Hij was er de afgelopen week meerdere malen gaan kijken. Als doel voor zijn uurtje fietsen was het een dankbare bestemming. De bouwput in het centrum van de stad. Hij had al ‘shaggie-draaiend’ contact gelegd met o.a. de uitvoerder en zijn geïrriteerde houding niet opgemerkt. Vergrijzing was een groot goed, ook de uitvoerder verheugde zich over zijn nog altijd kwiek en in gezondheid van lijf en leden verkerende ouders, maar vreesde voor een massale opkomst van gepensioneerde arbeiders in blakende gezondheid, die uit pure verveling de werkzaamheden in de bouwput nauwlettend, en vooral dagelijks, zouden komen bekijken. Vanuit hun positie vroegen ze niet alleen om veel aandacht, heel veel aandacht zelfs, maar waren ze ook nog, ongevraagd én feitelijk ongewenst, altijd bereid om op basis van jarenlange ervaring met het ambachtelijk beroep de werklui van advies te dienen. En Kees was niet anders. Iedere dag, klokslag half 10 in de morgen, als de mannen in de bouwput net lekker in het productieritme zaten, als het externe materieel werd aangereden en tot de schaftpauze flink de vaart erin werd gezet, dan kwam hij aangereden op zijn gloednieuwe fiets, 25 versnellingen, 2 fietstassen achterop, Active-life jack aan, bij mooi weer – uiteraard - zonder mouwen als bodywarmer. Waarschijnlijk ontvluchtte hij moeder-de-vrouw, die omstreeks die tijd liever, onder het genot van een vers kopje koffie, snelfilter met de hand gezet natuurlijk, haar ongenoegen over haar echtgenoot, met ze inmiddels ruim 40 jaar getrouwd was, besprak. Vijf kinderen hadden ze, allemaal zoons, inmiddels ook allemaal getrouwd en vader van een flinke schare kleinkinderen. Toen die klein waren kon ze nog wel eens de tijd doden om met hen de eendjes te gaan voeren of naar een speeltuin te gaan, terwijl de betreffende schoondochter dan even wat tijd voor zichzelf had. Kees was een grote man, zomer en winter met een gebruind gezicht, dat door gebrek aan haar, ook op zijn schedel doorliep. Rimpels doorgroefden zijn gezicht. Vijfenvijftig jaar werken in weer en wind, de 40 zware shaggies per dag en de borreltjes, zowel in zijn stamkroeg, vroeger toen de kinderen nog niet het huis uit waren en later thuis, samen met zijn Sjaantje, hadden zijn sporen achter gelaten, maar niet ten koste van zijn fysieke gezondheid. Kees zorgde ervoor dat de ‘rikketik’ in vorm bleef. Om overgewicht tegen te gaan, had hij na zijn pensionering een fiets aangeschaft en het gebrek aan lichamelijke beweging door het wegvallen van zijn werkzaamheden, ruimschoots met zijn dagelijkse fietstochtje gecompenseerd. Of het nu regende of niet Kees stapte op zijn fiets, elke denkbare windkracht trotserend. Ook vandaag was hij erop uitgegaan, naar zijn favoriete bestemming van de afgelopen weken. Vandaag zou een bijzondere constructie met een enorme kraan geplaatst worden op de heipalen, waarvan hij het heien vorige week nauwgezet had gevolgd. Het zou een knap stukje werk worden en dat wilde hij niet missen. De uitvoerder had hem gezegd dat klokslag half 11 zou worden gestart met het minutieus plaatsen van betonnen constructie. Kees was er klaar voor en net als vroeger, toen hij zelf nog de scepter zwaaide over zijn 15 kerels, gierde de adrenaline door zijn lijf. Hij stond er al een uur en probeerde steeds de aandacht van de uitvoerder te trekken, die hem consequent negeerde. Dus draaide Kees nog een shaggie en sprak passanten aan om hen te informeren over het op handen zijnde knap staaltje werk. Maar wat er ook gebeurde, de kraan kwam niet en ook de oplegger met het betonnen, geprefabriceerde parkeerdek, was in geen velden of wegen te bekennen. Half 12 werd het en nog bleef Kees staan, hoewel op geen enkele wijze bleek dat het spektakel elk moment kon gaan beginnen. In de bouwput hadden ze hem al gezien, niet alleen de uitvoerder ook de voorman, die vaker met hem even had gebabbeld, had hem in de gaten. Kees wuifde naar hém en uit respect, maar ook omdat door files het hele konvooi behoorlijk was vertraagd en hij dus tijd te doden had, liep de voorman op hem af. Kees rechtte zijn schouders, haalde diep adem en stak zijn pakje shag vooruit als uitnodiging om er één te draaien. Vastberaden keek Kees de voorman aan, grote aimabele glimlach op zijn gezicht en sprak: “Als ‘t nou nog lang duurt, dan wach ik nog effe!”
22-4-07
11-4-07
Zinnen prikken: Verrassing....
Ze had al een lange tijd op afstand naar hem geflirt. Niet altijd zeker of ze een antwoord kreeg, maar ze voelde zich genoeg aangemoedigd vooral met dat flirten door te gaan. Nog nooit had ze zo’n mooie jongen in haar leven gezien. Op school waren er zeker geen jongens te bekennen die dicht in de buurt van zijn uiterlijk kwamen. Zijn haar: net de goede lengte en zonder die ‘over the top’ ingeschoren lijnen of zelfs figuren. Die figuren hadden haar sowieso altijd al geïrriteerd. Zijn ogen, die altijd helder, verkwikt en stoer de wereld in keken en dan die mond. Zulke mooie, precies goed geprononceerde lippen, niet te dik, maar ook niet te smal als een blanke, had ze nog nooit gezien en ze verlangde er naar om ze te beroeren. En ook zijn kledingstijl, trendy, maar niet goedkoop zoals de meeste jongeren uit haar buurt modieus en betaalbaar moesten combineren, altijd precies goed passend bij zijn – overigens bijzonder welgevormde - lichaam.
Tot gisteren was het contact – als je al contact kon en mocht spreken - altijd tot het kijken en flirten beperkt gebleven. Maar vanmorgen had hij tegen haar gesproken. Zo maar uit het niets had hij haar verteld dat hij vanmiddag naar het centrum van de stad zou gaan. Waarheen precies vertelde hij niet, maar dat liet zich gemakkelijk raden: het was immers zomercanarval en ieder zich zelf respecterende Antiliaan of Surinamer was vanmiddag op de Coolsingel te vinden.
Ze had meteen gereageerd met de mededeling dat ook zij dit evenement zéker zou bijwonen en hem met van belofte overlopende ogen aangekeken.
Met haar vriendin was ze ijlings haar overvolle klerenkast ingedoken en had haar meest hippe jeans en met glitters verfraaide fluorescerende topje - van de Wonder Woman natuurlijk – aangetrokken. Na wat wax door haar weelderige krullen met haar beide, van pure zenuwen, trillende handen aangebracht te hebben, stapten ze al giechelend de metro in. Het leek wel uren te duren, voordat het meest efficiënte openbaar vervoer van Rotterdam haar bij haar halte had gebracht. Net als zoveel anderen verlieten ze het perron, richting de trap naar de Coolsingel. En daar stond hij: trots, zeker van zichzelf, ontspannen. Haar droomman, de belichaming van perfectie, op nog geen 5 passen van haar verwijderd. Hij zag haar ook, wuifde en stapte op haar af. Met een hartslag die een ongetrainde Marathonloper koud 3 maanden geleden op die zelfde Coolsingel niet zou hebben misstaan, rende ze, nee, zweefde ze naar hem toe. Pas toen ze hem diep in zijn ogen wilde aankijken, viel het haar pas op dat hij niet naar háár, maar naar iets dat zich links van haar op kniehoogte bevond, keek. Haar blik volgde de zijne en ze zag een peuter, compleet met fopspeen en dikke Pamperbillen. “Is dat je zoon?” vroeg ze en voordat hij kon antwoorden, zag ze het meisje met de buggy in haar handen naast hem staan. Hij hield dat meisje teder met één hand vast.
10-4-07
Zinnen prikken: Gelukkig huwelijk
"Jacoba is best een mooie naam voor een boot”, zei ze, terwijl ze haar man behoedzaam langs door boomwortels deels ongelijk getrokken straattegels loodste. Hij keek naar de woonboten die aan de kade lagen. Ze lagen daar nooit, maar omdat de pittoreske kade verderop totaal werd gerenoveerd, lagen de historische woonarken nu aan de doorgaans saaie en lege binnenstadshaven.
Ze wilde al de hele tijd wat zeggen, maar het ontbrak haar aan een onderwerp. Nu ze de naam Jacoba op een met bruin vergaan dekzeil overdekte woonboot zag staan, greep ze dankbaar haar kans. Niet dat het haar iets kon schelen of Jacoba een mooie naam was voor een boot of voor welk ander object dan ook. Jacoba deed haar eerder denken aan haar verre voorouders, waarvan er toch minstens één Jacoba geheten zou kunnen hebben. Maar zeker wist ze dat niet. Wellicht eerder een oom die Jacob heette, dat had wel iets bekends, bedacht ze zich nu ze toch, bij gebrek aan repliek van haar echtgenoot op haar opmerking, er langer over nadacht. Oom Jacob, ja daar raakte ze steeds meer van overtuigd, die kende ze wel. Of was het Váder Jacob en had het schoolliedje dat zo mooi in kanon werd gezongen in haar jonge jaren haar op een dwaalspoor gebracht?
Ze waren inmiddels al bij de brug aangekomen en vandaar uit was het slechts een kleine oversteek naar het metrostation. Binnen 10 minuten zouden ze weer thuis zijn. Hij voor het raam met een kruiswoordpuzzeltje en zij verdiept in een streekroman.
worldwidewilma
Wilma van Raamsdonk: Een schrijvende reiziger, een reizende schrijver, maar nu nog even niet ...
Laatste reacties