WorldWideWilma

Alexander Pechtold veilt kunstwerk van leerlingen

Een schoolgebouw kan je openen door een lint door te knippen of om er - doe 's creatief - een fles champagne tegen aan te gooien, maar op vrijdag 5 maart deed het Lyceum voor Beeldende Vormgeving aan de Westzeedijk in Rotterdam het nog creatiever:

Aan oud-leerling van het Rotterdamsch Lyceum (waar deze nieuwe school in feite een dochter van is) Alexander Pechtold werd gevraagd zijn oude beroep op te pakken en het door de leerlingen van de 1e brugklas vervaagdigde kunstwerk te veilen.

De geduldige veilingmeester wist met enthousiasme en charisma het bod tot grote hoogte te brengen. De hamerslag viel bij het bod van 1200 euro. De leerlingen van de brugklas waren er zicht- en hoorbaar dolgelukkig mee.

 

Opening nieuw schoolgebouw door Alexander Pechtold

Op 5 maart a.s. om 14.00 uur  zal, oud-leerling van het Rotterdamsch Lyceum, Alexander Pechtold het nieuwe schoolgebouw van de havo/vwo-school ‘Lyceum voor Beeldende Vormgeving', aan de Westzeedijk 497 in Rotterdam, openen.

De D66 voorman was zelf leerling op het Rotterdamsch Lyceum, een vestiging van de onderwijskoepel LMC Voortgezet Onderwijs, waartoe statutair het Lyceum voor Beeldende Vormgeving behoort.

Deze innovatieve havo/wvo is de enige vooropleiding voor de Kunstacademie in Nederland. De school werd ontwikkeld in nauwe samenwerking met de Rotterdamse Willem de Kooning Academie (WdKa) en ging in september 2009 van start.

Achtergrond

Het idee voor deze school komt niet uit de lucht vallen. Vooropleidingen voor dans, muziek en theater heeft LMC al in huis, het ontbrak Rotterdam echter nog aan een havo/vwo school waarbij de beeldende vakken 5 of 6 jaar lang centraal staan. In deze behoefte voorziethet Lyceum voor Beeldende Vormgeving vanaf 1 augustus 2009.

Onderwijs

Het unieke van het Lyceum voor Beeldende Vormgeving is dat leerlingen in alle klassen 10 uur per week les krijgen in allerlei vakken die met beeldende vormgeving te maken hebben. Gedacht moet dan worden aan vakken zoals: tekenen, schilderen, werkplaatstechniek, ideeontwikkeling, mode, film, illustratie, animatie, digitale media en filosofie.

Voor de start werd gebruik gemaakt van ruimte in de naburige Mavo Delfshaven voor de z.g. ‘avo-vakken’, terwijl de creatieve vakken in Villa Zebra werden gegeven. Om de leerlingen efficiënt te laten forensen tussen deze twee locaties kreeg elke leerling in de brugklas een schoolfiets.

Als op 5 maart het historische pand, dat in Rotterdam bekend staat als ‘De Pepermuntfabriek’, is geopend, krijgen de leerlingen de beschikking over een functioneel goed doordacht gebouw, met op de tweede etage ruim baan voor de creatieve vakken bij optimaal daglicht.

Op zaterdag 6 maart a.s. is iedereen welkom tijdens de open dag , die van 10:00 tot 15:00 uur wordt georganiseerd.

What’s in a political name?

Vandaag verwonderde ik me over de namen van politieke partijen. Die verwondering werd aangewakkerd door een aantal positioneringssessies waar ik betrokken bij ben. Tijdens die sessies komt  bijvoorbeeld ter sprake dat ‘lekkere koekjes’ en ‘veilige scholen’ onzinnige kernwaarden zijn, want je moet er niet aan denken dat een koekje als vies zou zijn, evenmin een school onveilig.

Vervolgens ging ik stemmen. Het viel me voor het eerst van mijn leven op, dat het rijtje namen van de politieke partijen  stikt van de lekkere koekjes en veilige scholen. De D staat immers voor Democratie - en alle bijvoeglijke variaties hierop - maar je moet er toch niet aan denken dat een partij niet democratisch zou zijn… Ook de P van Partij trof ik – beslist overbodig – aan.

Kortom van mij mogen alle D’s en P’s uit de namen, dan houden we dus bijvoorbeeld alleen CA, 66 en vdA  of vdD over en ook 2 VV’s, maar dat laatste is vast geen toeval. Hoewel … mijn vader zaliger sprak altijd van Veel Vrije Dagen.

GroenLinks blijft GroenLinks, dat heeft Femke toch maar weer mooi voor elkaar. Met haar charme offensief richting de twitteraars van Nederland heeft ze overigens zichzelf bijzonder gunstig gepositioneerd. De kans is heel groot dat ze garen zal spinnen – excusé het huishoudelijk karakter van deze uitspraak – bij de terugslag die Maxime Verhagen op liep door de val van het kabinet.

Bij D66 hebben we natuurlijk onze eigen Boris, die ook op Dutch Bloggy uitreikingen steevast van de partij is, maar aan Femke en haar goed getimede feest kan hij niet tippen.
Is Femke onze nieuwe Obama, of liever gezegd Abama? De tijd zal het leren.

Stemmen in Rotterdam, deel 1

Morgen ga ik stemmen. Dat doe ik trouw elke verkiezing, behalve die ene keer toen Fortuyn was vermoord. Toen heb ik uit protest geen gebruik gemaakt van mijn zwaar bevochten recht, als burger, als vrouw, om te stemmen. Ik vond Nederland toen geen democratie, maar een verzameling van idioten, een verzameling van platonische necrofielen die massaal op een overleden politicus ging stemmen. Ik oreerde dat ik wel wilde stemmen, maar alleen als Den Uijl  ook verkiesbaar zou zijn.

Tijden veranderen, idioten niet, maar de massa gelukkig wel. Morgen eerst maar eens lokaal de kaarten schudden. Wie gaat in Rotterdam winnen? Zal de angst die na de Fortuyn-revolte in Rotterdam zijn in trede in de politiek deed groeien of afnemen? Heeft de inwoner van Rotterdam wel of geen lef? Durft Rotterdam écht? Het logische antwoord zou ‘ech wel’ moeten zijn, maar ik houd mijn hart vast voor groei van Leefbaar.

Leefbaar Rotterdam is immers een contradictie, want als het aan hen ligt wordt Rotterdam juist onleefbaar. Onleefbaar voor jongeren die op elke hoek van de straat ‘weggemuskitoot’ worden en onleefbaar voor niet-arische Rotterdammers, waartegen de vooroordelen welig zullen tieren.

Ik houd van Rotterdam omdat het een stad is die vergroend i.p.v. vergrijst en omdat nergens in Nederland zo veel verschillende nationaliteiten wonen als hier. Daar moeten Sörensen c.s. gewoon van afblijven.

Tsunami-alert

Terwijl de berichtgeving van over op handen zijnde Tsunami’s langs de hele pacifische kust elkaar steeds nadrukkelijker opvolgen, gaan we mijn gedachten terug naar 2004.

Dat jaar was – alle overige ellendige momenten in het leven, wie heeft ze niet, ten spijt -het meest slechte jaar van mijn leven en overtreft daarmee zelfs het jaar 1991 waarin bij mij kanker werd geconstateerd (inmiddels volledig genezen) en 2001 het jaar van mijn scheiding, die op het nippertje geen huiselijk drama werd.

In 2004 zag ik het allemaal niet meer zitten, moegestreden, leeggezogen en - wegens bevriezing door een rechter - nagenoeg zonder financiële middelen, was ik weliswaar opnieuw begonnen, maar lukken deed het maar niet. Een nieuwe liefde had me verlaten en plannen voor vestiging in het buitenland waren verdampt. Kortom: een tunnel zonder licht aan het eind.

Totdat zoonlief en ik op tweede kerstdag naar Amsterdam vertrokken om een matineevoorstelling van Slava’s Snowshow in de Theaterfabriek bij te wonen. De show was onvergetelijk. We werden meegenomen door zijn positieve energie, zijn humor, de knappe effecten. Het was alsof een fee met haar toverstok een sluier geluk over ons uit stortte. Slava moet het vanaf het podium gezien hebben hoe wij samen, midden in die uitverkochte zaal, straalden van geluk. Na het encore kwam hij, lopend over alle andere stoelen, regelrecht naar ons toe.

 

‘Thank you so much mister Slava’, stamelde ik nog dronken van wat me was overkomen, ‘Thank you so much for giving us the happiest moment of this year’. Hij pakte mijn hand in zijn beide handen en kneep er zachtjes in. In zijn ogen zag ik alleen tragiek. Een echte clown, dacht ik nog. 

Totdat we op Amsterdam CS als door een mokerslag werden getroffen door het nieuws wat ons tot dan toe totaal was ontgaan: honderdduizenden slachtoffers van een Tsunami aan de andere kant van de wereld. Slava wist het al, realiseerde ik me en ik schaamde me voor mijn geluk. 

Sport en sportief gaan niet samen

Ik wilde vandaag een smeuïg verhaal plaatsen over het schaatsen van gisteren. Ik heb niks met sport en dus zat ik de afgelopen weken een beetje semi-lollig te twitteren over de pakken van de dames en heren schaatsers.

Het smeuïge verhaal zou gaan over 'camel toes'. Je zou verwachten dat je als vrouw - hoe sportvrouw dan ook - je gewaar bent van het 'camel toe' effect en dat je - hoe bezijden de snelheidsbevordering dan ook - je schaatspak zo kiest dat de camel toe wordt voorkomen. Er zijn zelfs inlegkruisjes voor dus wat let je, vraag ik me dan af. 

Opzienbarend was de 'camel toe-vorming' bij heren, die hele klokkenspellen full frontal droegen en waardoor de strakke maillot niet anders kon, dan eenvoudig de bobbel in tweeën delen. Enfin, ik amuseerde me er prima mee.

Totdat gisterenavond iets mis ging. 

Een Koreaanse schaatser, te klein geschapen voor een 'toe', laat staan een 'camel toe', want die noopt tot enige afmeting, drukte de pret door voor het überhaupt tot Sven zelf was doorgedrongen en het op een officiële diskwalificatie van Sven aankwam al prominent met z'n vlag in vreugde rond te gaan rennen. 

Ik snap dat niet.

Ik snapte het ook al niet, toen ik enkele weken geleden (onterecht, dat weet ik wel) op de VIP-tribune van ABN-AMRO's World Tennis Tournament was beland en ik vast stelde dat het publiek uit z'n dak gaat als de tegenstander van hun favoriet een fout maakt, door bijvoorbeeld tegen het net te slaan. 

Als fouten maken tot blijdschap en vertier leidt (kijk naar alle grappen rondom het Nederlandse duo Kemkes/Kramer), is dat dan sportief? Ik vind van niet.

De een z'n dood ...

Deze week waren we, zoonlief en ik, Twitterjarig. Exact twee jaar geleden zijn we actief gaan twitteren onder de namen (@twit2wilma en @denware) die we vandaag de dag nog steeds voeren. Ik zeg dat er even bij, want we waren in de zomer van 2007 al op Twitter, maar dan onder andere pseudoniemen en daar deden we eigenlijk niets mee. @twittuh koos ik toen als naam, hmmm … soms krijg er op dat account nog wel eens follower erbij, maar morsdood is dat account toch wel.

Morsdood was ook de man die op 18 februari 2008 onder de bumper van de auto van mijn vriendin lag, pal voor onze voordeur. Eerder had de man in kwestie recht onder mijn balkon zijn ex-vrouw neergeschoten (overigens overleed zij later aan die verwonding in het ziekenhuis) en daarna zichzelf door het hoofd geschoten.

Terwijl buren zich verzamelden achter het lint van de politie en de SBS-6 camera’s snorden; ik belde zoon Deniz, die in de tram op weg naar huis was, met de melding zich te haasten, want er viel iets te fotograferen. Eenmaal de ‘ crime-scene’ aanschouwd te hebben, rende hij naar onze 18e verdieping, schoot vanaf het balkon een close-up van de dode man (die voor alle persfotografen onzichtbaar achter een scherm lag) en vervoegde zich bij de aanwezige schrijvende pers.

Al vrij snel hapte de Telegraaf toe - de foto stond de volgende morgen op de voorpagina van het Rotterdam-katern - , maar had hij ook de aandacht van de overige pers en een aantal ‘ journalistieke’ buurmannen, zoals Erwin Boogert en Francisco van Jole te pakken. Er werd over hem geblogd en getwitterd …. 

Een directe aanleiding voor hem op ook ‘op twitter’ te gaan en omdat we wel vaker dingen gezellig samen doen, moedigde hij ook mij aan te gaan twitteren. De eerste die ik ging volgen was natuurlijk zoonlief, toen buurman Francisco van Jole (@2525) en Obama -  die toen nog volop aan het campagne voeren was. Ik was meteen verkocht en blogde over de ontvangen e-mail: “ Barack Obama is following you on Twitter “ .

Sindsdien heb ik bijna elke week wel een of meerdere leuke tweetmeets in de agenda staan, meestal in Rotterdam, soms elders in het land.  Soms met inmiddels dierbaar geworden vrienden, waar ook ter wereld. Onvergetelijk was de spontane actie om in 2008 met 12 twitteraars naar Parijs te gaan om daar de Nike Human Race te lopen. 

Op grote events staat er binnen een half uur een ‘ follower’ naast je om even te babbelen, even samen iets te drinken. Gewoon gezellig, zonder enige verplichting of diepgang, maar altijd met een positieve invalshoek.

In geval van onverhoopt praktisch ongemak onderweg is er altijd wel een twitteraar in de buurt die te hulp schiet.  Dat hoeft niet eens een follower te zijn, want door re-tweets belandt het onheilsbericht bij een veelvoud van de eigen followers. Met twitter ben je nooit zonder ‘bekenden’ of ‘ bekenden-van-bekenden’  en dus nooit alleen.

De man, die zichzelf  - na z’n wanhoopsdaad uit pure eenzaamheid - van het leven beroofde, verschafte mij een groter netwerk van ‘ warme’ contacten dan ik ooit zonder twitter had kunnen formeren. Dan denk ik toch: stel dat het sociale netwerk van die man groter zou zijn geweest ...

Een winterse zaterdagochtend

Sharon en ik: het beste DynamicDuo van 2009! Wie daagt ons in 2010 uit?

Dit was onze inzending om die mooie prijs in de wacht te slepen:

(B)Anale (TV)ongemakken

Noem me ouderwets, kortzichtig of zelfs preuts, maar ik kan het niet waarderen. Begrijp me daarin niet verkeerd: ik ben van het type: ‘in het midden verleg je geen grenzen’ en ‘taboes zijn er om te doorbreken’, maar op TV gaat het nu echt te ver.

Als vrouw kon ik vorig jaar de OB-commercial, gefilmd vanuit ‘a tampon’s view’ echt niet waarderen, hoe baanbrekend deze campagne ook was. Het was gelukkig meer een viral dan dat ie op primetime werd uitgezonden en sowieso van korte duur. De laatste maanden echter, zijn echt alle remmen los tijdens de reclamezendtijd.

Zo word ik echt niet goed van de Kwetsbare Vagina (wel een commercial die zo nodig het TV-diner met pizza danig kan verpesten), waarbij even wordt uitgerekend hoeveel nattigheid op jaarbasis in die contreien voorbij komt.

Maar ook de masculiene taboes zoals erectiestoornissen en (hoewel ook vrouwen die kunnen hebben, hier alleen een man duidelijk in beeld) anale ongemakken, komen tegenwoordig met ongepaste regelmaat, en op momenten dat je net je tanden in een of andere lekkernij wil zetten, op het TV-scherm voorbij.

Tel daarbij de gore promo’s van televisieprogramma’s over mensen met eetstoornissen (wie wil dit soort programma’s nou toch zien en waarom word ik, die er bewust voor kiest om er niet naar te kijken tóch met close-ups van viezige lichaamsdelen waar je helemaal niet zó dichtbij wil zijn geconfronteerd) bij op en het is volkomen logisch dat je veel meer radio gaat luisteren en op internet je visueel laat vermaken met beelden waar je niet onpasselijk van wordt.

Vandaar bij deze post geen illustrerend beeld.