar opleiding, baan, type huis (een keuze uit: flat, etagewoning, tussenwoning, hoekwoning of vrijstaand huis) niet in het profiel waren aangegeven, startte ze een geveinsd geïnteresseerd emailtraject op om deze informatie alsnog te achterhalen. Of het profiel al of niet werd vergezeld van een foto interesse haar niet. Sterker: de foto raadpleegde ze pas als er een datum en plaats voor een ontmoeting was afgesproken en dan uitsluitend met herkenning als doel.

Zelf had ze haar eigen profiel enigszins opgepimpt, zodat ze door de over de juiste financiële zekerheden beschikkende potentiële partner serieus zou worden genomen. Haar foto’s waren realistisch, maar ze had dan ook nooit te klagen gehad over haar uiterlijk: haar lange blonde haren, grote blauwe ogen, volslanke lichaam en lange benen – alleen te zien op de foto waar ze bij een gietijzeren hek poseerde – trokken, ook nu ze de vijfenveertig was gepasseerd nog steeds de aandacht.

Ze was vijf jaar geleden gescheiden, haar kinderen waren nog net geen jaar de deur uit, en ze was hard toe aan een nieuwe relatie. In het uitgaansleven had ze wel leuke mannen leren kennen, maar ze had zichzelf deze keer beloofd niet te blijven hangen aan een gezellige man met 12 ambachten en 13 ongelukken, waardoor zij als administratief medewerkster op een advocatenkantoor altijd kostwinner was geweest, maar aan één die een zorgeloze toekomst kon garanderen. Niet dat ze aan het golddiggen was, rijkdom was welkom, maar geen voorwaarde. Ze wilde gewoon en man met een vast, tweemaal modaal inkomen, een prima pensioenregeling en een leuk, goed onderhouden huis in een goede buurt. Die bleken niet in rijen van twee opgesteld te staan in het uitgaansleven en dus had ze het advies van een vriendin opgevolgd en zich ingeschreven bij www.relatieplanet.nl.

Talrijke contactverzoeken had ze inmiddels gehonoreerd met leuke, soms ietwat ondeugende emailtjes, veelal opgesteld door een bevriende tekstschrijfster van een reclamebureau. Haar onvermogen om foutloze emails te schrijven kon ze gemakkelijk maskeren tijdens de dates. Door haar uitstraling en flair omzeilde met gemak haar tekortkomingen. Elke date was succesvol geweest. Alle mannen die ze had ontmoet hadden al of niet verbaal, sommigen de volgende dag per email pas, haar laten weten geïnteresseerd te zijn in een relatie met haar. Maar ze was kritisch geweest en alleen met deze man, waarmee ze nu, voor de derde keer, had afgesproken – een dagje winkelen in Amsterdam – zou ze verder gaan. Ze was er op voorbereid om met hem het bed te delen, het liefst in Krasnapolsky op de Dam, maar enig ander hotel in het centrum met minimaal 3 sterren zou ook haar instemming krijgen.

Ze waren eerst gaan koffiedrinken in het Cobra Café op het Museumplein, daarna uiteraard het de musea in en – tot haar eigen verbazing én verrukking – van daaruit de PC Hooftstraat ingelopen, op zijn initiatief. Samen met hem, een corpulente, kleine – veel kleiner dan zij, laat-vijftiger met pretoogjes en een volumineuze grijze kuif, dito baard en snor, rondbeglaasde bril op de neus, had ze schoenen bij Ab Donkers uitgezocht, perfect passend bij zijn Mcgregor XXXL-casual outfit. Daarna waren ze Wolford ingegaan en had hij goedkeurend gekeken toen zij een prachtige negligé met bijpassende body had aangewezen. Ze had het gepast, uiteraard zonder hem een voorproefje te gunnen, en kwam nu uit de ruime en smaakvol ingerichte pasgelegenheid met een enorme glimlach vol belofte op haar gezicht. Ze zou hem hierin verrassen vanavond, zijn hoofd op hol doen laten slaan, zijn hart veroveren, hem aanslaan en binnenhengelen. Haar ogen zochten hem. Hij stond op straat bij de uitgang, brandende sigaar in de ene hand, het smaakvol ontworpen tasje van Ab Donkers met daarin zijn schoenen in de andere. Hij maakte geen aanstalten om de winkel weer in te lopen. Zijn vastberaden gezicht verblikte of verbloosde niet toen hij met zijn sigaar, als lichtgloeiende richtingaanwijzer, een kant uitwees en zei: “Daar is de kassa”.