WorldWideWilma

Zinnen prikken: Het was goed

“Hij zat in mijn achterzak”, zei hij terwijl hij haar indringend aankeek. Ze voelde de grond onder haar voeten wegslaan. Een roes beving haar, realiteit werd een nare droom waaruit ze wakker wilde worden. Spreken kon ze niet meer, haar mond te droog, de oorsuizingen te hevig en haar bewustzijn in één klap weggevaagd.

Eerder op de avond was het al misgegaan, maar deze apotheose had ze niet voorzien. Direct na het avondeten was hij weggegaan, geheel onverwacht. Hij had zich opnieuw geschoren, schone kleding aangetrokken en met krampachtig ingehouden buik aangekondigd samen met zijn vrienden naar het café te gaan. Dat gebeurde vaker, maar nooit op een doordeweekse dag en zeker niet in een dergelijk opgepoetste outfit. Ze was moe geweest en had behoefte aan aandacht gehad, maar kreeg nul op rekest. Dat had haar dwars gezeten en verontrust.

De tweeling trok veel energie bij haar weg, doordat ze bij voorkeur niet tegelijkertijd, maar achtereenvolgens huilden. Ze was nog maar nauwelijks van de bevalling, 3 weken geleden, hersteld en zeker nog niet aan het nieuwe levensritme gewend. Tijd om fatsoenlijk te kramen had ze ook niet gehad. De huur van het schamele 2-kamerflatje was al 3 maanden achterstallig door de onverwachte aanschaf van een dubbele babyuitzet en dus had ze een week na de geboorte van haar zonen haar schoonmaakwerkzaamheden in de villawijk aan de overkant van singel in de ochtenduren hervat. Dat betekende ook dat ze al om 4 uur ’s ochtends opstond om de baby’s te baden, te voeden en te verschonen. ’s Middags bekommerde ze zich over haar eigen huishouden. Tijd om te ontspannen had ze daarom pas als na het avondeten de televisie aanging en ze zich tegen zijn brede lichaam aan kon vleien. Ze hield van hem.

Toen hij de deur achter zich dichttrok spookten de vragen door haar hoofd. Waarom was hij er niet voor haar vanavond? Met wie had hij afgesproken? Waarom had hij zich vanavond zo uitgedost? Tijd en geld om haar uiterlijk te verzorgen had ze niet meer gehad sinds de 5^e maand van haar zwangerschap. Haar buik leek een leeggelopen ballon, haar borsten te opgezwollen van stuwing en haar gezicht was grauw, wat de blauwe wallen onder haar ogen nog sterker geprononceerde.

Ze besloot de gezinswas onder handen te nemen, als bezigheidstherapie, om vooral niet te veel ruimte aan haar onzekerheid, onrust en teleurstelling te geven. Zijn werkbroeken en sweatshirts waren lastig schoon te krijgen, dus ze koos voor een lang en heet wasprogramma.

Hij was lasser en verdiende goed, maar niet genoeg om de noodzakelijke lasten van het gezin in de nieuwe samenstelling te kunnen bekostigen. Het stak hem, dat hem dat niet lukte. Het hield hem bezig van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Zijn vrienden, met wie hij één keer in de twee weken een biertje ging drinken in de naburige kroeg, om even zijn zorgen te kunnen vergeten, puur door er niet mee geconfronteerd te worden, hadden hem aangespoord om een staatslot te kopen. Met een kans van 1 op 2, zoals de advertenties beloofden, kon hij in één klap zijn probleem oplossen. Gisteren had hij, na lang aarzelen, tijdens zijn schaftpauze het lot gekocht. Hij had vanaf het moment dat hij het afrekende een goed voorgevoel gehad en het lot zo vaak bekeken dat hij het nummer uit zijn hoofd kende: EO 06 96 51. Hij had haar niets gezegd en was, bij uitzondering op dinsdagavond, naar het café gegaan om daar om vijf voor half 8 de trekking op televisie te zien.

Stapelpoëzie (www.blog2punt0.nl)

Zomerhitte:

De langverwachte

brief van een minnaar

over de regels van het spel

minder dan niets

was ik in vredesnaam maar thuis gebleven

 

Zinnen prikken: Generatiekloof

“Toen was jij nog niet geboren”, zei hij, terwijl zijn zakenvrienden licht besmuikt glimlachten. Ze waren op een ondernemersborrel ter afsluiting van een vakbeurs op het gebied van instrumentatie. Ze was direct na school er naar toe gegaan, in de wetenschap dat ze hem er en groot plezier mee deed om naast hem te staan tijdens zulke evenementen. Gisteren zat ze om deze tijd nog bij de kapper, om aansluitend naar de nagelstyliste te gaan. Gezien het onverwacht mooie en warme weer was ze ook naar de pedicure gegaan, vanmorgen nog, om haar blote voeten tip top te doen laten uitzien. Wie nu haar Prada muiltjes aanschouwde, zag ook haar welgevormde én goed verzorgde voeten. Zelf had ze er nooit zo veel aandacht aan besteed, maar in de wetenschap dat hij het zo bijzonder apprecieerde, had het haar een kleine moeite geleken om ook op de details van haar verschijning te letten. De koraalrode – zijn lievelingskleur uiteraard - , zijden jurk met geraffineerde paletjes met een paarlemoeren finish  viel als van zelfsprekend perfect om haar strakke lichaam . Ze wist hoe ze eruit zag en ook dat ze zou opvallen. De taxichauffeur, die haar bij de ingang van het congresgebouw maar al te graag behulpzaam was bij het uitstappen; een ultieme gelegenheid om haar zo dichtbij te zien, ja zelfs te ruiken, al was hij te conventioneel islamitisch opgegroeid om haar, al was het maar om haar elleboog te ondersteunen, aan te raken, zuchtte diep voordat hij de handrem naar beneden liet glijden om weg te rijden naar de dichtstbijzijnde standplaats .

Ze zag hem omringd met zijn zakenvrienden, in het middelpunt van de belangstelling en dus in zijn element. Zijn jarenlange goede naam en faam, niet alleen als succesvol ondernemer, maar ook als voorzitter van de branchevereniging en het vakbeursbestuur, maakten hem tot een ‘entrepreneur in residence’ en iedereen wilde met hem gezien worden.

Ze liep op hem toe, kuste hem zacht op de wang, beroerde discreet met haar verse french manicure zijn grijze haren en, zoals hij haar had opgedragen, vermeed direct oogcontact met de mannen om hem heen. Er werd gesproken over de enorme omzetboost die was ontstaan tijdens de Falkland-oorlog, waardoor er tot op de dag van vandaag nog steeds lucratief met het Britse ministerie van defensie zaken werd gedaan. Van die oorlog had ze nog nooit gehoord en leergierig als ze was keek zij hem vragend aan, maar kreeg het neerbuigende antwoord. Hij zei het steeds vaker, de laatste tijd, ook als ze samen waren en het irriteerde haar. Misschien werd het tijd om een vriendje van haar eigen leeftijd te zoeken.

Zinnen prikken: Eet smakelijk ...

Lang had hij er niet over nagedacht. Al op de basisschool fascineerde het vak hem al, dat van patholoog anatoom.  Anders dan vele van zijn klasgenoten had hij nooit behoefte gehad aan een nachtlampje, een geruststellende moeder die avond na avond verzekerde dat er geen geesten of monsters onder zijn bed huisden en horrorfilms waren zijn enige vorm van entertainment tijdens zijn vroege puberjaren. Later, zo rond zijn 16^e boeide hem dat genre in het geheel niet meer, maar werd hij ook geheel opgeslokt door zijn bijna onbevredigbare honger naar informatie, achtergronden, onderzoeksgegevens en inzichten van wie dan ook binnen het vakgebied.

Hij had geen positieve herinneringen aan zijn jeugd en zijn studietijd door de obligate interactie met zijn medeklasgenoten. Alleen het gegeven dat hij zijn kennis verrijkte gaf hem de kracht om de dagelijkse confrontatie – zij het volstrekt non-verbaal – aan te kunnen.

Na zijn studie, die hij uiteraard cum laude afsloot, kon hij direct aan de slag bij het meest vooraanstaande medische centrum van het land. Zijn collega’s, die hij met een door de jaren heen opgebouwde routine, dagelijks ontweek, waren onder de indruk van zijn vakmanschap, maar gruwelden van zijn – avant la lettre – asociale opstelling.

Totdat zij het laboratorium betrad. Haar ingetogen houding was onontkoombaar. Haar ontwijkende blik herkenbaar en haar melkwitte, duidelijk minimaal aan daglicht blootgestelde, huid wees, samen met haar deugdelijke en beslist jaren geleden gekochte bril met glazen op behoorlijke sterkte, dat ook zij liever niet in gezelschap van anderen verbleef.

Ze had een gelinieerd kladblokje in haar hand en een BIC-balpen, zo een waar je door de huls heen kijkend kon zien hoeveel inkt er nog in de pen aanwezig was, in haar hand.

Duidelijk uit haar doen, vroeg ze, strak kijkend naar haar bruine mocassins, die menig trendwatcher zouden verbazen of zij ook voor hem iets van de naburig gelegen snackbar kon meenemen.

Ze was gisteren in het mortuarium komen werken en in plaats van zich zelf meteen te verliezen in het openen van de gekoelde lichamen, het concluderen van doodsoorzaken, of op zijn minst de lichamen te bergen in de gekoelde cellen, was zij nu de aangewezen persoon om allerlei onbenullige klusjes op te knappen. Als introverte nieuwkomer, werd ze in de maling genomen dat wist ze, zeker toen men haar de opdracht gaf om ook aan de minst spraakzame patholoog anatoom van het team te vragen of hij iets wilde snacken.

Hij was, tot zijn eigen grote verbazing, totaal van zijn stuk gebracht. Eerst door het feit dat iemand, wie dan ook, zijn onuitgesproken dialoog met een gekoelde overledene, verstoorde. Toen door haar verschijning, zo herkenbaar, zo ‘eigen’. En zeker door haar lichaamstaal. Langzaam liet hij de gekoelde, door een enorme tumor aangevreten lever, die hij juist uit het lichaam had weggesneden los, legde het op een daarvoor speciaal geprepareerde weegschaal en zei, zonder zijn blik van het lijk af te wenden: “Doe maar een broodje warm vlees”.